Pochodził z rodziny chrześcijańskiej. Po śmierci ojca, gdy był jeszcze małym chłopcem, matka zawiozła go do Rzymu i skierowała na drogę kariery urzędniczej, zapewniając mu gruntowne wykształcenie w zakresie retoryki i prawa. Został ochrzczony 7 grudnia 374 r. i przyjął święcenia najpierw prezbiteratu, a potem biskupie. Bardzo gorliwie studiował Biblię. W jej komentowaniu nawiązywał do dzieł Orygenesa, mistrza tzw. szkoły aleksandryjskiej. Dzięki komentarzom rozpowszechnił w łacińskim środowisku medytacje Pisma Świętego, wprowadzając na Zachodzie praktykę lectio divina. Odnosił Stary Testament do życia chrześcijańskiego. Ambroży wywarł ogromny wpływ na życie św. Augustyna, którego ochrzcił w 387 r. Pozostawił po sobie bowiem liczne pisma moralno-ascetyczne i dogmatyczne oraz hymny, które weszły na stałe do liturgii. Jako biskup Mediolanu zyskał niekwestionowany autorytet i odegrał ważną rolę, broniąc wraz z ludem bazyliki Porziana. W 378 r. przeniosła się bowiem do Mediolanu matka cesarza Walentyniana II – Justyna, jawna zwolenniczka arian, która zabrała jedną z bazylik dla swoich wyznawców i podobnie chciała uczynić w 386 r. z bazyliką Porziana. Uprzedzony o tym Ambroży zamknął się tam wraz z ludem. Oblężenie trwało przez wiele dni i nocy. Arianie musieli ustąpić. Święty Ambroży zawsze powtarzał: Omnia Christus est nobis! – Chrystus jest dla nas wszystkim!

Św. Ambroży z Mediolanu ur. ok. 340 r. w Trewirze zm. 4 kwietnia 397 r. w Mediolanie