USA
Nowe pokolenie prezbiterów

W amerykańskim prezbiteracie kształtuje się nowe pokolenie księży. Przyszli kapłani dłużej dojrzewają do powołania, wyrastają z życia parafialnego i rodzinnego, a także coraz częściej zdobywają doświadczenie zawodowe i międzynarodowe. Najnowsze badanie Konferencji Katolickich Biskupów Stanów Zjednoczonych i Center for Applied Research in the Apostolate pokazuje, że aż 81% kandydatów przygotowuje się do kapłaństwa diecezjalnego. Święcenia przyjmują średnio w wieku 33 lat. Badaniem objęto 334 przyszłych duchownych. Wynika z niego, że pierwsza myśl o kapłaństwie pojawiała się w nich w wieku kilkunastu lat, co – biorąc pod wagę średni wiek przyjęcia święceń – świadczy o tym, że samo powołanie również dojrzewało kilkanaście lat. W tym czasie większość z nich kończyła studia świeckie, a znaczna część podjęła pracę. Prawie wszyscy przyjęli chrzest w wieku niemowlęcym, zdecydowana większość pochodzi z rodzin katolickich, a co czwarty – to najciekawsze – ma w rodzinie księdza. Decydująca o podjęciu drogi powołania była zachęta ze strony czy to znajomego księdza, czy osób bliskich.

Późniejszy wiek podejmowania kluczowych życiowych decyzji jest znakiem naszych czasów oraz owocem kultury niepewności i tymczasowości, w której wszyscy żyjemy. Podobnie rzecz się ma z podjęciem decyzji o małżeństwie – ludzie potrzebują coraz więcej czasu na dokonanie wyboru.

ARCH. WROCŁAWSKA
Księża potrzebują pomocy

Powołano tam Zespół Pomocy Kapłańskiej. Tworzy go grupa duchownych, którzy chcą pomóc współbraciom przeżywającym różnego rodzaju trudności.

Projekt jest odpowiedzią na wielokrotnie sygnalizowane potrzeby samych księży i stanowi próbę zmiany dotychczasowego podejścia do kryzysów w życiu kapłańskim. Nowością w porównaniu z innymi tego typu strukturami funkcjonującymi w niektórych diecezjach jest to, że zespół działa autonomicznie wobec kurii. Ma to umożliwić szybszą i bardziej elastyczną pomoc, bez natychmiastowego uruchamiania procedur administracyjnych. Twórcy liczą na to, że duchowni łatwiej zaufają swego rodzaju instytucji odrębnej od sztywnej kościelnej biurokracji. Jak podkreślają inicjatorzy, chodzi o budowanie przestrzeni opartej na zaufaniu, dyskrecji i braterskim wsparciu. Zakres wsparcia obejmuje m.in. pomoc psychologiczną, terapeutyczną, duchową, medyczną oraz – w razie potrzeby – finansową. Do współpracy zaproszono specjalistów działających poza strukturami kurialnymi, co ma zwiększyć poczucie bezpieczeństwa i zaufania wśród księży szukających pomocy. Kapłani coraz częściej mierzą się z przeciążeniem wynikającym z łączenia wielu ról – duszpasterza, organizatora, administratora i lidera wspólnoty. – Każda z tych funkcji niesie ryzyko napięć, a wszystkie razem tworzą bardzo wymagającą codzienność – zauważa ks. Arkadiusz Kruk, przewodniczący zespołu.

Kapłani coraz częściej potrzebują dziś pomocy. Pokazują to zasadniczo wszystkie badania, szczególnie w krajach zachodnich, bo w Polsce nie prowadzi się takich badań systematycznie. Problemy, z którymi muszą się mierzyć, są wszędzie podobne. Mimo że wiedza o tym jest powszechna i oczywista, nadal zbyt rzadko można spotkać rozsądne inicjatywy, które byłyby realną pomocą. Wrocławski zespół chce iść właśnie w tym kierunku.

ZA ŻYCIEM
Narodowy Marsz Życia

„Wiara i Wierność 966 – 2026” – to hasło tegorocznego Narodowego Marszu Życia, który przeszedł ulicami Warszawy. To największe w Polsce wydarzenie pro-life i jedno z największych w Europie. 19 kwietnia uczestniczyło w nim kilkadziesiąt tysięcy osób. Do maszerujących dołączył na chwilę prezydent Karol Nawrocki. Przed rozpoczęciem marszu odprawiono dwie Msze św. – jedną w katedrze archidiecezji warszawskiej, a drugą – w katedrze diecezji warszawsko-praskiej. Samo spotkanie rozpoczęło się od odśpiewania hymnu Polski. Później zgromadzeni wysłuchali bicia serca nienarodzonego Józka, a następnie marsz przeszedł ulicami stolicy Polski. Był to dobitny znak postawy tysięcy ludzi i jednocześnie mobilizacja do walki o życie.

