Ktoś. Kto? Nikłym ruchem cienia i światła, odrobinę zmienionym odcieniem koloru, delikatnym powiewem próbuje wejść w krąg naszej świadomości. Przypomnieć o sobie, coś podpowiedzieć, co bardzo na tę chwilę potrzebne, a umknęło i przez to wali się ważna relacja; podtrzymać naszą pochyłość, rozjaśnić horyzont i wiele, wiele innych nieodzownych, potrzebnych i ważnych. Nie jest silniejsze to doznanie niż – dajmy na to – muśnięcie piórkiem odsłoniętej skóry. Ulotne, a jednak potrafi zwrócić uwagę i wywołać gęsią skórkę. Kto tak przychodzi? Kto w taki sposób chce być zauważony, rozpoznany, zaakceptowany i wysłuchany? My przychodzimy brutalniej, agresywniej, głośniej, wstrząsowo, tym bardziej gdy jesteśmy przekonani o swoich racjach i intencjach. Używamy zróżnicowanej gestykulacji, wzmacniamy decybele, nie wspominając już o groźnych minach i gromach ciskanych z oczu. Trzaskanie drzwiami, zaklęcia, straszenie. „Zobaczysz” wypowiadane jako groźba i samospełniająca się przepowiednia. My próbujemy być skuteczni, ratować, ocalać, wyrywać, podnosić. Nie poddajemy się po pierwszych niepowodzeniach, odpuszczamy taktycznie i ze zmienioną metodą ruszamy na powrót, gotowi nie tylko na wysiłek, ale i na ofiary. A później bywamy zgorzkniali, rozżaleni i przegrani z poczuciem bezradności i niezrozumienia. Ilość słów, dobrych chęci i wysiłków nie przekłada się na zmianę naszych bliskich i jedyne, co nam czasem pozostaje, to patrzeć i być świadkiem poranień i klęsk. A to boli, bo przecież nie pocieszy nas, jeśli nie wytrzymamy i powiemy z goryczą w głosie: „a nie mówiłem?”. Cośmy zaniedbali, czego brakło, czego nie zauważyliśmy w porę, czemu nie reagowaliśmy, dlaczego nie wyszło? Odpowiedzi, jeśli w ogóle się pojawiają, całkowicie nas nie zadowalają, nie przystają do naszej sytuacji – uważamy. Ktoś. Kto może sobie pozwolić na takie delikatne i pełne szacunku metody? My nie umiemy, kochamy inaczej. Nie porównamy też Jego spojrzenia z naszym i Jego zachwytu, wielkoduszności i wspaniałomyślności z naszą mizerią i interesownością. Chyba nas jest za dużo w relacji. On się ukrywa, my się eksponujemy, On chce uprosić, a my – przekonać, wymusić, narzucić. W imię dobra, to oczywiste, i co z tego, skoro nieudolne.