Drodzy przyjaciele, jesteśmy stworzeni. Nie do życia, w którym wszystko jest oczywiste i niezmienne, ale do egzystencji, która nieustannie odradza się w darze, w miłości. W ten sposób nieustannie dążymy do czegoś „więcej”, czego żadna rzeczywistość stworzona nie może nam dać. Odczuwamy pragnienie tak wielkie i palące, że żadne napoje tego świata nie są w stanie go ugasić. W obliczu tego pragnienia nie oszukujmy naszego serca, próbując je ugasić nieskutecznymi zamiennikami! Raczej wysłuchajmy go! Uczyńmy z niego stołek, na który możemy się wspiąć, aby jak dzieci, na palcach, wyjrzeć przez okno spotkania z Bogiem. Stańmy przed Nim, który na nas czeka, a nawet puka łagodnie w szybę naszej duszy.

Drodzy młodzi, naszą nadzieją jest Jezus. (...) Utrzymujmy z Nim ścisłą więź, trwajmy w Jego przyjaźni, zawsze, pielęgnując ją poprzez modlitwę, adorację, Komunię św., częstą spowiedź, hojną miłość (...). Dążcie do tego, co wspaniałe, do świętości, gdziekolwiek jesteście. Nie zadowalajcie się czymś mniejszym.

Jubileusz Młodzieży, Tor Vergata, 3 sierpnia 2025 r.

Eucharystia nie jest sprawowana jedynie na ołtarzu, ale także w codziennym życiu, gdzie wszystko można przeżyć jako ofiarę i dziękczynienie.

Przygotowanie się do celebrowania tego dziękczynienia nie oznacza czynienia więcej, ale pozostawienie przestrzeni. Oznacza usunięcie tego, co przeszkadza, porzucenie pretensji, zaprzestanie pielęgnowania nierealnych oczekiwań. Zbyt często bowiem mylimy przygotowania ze złudzeniami. Iluzje rozpraszają nas, przygotowania ukierunkowują. Złudzenia dążą do osiągnięć, przygotowania umożliwiają spotkanie.

Ewangelia przypomina nam, że prawdziwa miłość jest darem, który się daje, zanim zostanie odwzajemniony. Jest darem wyprzedzającym. Nie opiera się na tym, co się otrzymuje, ale na tym, co się pragnie ofiarować. (...)

Drodzy bracia i siostry, my również jesteśmy zaproszeni do „przygotowania Paschy” Pana. Nie tylko liturgicznej, ale także tej w naszym życiu. Każdy gest dyspozycyjności, każdy bezinteresowny czyn, każde przebaczenie oferowane z góry, każdy trud cierpliwie przyjęty jest sposobem na przygotowanie miejsca, w którym może zamieszkać Bóg.

Audiencja generalna, 6 sierpnia 2025 r.

Kościół od zawsze jest wezwany, aby być znakiem nadziei poprzez głoszenie Ewangelii zarówno słowem, jak i czynem. W sposób szczególny, w tym Roku Świętym, jesteśmy wezwani, by stać się konkretnym znakiem nadziei dla naszych braci i sióstr doświadczających jakichkolwiek trudności.

Wasz Założyciel, bł. Michael McGivney, doskonale to rozumiał. Dostrzegał liczne potrzeby katolickich imigrantów i pragnął nieść pomoc ubogim i cierpiącym, zarówno przez wierne sprawowanie sakramentów, jak i poprzez braterską pomoc – pomoc, która trwa po dziś dzień (...).

W szczególny sposób wasza ofiarna służba na rzecz osób należących do grup najbardziej bezbronnych niesie wielu ludziom nadzieję i uzdrowienie, a zarazem kontynuuje szlachetne dziedzictwo waszego Założyciela.

Przesłanie wideo Leona XIV do uczestników 143. Najwyższej Konwencji Rycerzy Kolumba, zebranych w Waszyngtonie, 6 sierpnia 2025 r.