W elektrotechnice promieniowanie elektromagnetyczne opisuje się jako rozchodzenie się pola elektromagnetycznego w przestrzeni. Zjawisko to obejmuje zakres długości fal od wartości zerowych aż po nieskończone. Człowiek rejestruje jedynie niewielki fragment widma, tzw. światło widzialne. Pozostałe zakresy, takie jak fale radiowe, mikrofale, podczerwień, ultrafiolet, promieniowanie rentgenowskie czy gamma, zostały poznane i przebadane stosunkowo niedawno, dzięki rozwojowi detektorów (czujników) i układów pomiarowych.

Każde nowe pasmo promieniowania wymagało stworzenia innego rodzaju czujnika, który potrafiłby przetworzyć dane oddziaływanie fizyczne na sygnał możliwy do zmierzenia przez ludzi. Przykładowo: anteny odbierają energię pola elektromagnetycznego, która wytwarza w przewodniku prąd elektryczny o tej samej częstotliwości, bolometry mierzą natężenie promieniowania podczerwonego, a fotopowielacze rejestrują nawet pojedyncze fotony pasma ultrafioletu. Z kolei detektory promieniowania rentgenowskiego rejestrują wysokoenergetyczne promieniowanie jonizujące, które potrafi przenikać przez materię.