Świat zmienia kostiumy. Dawniej człowiek wsiadał na konia, dziś – do limuzyny; dawniej wysyłał posłańca, dziś publikuje oświadczenie. Zmieniają się imperia, technologie i język, którym opisujemy swoje czyny. Człowiek jednak wciąż wraca do tych samych błędów: chce mieć więcej, używać bez miary, odpłacać gniewem, zazdrościć i uciekać od odpowiedzialności. A nad tym wszystkim unosi się pycha – grzech, który umie znaleźć usprawiedliwienie dla każdego innego.

Pycha mówi: „mnie wolno”, „sam wiem, co jest dobre”, „nie odpowiadam przed nikim”. Tradycja chrześcijańska widzi w niej początek buntu szatana: stworzenie chce zająć miejsce Stwórcy. To nie jest odwaga ani zdrowa radość z talentów. Pycha zaczyna się wtedy, gdy człowiek nie chce już służyć dobru, lecz sam chce je definiować.