Piotr Lorenc: Jak doszło do założenia Bractwa Szkaplerznego w parafii w Sławkowie?

Ks. Grzegorz Kopyś: Krzewiliśmy cześć Matki Bożej Szkaplerznej poprzez podkreślanie uroczystości szkaplerznych zarówno tych w Czernej, jak i tych w parafii, dając za każdym razem możliwość przyjęcia szkaplerza karmelitańskiego Najświętszej Maryi Panny. Ponieważ pełnię funkcję moderatora diecezjalnego, nie mogłem pominąć parafii, w której posługuję już sześć lat. Można też powiedzieć, że doświadczenie zdobyte w Sosnowcu u sióstr karmelitanek, gdzie także pełnię funkcję moderatora Bractwa Szkaplerznego, chciałem wykorzystać w Sławkowie. Odkryłem, że skoro udało się przed laty, wraz z siostrą odpowiedzialną za osoby noszące szkaplerz karmelitański, doprowadzić do erygowania bractwa, to uda się to także na gruncie parafialnym.

Jak ksiądz myśli, czy każda parafia może mieć bractwo u siebie?

Oczywiście, że tak. Jest to świetna propozycja duszpasterska, z jaką można wyjść do każdej grupy parafian. Wszystko zależy od tego, czego się pragnie i jak bardzo ufa się w przemożne wstawiennictwo Maryi. Przyznam, że to właśnie Ona mnie motywuje do wszelkich inicjatyw. Ja sam niczego nie planuję. Po prostu przychodzi myśl, a Ona pokazuje, jak ją zrealizować. Jak wspominałem już kiedyś w innym artykule, odczuwam wielkie prowadzenie Maryi. Ufam Jej i pozwalam się Jej prowadzić.

Już niedługo, 30 sierpnia, w diecezji sosnowieckiej rozpocznie się peregrynacja kopii Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Jak ksiądz uważa, czy taka propozycja mogłaby być formą uwiecznienia tego nawiedzenia?

Z pewnością duszpasterze na wiele sposobów rozważają przygotowania, bądź już się przygotowują do przyjęcia Matki Bożej w Jej cudownym wizerunku w parafii. Myślę, że warto pomyśleć, co mogłoby być owocem takiej wizyty. Celem bractwa jest odkrywanie i naśladowanie cnoty Maryi w swoim życiu, a to wpisuje się w dzieło peregrynacji. Przecież nie chodzi tylko o to, by się ona odbyła i wpisała się w kalendarium parafialne. Maryja, przychodząc do parafii, chce nie tylko odwiedzić swoje dzieci i im błogosławić, ale chce także dotykać ich serc i je przemieniać. Dlatego warto podjąć kroki zmierzające do utworzenia w parafii Bractwa Szkaplerznego.

Jakie to kroki?

Pierwszym z nich jest ustalenie, czy mamy na terenie parafii osoby, które noszą szkaplerz karmelitański i jeżeli są, to czy chciałyby podjąć się formowania swojego serca w takim duchu. Bractwo Szkaplerzne skupia osoby, które dążą do doskonałej miłości w świecie, zgodnie z duchem Zakonu Karmelitańskiego, uczestniczą w jego życiu i mają udział w łaskach duchowych przez wewnętrzne zjednoczenie z Maryją w myślach, pragnieniach i czynach. Warto postarać się o zaproszenie karmelity, bądź ja sam także służę pomocą, by w danej parafii przeprowadzić dzień szkaplerzny lub rekolekcje o tematyce szkaplerznej. W czasie takiego dnia czy rekolekcji chętni mogą przyjąć szkaplerz. Zazwyczaj w parafiach, do których się udaję, około dwadzieścia osób przyjmuje szkaplerz. Po przyjęciu szkaplerza warto zachęcić te osoby do przychodzenia raz w miesiącu na spotkania, mające na celu bliższe wprowadzenie ich w dzieło. Podczas spotkań zapoznajemy uczestników ze statutem bractwa, zobowiązaniami i obietnicami. Takie spotkania pozwalają wyłonić grupę przynajmniej piętnastu osób, które chcą systematycznie się formować.

Co dalej?

Gdy mamy (minimum) piętnaście osób chcących się formować, wówczas, przy pomocy wzoru zawartego w statucie, proboszcz pisze pismo do księdza biskupa, w którym prosi o pozwolenie na erygowanie Bractwa Szkaplerznego w parafii. Gdy ksiądz biskup udzieli zgody, wówczas do jego pisma dołączamy pismo, które kierujemy do najwyższego przełożonego Zakonu Karmelitańskiego. W tej kwestii pomocą służy o. Włodzimierz Tochmański OCD, który jest odpowiedzialny za Bractwa i Rodziny Szkaplerzne w prowincji krakowskiej.

Wydaje się to proste…

Tak, jest to proste, ale dla kandydatów to ogromne przeżycie. Samą uroczystość przygotowywaliśmy długo, gdyż pierwsze spotkanie w tej kwestii rozpoczęliśmy w marcu ubiegłego roku. Wtedy, spośród osób noszących szkaplerz karmelitański, wyłoniłem cztery osoby, które utworzyły zarząd. Te osoby przygotowywałem do tego, by podjęły się zadań przewidzianych w statucie. Mimo iż jeszcze nie było Bractwa Szkaplerznego, to już chciałem, by poczuły odpowiedzialność za rodzące się dzieło. Dzięki nim udało się wiele zdziałać. Mieliśmy dwa spotkania w miesiącu. Pierwsze – liturgiczne – w pierwszą sobotę miesiąca z Mszą św. i adoracją Najświętszego Sakramentu. Drugie – w trzecią sobotę miesiąca z konferencją formacyjną i agapą. Te elementy są niezbędne, by wejść w specyfikę przyszłego bractwa.

Czy spotkania i nabożeństwa to wszystko?

Nie, oprócz comiesięcznych spotkań, zadbaliśmy także o to, by nie zabrakło elementów łączących nas z innymi wspólnotami szkaplerznymi w diecezji, a także z Czerną. W ubiegłym roku była pielgrzymka do Czernej na Ogólnopolskie Spotkanie Rodziny Szkaplerznej, braliśmy także udział w rekolekcjach adwentowych w Będzinie-Syberce, a ostatnio byliśmy na dniu skupienia w Sosnowcu-Ostrowach Górniczych. Przy tej okazji składam podziękowania proboszczom tych parafii: ks. Zygmuntowi Skipirzepie i ks. Krzysztofowi Bendkowskiemu, którzy podjęli nas iście po królewsku.