Spotykam się z opinią, że jeśli coś jest organizowane przez Kościół Katolicki, to jest nudne, nieciekawe, staroświeckie. Może czasem tak jest, ale nie zawsze. Przykładem „człowieka Kościoła” jest Hubert Kowalski. To polski kompozytor, dyrygent, basista, który świetnie gra także na instrumentach klawiszowych, ale przede wszystkim jest mężem i ojcem trójki dzieci. Mówi się o nim przekornie: „chłopak z Kamienia”. Chodzi tutaj, oczywiście, o miejsce urodzenia – Kamień Pomorski w woj. zachodniopomorskim. I to jedyne, co jest w nim „kamienne”, bo w rzeczywistości jest człowiekiem z duszą przepełnioną muzycznym ciepłem. Mimo że, jak sam to żartobliwie podkreśla, niemal wychował się w podziemiach średniowiecznej katedry w Kamieniu Pomorskim, nie ma w nim niczego, co kojarzy się ze staroświeckością. Można o nim powiedzieć, że jest duszą towarzystwa. Taki chłopak „do tańca i do różańca”. Jest po prostu autentyczny i to jest pewnie magnesem, który przyciąga na prowadzone przez niego warsztaty muzyczne ludzi w różnym wieku. Obecnie mieszka w Krakowie. Święta Siostra Faustyna jest mu bardzo bliska, bynajmniej nie dlatego, że ma takie samo nazwisko. Żartobliwie nazywa ją „ciocią”, choć myślę, że ich duchowe więzy są dużo mocniejsze, niż byłyby więzy krwi.

Pomysł warsztatów

Kiedy nasza s. Efraima zaprosiła chętnych na warsztaty muzyczne do Myśliborza, podeszłam do tego pomysłu z rezerwą. Nasunęły mi się wątpliwości: kto przyjedzie do Myśliborza, i to w październiku? Może gdyby chodziło o Szczecin albo o Kraków, ale Myślibórz? Teraz, po finale, muszę przyznać, że byłam mile zaskoczona frekwencją i zaangażowaniem uczestników tych warsztatów. Pan Hubert był tylko narzędziem w ręku Pana Boga i zaanimował przepiękne misterium na chwałę Bożego Miłosierdzia. Warsztaty muzyczne, którym nadał tytuł: „Witraż Serca”, wpisują się w XI Muzyczno-Liturgiczne Spotkania z Miłosierdziem. Miałam przyjemność uczestniczyć w pierwszych Spotkaniach, zorganizowanych w Białymstoku w 2014 r. Przygotowywaliśmy wtedy oratorium poświęcone bł. ks. Michałowi Sopoćce, pt. Oto wierny sługa Mój, z okazji 100. rocznicy jego święceń kapłańskich. Libretto do tego oratorium napisał ks. Tadeusz Golecki. Przeżycia pozostały do dziś i ze wzruszeniem słuchałam utworu z białostockiego oratorium w myśliborskim repertuarze. To takie symboliczne połączenie dwóch miast: Białegostoku i Myśliborza, którym patronuje bł. ks. Sopoćko.

