Różaniec jest modlitwą kontemplacyjną, podczas której rozważa się wydarzenia z życia Jezusa i Maryi, nazywane tajemnicami, a temu rozważaniu towarzyszą słowa modlitw: Ojcze nasz..., Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu. Pismo Święte i Tradycja podsuwają nam wydarzenia zbawcze, które w modlitwie różańcowej niejako prowokują nas do tego, by przy nich się zatrzymać, rozważać je i łączyć z troskami swojego życia.

Początki modlitwy różańcowej datuje się na XII-XIII wiek. Wierzący powtarzali „zdrowaśki”, odliczając je na koralikach, a liczba 150 odpowiadała liczbie psalmów. Podczas gdy duchowni i mnisi w średniowieczu mieli dostęp do świętych ksiąg i potrafili czytać, wierni świeccy charakteryzowali się pobożnością, lecz dość często nie posiadali umiejętności czytania. Modlitwę psalmami zamieniano na odliczane najpierw Ojcze nasz, później Zdrowaś Maryjo. Przyozdabiano również wizerunki Matki Bożej, na ikonach tworzono ramę z róż w liczbie odpowiadającej odmawianym „zdrowaśkom”. Stąd właśnie wywodzi się nazwa „Różaniec”. W XV wieku wprowadzono do rozważania tajemnice Różańca, a formę tej modlitwy, jaką znamy, zawdzięczamy papieżowi Piusowi V, który w 1569 r. ustalił ostateczny jej kształt. Jan Paweł II w 2002 r. zwiększył liczbę rozważanych w Różańcu tajemnic, uwzględniając kluczowe wydarzenia z publicznej działalności Jezusa Chrystusa.

Popularność modlitwy różańcowej, rozpatrywanej zwłaszcza w polskim kontekście – gdy w październiku we wspólnotach parafialnych organizowane są publiczne nabożeństwa – sprawia, że rodzi się pytanie, czy nieodmawianie Różańca jest grzechem. Wobec przedstawionej powyżej historii tej formy modlitwy trzeba jednoznacznie odpowiedzieć, że grzechem byłoby nie przeżywać, nie uwzględniać w swoim chrześcijańskim życiu i nie kontemplować tajemnic zbawczych. Jest wiele sposobów, aby to robić. Uczestnictwo we Mszy św. w każdą niedzielę oraz w uroczystości Pańskie wpisane jest w przeżywanie misteriów Chrystusa w roku liturgicznym. Duchowa lektura Pisma Świętego również staje się kontemplacją wydarzeń zbawczych. Jest wiele form modlitwy, w której wierzący mogą przeżywać w swoim życiu to, co Bóg dla człowieka i jego zbawienia uczynił. Jedną z form, która w tym pomaga, jest odmawianie Różańca.

Różaniec nie jest modlitwą nakazaną przez Kościół, a zatem nieodmawianie go nie może być grzechem. Ta forma modlitwy pozostaje dobrowolna. Grzechem byłoby jednak całkowite zaniedbanie modlitwy i ignorowanie tajemnic z życia Jezusa i Maryi, które poznajemy na kartach Pisma Świętego jako zbawcze dla nas. Choć nieodmawianie Różańca nie jest grzechem, to warto dostrzec w nim szansę na zagłębienie się w kontemplacji i nadawanie coraz większego znaczenia w swoim życiu wydarzeniom zbawczym. Rozważania wprowadzające w poszczególne tajemnice różańcowe już podpowiadają, jakie konkretne znaczenie mają dla życia człowieka kolejne wydarzenia z życia Jezusa i Maryi.