Ogólnopolskie Zgromadzenie Dyrektorów Caritas, trwające od 4 do 6 czerwca, to wydarzenie, które wykracza poza rutynowe spotkania kadry zarządzającej – to przestrzeń formacji, dialogu, planowania i dzielenia się doświadczeniem, kształtująca tożsamość współczesnej Caritas.

Dzień pierwszy: w cieniu historii i wartości

Pierwszy dzień spotkania miał przede wszystkim wymiar symboliczny i duchowy. Uczestnicy udali się do Markowej, gdzie odwiedzili Muzeum Polaków Ratujących Żydów im. Rodziny Ulmów. Ta wizyta nie była przypadkowa – losy rodziny Ulmów, zamordowanych przez Niemców za ukrywanie Żydów, są uosobieniem odwagi, miłości bliźniego i bezinteresownej pomocy. Wartości te są fundamentem działalności Caritas. Dzień zwieńczyła Eucharystia pod przewodnictwem abp. Adama Szala. Msza św. w Markowej, była momentem zatrzymania się nad istotą misji Caritas – misji nie tylko instytucjonalnej, ale przede wszystkim głęboko zakorzenionej w Ewangelii.

Dzień drugi: wojna, kryzys, ciągłość działania

Czwartek 5 czerwca był dniem intensywnych obrad i wymiany wiedzy. Rozpoczął się od słowa wstępnego bp. Wiesława Szlachetki, przewodniczącego Komisji Charytatywnej Konferencji Episkopatu Polski. Wkrótce potem odbył się kluczowy panel dyskusyjny z udziałem przedstawicieli Caritas Ukraina i Caritas-Spes. Podjęto temat zarządzania kryzysem wojennym w czterech fazach: zapobiegania, przygotowania, reagowania i odbudowy. Prezentacje i świadectwa, m.in. prezydent Caritas Ukraina Tatiany Stawnychy czy ks. Serhyia Tryfaka z Kołomyi – unaoczniły ogrom pracy i wyzwań, jakie stoją przed organizacjami charytatywnymi w warunkach wojny. Dla polskiej Caritas te doświadczenia są bezcenną lekcją: jak planować działania w sposób ciągły, jak budować odporność instytucjonalną i jak przygotować się na sytuacje nadzwyczajne. Natomiast po południu odbył się warsztat dotyczący gotowości Caritas do reagowania w sytuacjach zagrożenia – w świetle nowej ustawy o ochronie ludności i obronie cywilnej. W tym temacie, ks. dr Wojciech Wróblewski, dyrektor Biura Bezpieczeństwa i Wolontariatu Caritas Polska, przedstawił propozycje i modele operacyjne, które mogą usprawnić współdziałanie struktur Caritas z administracją publiczną.

Dzień trzeci: dane, prawo i codzienna skuteczność

Ostatni dzień obrad, rozpoczął się Mszą św. pod przewodnictwem abp. Józefa Michalika, po której nastąpiła seria prezentacji o charakterze ewaluacyjnym i informacyjnym. Magdalena Fac-Skhirtladze przedstawiła dane z działalności Caritas diecezjalnych za rok 2024. Prezes Fundacji Caritas, dr Przemysław Ligenza, omówił sprawy fundacyjne, a Magdalena Bodzenta przybliżyła złożone tematy związane z dyrektywą energetyczną ETS 2. Rosnące koszty energii i nowe obowiązki środowiskowe stawiają przed organizacjami charytatywnymi poważne pytanie: jak pogodzić konieczność ekologicznej transformacji z codzienną działalnością pomocową? Kulminacyjnym punktem programu była prezentacja dobrych praktyk z różnych diecezji.

Po co takie spotkania?

Zgromadzenia dyrektorów Caritas to moment zatrzymania się, wspólnej refleksji i wyznaczania kierunków na przyszłość. W dobie rosnących wyzwań – zarówno geopolitycznych, jak i środowiskowych – Caritas musi łączyć wrażliwość społeczną z profesjonalnym zarządzaniem. Tego rodzaju spotkania to również przestrzeń budowania wspólnoty ludzi, dla których niesienie pomocy potrzebującym nie jest jedynie zawodem, lecz misją. Zjazd w Leżajsku pokazał, że współczesne działania Caritas muszą łączyć tradycyjne wartości z nowoczesnym zarządzaniem kryzysowym, zdolnością adaptacji do zmieniających się przepisów i realiów społecznych, a także otwartością na współpracę międzynarodową. Obrady miały charakter hybrydowy – część uczestników łączyła się on-line – co umożliwiło szerszy dostęp do wiedzy i uczestnictwa, również osobom z odległych diecezji. Tego typu spotkania przypominają, że skuteczna pomoc wymaga współpracy, wiedzy i przewidywania. Potrzebna jest nie tylko empatia, ale też kompetencje.

Caritas to nie tylko instytucja – to wspólnota ludzi, których łączy jedno: pragnienie niesienia pomocy drugiemu człowiekowi. Zjazd w Leżajsku jeszcze raz udowodnił, że siłą Caritas jest różnorodność doświadczeń, jedność celu i gotowość do podejmowania nowych wyzwań. A także przekonanie, że miłość bliźniego to nie hasło, lecz codzienna praktyka.