To największe zgromadzenie międzyreligijne w dziejach świata mogło dojść do skutku tylko dlatego, że zaangażował się w nie człowiek uznany za powszechny autorytet moralny, który dał się poznać jako autentyczny zwolennik dialogu międzyreligijnego. Świat jeszcze miał żywo w pamięci jego przemówienie do młodzieży muzułmańskiej w Casablance 19 sierpnia 1985 r., a następnie historyczną wizytę w rzymskiej synagodze 13 kwietnia 1986 r.; już wtedy uznawany był za przyjaciela i autorytet ludzi wiary na całym świecie.

Wielki symbol pokoju

Kiedy pytamy w Watykanie o dziedzictwo Jana Pawła II w Kościele Katolickim, bardzo często pada odpowiedź: „duch Asyżu”. Pod tym określeniem należy rozumieć nie tylko tradycję spotkań międzyreligijnych w mieście św. Franciszka, którą kontynuują następcy Jana Pawła II, ale też wszelkie inicjatywy, spotkania i działania, które służą pokojowi i dialogowi międzyreligijnemu. Jak powiedział podczas Światowego Dnia Modlitw o Pokój w Warszawie 1 września 1989 r. wysłannik papieski kard. Roger Etchegaray: „27 października 1986 r. słowo «Asyż», wcześniej już pełne wymowy i duchowej harmonii, stało się również wielkim symbolem pokoju”. Określenia „duch Asyżu” używał też Jan Paweł II.