Miejsce wybrane

Spotkaliśmy się w Myśliborzu, w mieście, które sam Pan Jezus wybrał na „kolebkę” Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego. Wiemy o tym z wizji św. Faustyny, która zapisała w Dzienniczku: „Duch Mój spocznie w klasztorze tym, błogosławić będę szczególnie okolicy tej, gdzie klasztor ten będzie. Z miłości dla was oddalę wszelkie kary, które sprawiedliwość Ojca Mojego słusznie wymierza. Córko Moja, schyliłem serce swoje do próśb twoich; zadaniem twoim i obowiązkiem jest tu na ziemi wypraszać miłosierdzie dla świata całego ” (Dz, 570). Znakiem potwierdzającym, że jest to właśnie to miejsce, miał być w kościele sąsiadującym z klasztorem witraż, który przedstawia scenę ukrzyżowania Pana Jezusa. Pod krzyżem miał być krzak róż. Błogosławiony ks. Sopoćko potwierdził zgodność tego miejsca z wizją św. Faustyny, gdy przyjechał do Myśliborza w 1947 r. To, oczywiście, bardzo wielki skrót historyczny, konieczny jednak, by zrozumieć, dlaczego właśnie w tym miejscu odbyły się warsztaty muzyczne i koncerty poświęcone Bożemu Miłosierdziu w dniu liturgicznego wspomnienia św. Faustyny. Ciekawe, że kościół – obecnie jest to Sanktuarium Miłosierdzia Bożego – był wybudowany w roku urodzenia św. Faustyny, w 1905, przez Polaków, którzy przyjeżdżali do Myśliborza (niemiecki Soldin) za pracą. Stworzyli tu swoją małą ojczyznę, swoje katolickie, polskie kulturowe dziedzictwo. W to dziedzictwo Pan Bóg wpisał dalsze losy związane z Bożym Miłosierdziem, czyniąc Faustynę nie tylko apostołką Bożego Miłosierdzia, ale także duchową ambasadorką Polski. Święta zapisała w Dzienniczku: „Gdy się modliłam za Polskę, usłyszałam te słowa: Polskę szczególnie umiłowałem, a jeżeli posłuszna będzie woli Mojej, wywyższę ją w potędze i świętości. Z niej wyjdzie iskra, która przygotuje świat na ostateczne przyjście Moje” (Dz, 1732). Istotnie wyszła iskra z tego skrawka polskości – katolickiej świątyni. W dziele Bożego Miłosierdzia, przekazanego przez Siostrę Faustynę, tych iskier jest wiele. Myślibórz nie jest jedyny, ale do dziś iskry łask Bożego Miłosierdzia rozchodzą się na cały świat.

Tożsamość

Pan Hubert, prowadząc swoje zajęcia, subtelnie pobudzał uczestników do refleksji, pytając o ich dziedzictwo, tożsamość religijną, narodową. Jakby chciał przemówić słowami Władysława Bełzy, autora Katechizmu polskiego dziecka i zapytać: „Kto ty jesteś?/ Polak mały...”. Dobór pieśni też nie był przypadkowy. One pomagały przenieść się w świat historii chrześcijańskiej Polski, począwszy od średniowiecznego hymnu Bogurodzica po współczesne, skomponowane także przez Huberta Kowalskiego. Wśród pieśni znalazł się utwór Stanisława Moniuszki: Ojcze z nieba, Boże, Panie, tu, na ziemię ześlij nam.... To pieśń znana zwłaszcza starszym osobom, gdyż śpiewa się ją w wielu kościołach. Mało kto jednak kojarzy ten utwór z operą Halka Moniuszki. Oczywiście, nie mogło zabraknąć wyśpiewanych ponadczasowych słów z obrazu Jezu, ufam Tobie. Kiedy tak słuchałam komentarzy p. Kowalskiego do poszczególnych utworów, przyszedł mi na myśl fragment Dzienniczka św. Faustyny, która napisała: „Ojczyzno moja, ile ty mnie kosztujesz, nie ma dnia, w którym bym się nie modliła za ciebie” (Dz, 1188). Za nami liturgiczne wspomnienie św. Faustyny, a przed nami kolejna rocznica odzyskania niepodległości. To dobry moment, by wracać do pytania stawianego uczestnikom warsztatów muzycznych przez p. Huberta: „Co jest moim dziedzictwem, które chcę kultywować i przekazywać innym?”.

Dar i zadanie

W witraż Serca Jezusa Miłosiernego wpisujemy się wszyscy. Każdy z nas ma w nim swoje miejsce, jedyne, niepowtarzalne, ale zawsze przy Zbawicielu. Za ten dar pięknie wybrzmiało na koniec Te Deum. Tylko Bóg jest godzien przyjąć naszą chwałę i uwielbienie. Hubert Kowalski przemówił językiem muzyki. Dziedzictwo narodowe, dziedzictwo chrześcijańskie to klamra spinająca pokolenia. To wartość ponadczasowa. Przypomniał nam o tym także św. Jan Paweł II – że „Ojczyzna, to nasz wspólny obowiązek”. W przededniu rocznicy odzyskania niepodległości warto pamiętać, że dzięki polskiemu dziedzictwu zachowanemu w religii i sztuce Polska przetrwała, mimo że nie było jej na mapie.