PIELGRZYMKA PAPIESKA DO AFRYKI
Papież podsumowuje podróż

W Iranie trzeba powstrzymać groźbę wojny – powiedział Leon XIV podczas lotu z Afryki do Rzymu 23 kwietnia. W sprawie par jednopłciowych papież potwierdza, że Stolica Apostolska nie zgadza się z formalnym ich błogosławieniem przyjętym w Niemczech, lecz podkreśla zasadę przyjmowania „wszystkich, wszystkich, wszystkich”.

To były jedne z kilku tematów, które papież podjął w czasie lotu w rozmowie z dziennikarzami. Podsumowując krótko pielgrzymkę, powtórzył po raz kolejny, że miała ona charakter duszpasterski, a jej pierwszym celem było spotkanie z ludźmi. Po to papież jedzie wszędzie, a niejako przy okazji spotyka się z przedstawicielami władz, niekiedy autorytarnych. Nie znaczy to jednak, że Stolica Apostolska chce uwiarygodnić te władze. Wszystko dzieje się na poziomie dyplomatycznym. Wiele pracy odbywa się „za kulisami”. Odnosząc się do wojny w Iranie, Leon XIV, pytany, czy chciałby zmiany reżimu, stwierdził, że trzeba powstrzymać groźbę wojny i szanować prawo międzynarodowe. – Bardzo ważne jest, by chronić niewinnych, a w wielu miejscach tak się nie dzieje. Noszę przy sobie zdjęcie muzułmańskiego chłopca, który podczas mojej wizyty w Libanie czekał z transparentem: „Witaj, Papieżu Leonie”, a potem, w ostatniej fazie konfliktu, został zabity – powiedział Ojciec Święty. W kontekście migracji papież stwierdził, że pierwsze pytanie, które należy zadać i na nie odpowiedzieć, jest takie: „co robi globalna Północ, aby pomóc globalnemu Południu, czyli krajom, w których młodzi ludzie nie widzą dziś przyszłości?”. Zdaniem Ojca Świętego, państwa mają prawo chronić swoje granice przed nielegalną emigracją, ale mając na uwadze to, co należy robić, aby pomóc państwom uboższym. Pytany o sytuację w Niemczech, gdzie dochodzi do sformalizowania za zgodą biskupów błogosławieństwa par jednopłciowych, Leon XIV odparł, że bardzo ważne jest zrozumienie, iż jedność czy podziały w Kościele nie powinny koncentrować się wokół kwestii seksualnych. – Mamy tendencję do myślenia, że kiedy Kościół mówi o moralności, jedynym jej tematem jest seksualność. W rzeczywistości istnieją jednak znacznie większe i ważniejsze kwestie, takie jak sprawiedliwość, równość, wolność mężczyzn i kobiet oraz wolność religijna, które powinny mieć pierwszeństwo przed tą szczególną sprawą – wyznał papież.

HAŃBA
Profanacja na oczach świata

Izraelski żołnierz rozbił w Libanie młotem głowę figury ukrzyżowanego Chrystusa, a jego kolega sfotografował to zdarzenie i umieścił zdjęcie w mediach społecznościowych. Fala oburzenia przeszła przez cały świat. Od postępowania wojskowych odcięli się ich dowódcy, a niektórzy rabini oraz autorytety żydowskie przeprosili chrześcijan na całym świecie w liście otwartym. Napisano w nim o „zbezczeszczeniu imienia Boga” i „haniebnej zdradzie wartości żydowskich”. Kościół Katolicki w Izraelu w oświadczeniu nazwał to „ciężką zniewagą dla wiary chrześcijańskiej”. Zresztą nie był to odosobniony przypadek, Zgromadzenie Ordynariuszy Katolickich Ziemi Świętej (AOCTS) zna inne zdarzenia profanacji symboli chrześcijańskich przez izraelskich żołnierzy. Sprawców ukarano 30-dniowym aresztem. O karze dla sześciu pozostałych wojskowych, którzy przyglądali się profanacji, dowódcy nadal myślą. Wskazuje to jednak na to, że problem jest systemowy. Jest nim nienawiść, być może nawet zaszyta w systemie.