Psalm 19 to poetyckie arcydzieło, które wychwala objawienie Boga przez naturę i Prawo nadane Izraelowi w momencie zawarcia przymierza. Psalmista rozważa Boże dzieło stworzenia oraz objawione przez Boga słowo. Przez te dwa fundamenty Bóg staje się bliższy człowiekowi, pozwala mu się poznać. Wobec tej wspaniałomyślności człowiek przyjmuje postawę zdumienia, przechodzącą w uwielbienie Boskiej łaskawości, która nie ma granic.

Psalm składa się z dwóch sekcji tematycznych. Pierwsza wychwala majestat Boży objawiony w stworzonej naturze, która jest świadkiem Bożej chwały. Cały wszechświat uczestniczy w wysławianiu mądrości i wielkości Stwórcy. Druga część to refleksja nad objawieniem się Boga w słowie i przez słowo wyrażającym się w Prawie przymierza. Boskie wyroki, nakazy, przykazania i sądy stanowią przewodnik dla ludzkiej duszy; wskazują wiarygodną drogę do osiągnięcia mądrości i prawdziwego szczęścia.

Psalmista w swoim uwielbieniu Bożej mądrości wyznaje, że Prawo nadane przez Boga jest pokrzepieniem dla duszy. Prawo odnosi się tutaj do całości przykazań kierujących sferą moralną oraz duchową. Życie w zgodzie z nim oznacza zachowanie wewnętrznej integralności. Człowiek odpowiada swoim postępowaniem na Boże zaproszenie, przez które Bóg pragnie rozproszyć ciemności ludzkiej duszy, oświecić serce blaskiem poznania prawdziwej mądrości i wprowadzić je na drogę zbawienia. Z tej perspektywy Prawo jako swoisty przewodnik może się stać umocnieniem na drodze wiary, pomagając człowiekowi w zachowaniu wierności Bogu.

Konkretny przejaw przestrzegania Prawa stanowi bojaźń Boża. To postawa posłuszeństwa i zaufania wobec Stwórcy, która należy Mu się zawsze i wszędzie. Boże wyroki są prawdziwe i sprawiedliwe, bo opierają się na wiarygodności samego Boga. Sprawiedliwość ta domaga się właśnie posłuszeństwa i zaufania. Chodzi tu nie o niewolniczo rozumiane podporządkowanie się, ale o przyjęcie Bożego Prawa w duchu wiary i zaufania, z przekonaniem, że jest ono doskonałym wyrazem troski Boga o człowieka.

Psalmista podkreśla, że przykazania są cenniejsze od najbardziej pożądanych dóbr. To właśnie Boża nauka stanowi najwyższą wartość i rozkosz, których nie można zestawiać z żadnymi ziemskimi zyskami. Boże słowo – godne zaufania i podziwu – to najcenniejsze dobro powierzone człowiekowi. Psalmista zachęca do czerpania radości z tego źródła Bożej mądrości.

Boże przykazania, prawa i pouczenia, które składają się na Bożą sprawiedliwość, przynoszą duchowe ukojenie, pociechę i odnowę ludzkiej duszy. „Prawo Pańskie” odnosi się do Bożych wskazówek, które prowadzą człowieka ku dobru, prawdzie i duchowemu wzrostowi. Nazywając je „pokrzepieniem”, psalmista podkreśla, że Boże słowo daje siłę, nadzieję i pocieszenie, wspiera wierzącego w stawianiu czoła trudnościom oraz w odnalezieniu wewnętrznego pokoju. Zachowanie Prawa to powierzenie się niezawodnemu przewodnictwu samego Boga, którego pragnieniem jest doprowadzenie człowieka do zbawienia.