Orędzie o Bożym Miłosierdziu jest jedną z największych prawd dotykających istoty naszego chrześcijańskiego życia. Miłosierdzie to przede wszystkim głoszenie tajemnicy miłości Boga do każdego człowieka. Miłosierdzie to czynna Caritas pełniona w heroiczny sposób w świecie, który nastawiony jest na zdecydowanie inne wartości. Dar miłosierdzia ofiarowany został w sposób szczególny przez posługę skromnej zakonnicy s. Faustyny Kowalskiej oraz ks. Michała Sopoćki, których wytrwałość w głoszeniu miłosierdzia doprowadziła do rozsławienia tego wymiaru duchowości, a ich samych na ołtarze. Te głębokie treści stały się kanwą kolejnego już VII Myśliborskiego Sympozjum Miłosierdzia, które 4 października odbyło się w sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Myśliborzu.

Spectrum wiedzy i pracy

Organizatorzy sympozjum, a więc sanktuarium w osobie kustosza ks. kan. Janusza Zachęckiego, Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego, Wydział Teologiczny Uniwersytetu Szczecińskiego, Instytut im. bł. ks. Michała Sopoćki „Ignis Misericordiae”, gmina Myślibórz, jako naczelne zadanie postawili sobie przybliżenie uczestnikom kongresu szerokiego spectrum dotychczasowej wiedzy i pracy nad usystematyzowaniem różnorodnych aspektów miłosierdzia tym razem, jeśli chodzi o wymiar modlitewny, a w tym intencji, które dominują w posłudze sanktuarium. Widoczne to było w doborze prelegentów oraz zaproponowanych tematów.

Inauguracji sympozjum i powitania gości dokonał gospodarz, kustosz sanktuarium ks. kan. Janusz Zachęcki. Bogactwo miłosierdzia obok zasadniczych treści dotyczących miłości Boga do człowieka, przebaczenia grzechów, podźwignięcia ze słabości, czy także miłości czynnej okazywanej ludziom, potrzebującym wsparcia, niesie ze sobą również cechy związane z kształtowaniem serc i sumień, które mają być uwrażliwione na dokonywanie zasadniczych wyborów moralnych związanych z dobrem i złem. Organizatorzy sympozjum pragnęli ukazać te kwestie analizując sferę intencji zanoszonych do Boga w tutejszym sanktuarium, za przyczyną św. s. Faustyny oraz bł. ks. Michała Sopoćki.

Powojenna rzeczywistość

Jako pierwszy zabrał głos ks. dr hab. Grzegorz Wejman, prof. US, który zapoznał zgromadzonych z tematem „Intencje modlitewne w Kościele katolickim na Pomorzu Zachodnim i ziemi lubuskiej po 1945 r.”. W swojej refleksji przypomniał powojenny trud administratorów oraz biskupów podjęty ku właściwemu poziomowi życia religijnego. Bazując na minionych wiekach przypomniał czas kiedy nowi, napływowi mieszkańcy naszych ziem wraz z kapłanami budowali nową rzeczywistość duszpasterstwa zwyczajnego i sakramentalnego. Ludność przybyła wraz księżmi to w większości dawni mieszkańcy ziemi lwowskiej, wileńskiej, łuckiej czy pińskiej, którzy tworzyli tutaj zręby liturgiczno – modlitewne swoich wspólnot.

Ważnym w tym była Instrukcja Duszpasterska z 10 września 1945 r. wydana przez ks. adm. Edmunda Nowickiego, która w dziewięciu punktach wskazywała na najważniejsze implikacje modlitewne. Znalazły się w niej m.in. takie wskazania, jak: opieka nad dziećmi, ustanowienie siostry parafialnej, codzienna okazja do spowiedzi, możliwość Komunii św. przed godz. 6 w drodze do pracy, głoszenie słowa Bożego, godny pochówek zmarłych, nabożeństwa ekspijacyjne, Godzina Święta, rekolekcje i misje parafialne, pomoce duszpasterskie. Ksiądz profesor ukazał szczególnie jedną ważną intencję, która w czasach powojennych dominowała w administracji gorzowskiej, a później w diecezji szczecińsko-kamieńskiej. Chodzi o troskę o nowe powołania kapłańskie i zakonne. Analizując stan duchowieństwa przez pryzmat kolejnych administratorów oraz biskupów ukazał jak kształtował się obraz ilości alumnów w seminariach duchownych, a także ilości kapłanów posługujących w naszych wspólnotach parafialnych.

Trzy ważne dni

Następnie wystąpiła dr Paula Wiażewicz – Wójtowicz z US, podejmując niezwykły temat: „modlitwa bez słów – transcendencja przez dźwięki”. Mówiąc o różnych formach modlitwy podjęła się inspirującej analizy jaką wartość ma modlitwa zanoszona przez dźwięki muzyczne a także śpiew sakralny. W sposób szczególny dokonała tego ukazując bogactwo ducha zawarte w chorale gregoriańskim, prezentując to także przez niektóre jego fragmenty.

Kolejnym prelegentem był kustosz sanktuarium ks. kan. Janusz Zachęcki, który w bardzo dogłębny sposób przedstawił dane dotyczące „Intencji modlitewnych Myśliborskiego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego – studium przypadków”. W każdym miesiącu są trzy ważne dni tzw. programu ewangelizacyjnego: 5,10,15. Piątego dnia czczona jest s. Faustyna, piętnastego ks. M. Sopoćko a dziewiętnastego św. Józef – patron Kościoła. Ksiądz kustosz podjął się analizy zapisanych na kartach ksiąg intencjalnych wszystkich wpisów od powstania sanktuarium 1 sierpnia 1993 r., z uwzględnieniem podziału na te zanoszone za pośrednictwem św. s. Faustyny, a także bł. ks. Michała Sopoćki. Przytaczając całe bogactwo liczb ukazał rodzaje zanoszonych intencji, ich strukturę oraz dokonał ważnego podziału, na ilość zanoszonych próśb w kontekście dziękczynienia.

Moc wdzięczności

Całość sympozjum zwieńczyło wystąpienie prof. Anny Murawskiej z US, która podjęła równie ważny motyw dotyczący: „Niedocenionej mocy wdzięczności”. Swoją refleksję osadziła na fundamencie filozoficznym, teologicznym, psychologicznym i pedagogicznym. Z racji zaangażowania w pedagogikę ukazała różnorodne przejawy ludzkiej wdzięczności ukazywane w nauczaniu Kościoła (jak św. Tomasz z Akwinu) czy w wielu działach literackich np. Seneki i wypowiedziach światowych autorytetów. Mocno akcentowała pojęcie dobra, szczególnie źródeł jego pochodzenia. Skupiła się także na odpowiedzi na pytanie: jak uczyć i wychowywać młode pokolenie do wdzięczności? Ukoronowaniem myśliborskiego spotkania była Koronka do Bożego Miłosierdzia, którą odmówili wszyscy uczestnicy sympozjum w sanktuarium.