św. Alfons Maria Liguori, biskup i doktor kościoła
ur. 27 września 1696 r.
zm. 1 sierpnia 1787 r.

Alfons Maria Liguori zdumiewał od najmłodszych lat swoimi zdolnościami intelektualnymi i pobożnością. Ten syn zamożnego szlachcica w wieku zaledwie 12 lat rozpoczął naukę na uniwersytecie w Neapolu. Pięć lat później był już doktorem obojga praw. Rysowała się przed nim kariera prawnicza, ale zrezygnował z niej, by spełnić swoje pragnienie z młodości, i w 1723 r. rozpoczął studia teologiczne. Po 4 latach przyjął święcenia kapłańskie.

Jako kapłan oddał się pracy apostolskiej wśród młodzieży rzemieślniczej i robotniczej. Prawd wiary uczył w nowatorski, jak na swoje czasy, sposób – przez muzykę i śpiew oraz organizując czas wolny ubogiej i zaniedbanej religijnie młodzieży. Choć był wielkim intelektualistą, mówił prosto i trafiał do serc swoich słuchaczy. Swoimi pięknymi kazaniami przyciągał do Kościoła wielu ludzi. By objąć opieką duszpasterską jak największą liczbę młodzieży, w 1732 r. założył Zgromadzenie Zakonne Najświętszego Odkupiciela – redemptorystów.

W 1762 r. papież Klemens XIII mianował Alfonsa biskupem diecezji Sant’Agata de’ Goti. I choć miał już 66 lat, Alfons z pokorą przyjął to nowe zadanie. Dbał o pobożność wiernych, gorliwość kapłanów i nowe powołania. Mimo licznych obowiązków znajdował czas na pisanie – pozostawił po sobie ogromną spuściznę teologiczną. Z tej racji nazwany został „najżarliwszym nauczycielem” i „doktorem modlitwy”.