O odpowiedź na pytanie, jak reagować na takie „zaczepki” poprosiłam ks. prof. Roberta Woźniaka, rektora Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej. Przede wszystkim przestrzegł on przed ich bagatelizowaniem: – Trzeba umieć dostrzec w nich ból i lęk wynikające z intensywności przeżywanych doświadczeń. W tych pytaniach chodzi o próbę zrozumienia, dlaczego Bóg nie interweniował w danym momencie i miejscu. Zdaniem księdza profesora są to pytania z tezą: zakładają, że Bóg nie zrobił tego, co my uważamy za słuszne i odpowiednie, sugerują brak zainteresowania, wręcz obojętność Boga. – Dlatego, nie lekceważąc naszego doświadczenia, samotności, bycia pozostawionymi, opuszczonymi w niektórych fragmentach naszego życia, musimy powrócić do zaufania, które potrzebuje nie odpowiedzi na każde pytanie, ale dosłownie, jak modlił się kard. John Henry Newman, „światła na jeden krok” – proponuje ks. prof. Woźniak. I zapewnia: – Bóg nigdy nas nie opuszcza, także wtedy, kiedy my go opuszczamy i budujemy świat po swojemu.
Pomóż w rozwoju naszego portalu





