Moje spotkanie z Ojcem Świętym miało swój początek dawno temu. Otóż będąc w klasie maturalnej miałem przyjemność uczestniczyć w spotkaniu z ówczesnym sufraganem diecezji lubelskiej ks. bp. Kałwą. Wówczas Ksiądz Biskup zapytał mnie, jakie studia wybrałem, aby się dalej kształcić. Odpowiedziałem - politechnikę - wydział budownictwa. Wtedy usłyszałem od Księdza Biskupa - Obyś świątynie Boże budował.

No i stało się, że kilkanaście lat od tego spotkania ks. Janusz Romańczuk zaproponował mi prowadzenie pod względem technicznym budowy kościoła. Po kilku latach wspólnie z parafianami wybudowaliśmy zespół obiektów sakralnych: świątynię, plebanię i szkołę katechetyczną, która później stała się siedzibą Kurii Diecezjalnej.

I tu ma miejsce drugie ważne wydarzenie - Papież powołuje nową diecezję z siedzibą w Zamościu, a ja po raz drugi mam przyjemność bliskiego spotkania z Księdzem Biskupem - tym razem Janem Śrutwą. Pamiątkowe zdjęcie jest miłym wspomnieniem tej chwili.

Pomyślałem sobie wtedy, że skoro to wszystko tak dobrze się układa, to może kiedyś dojdzie do spotkania w Zamościu z Ojcem Świętym. Ale żeby to się mogło stać, trzeba było najpierw pojechać do Rzymu i zaprosić naszego Papieża do Zamościa, co uczyniliśmy podczas pielgrzymki do Rzymu z udziałem ks. bp. Mariusza Leszczyńskiego jesienią 1998 r. w 20. rocznicę pontyfikatu. Niesamowite przeżycie i wrażenia, skupienie na twarzach wszystkich podczas słuchania słów, jakie Ojciec Święty kierował do Polaków. Łzy w oczach Zamościan w czasie przejazdu Papieża przez plac św. Piotra, a później śpiew kilkudziesięciu tysięcy ludzi.

Kilka miesięcy później wiedzieliśmy już, że Papież będzie w Zamościu, ale miejsce liturgii nie było jeszcze ustalone. Marzyłem wtedy o tym, żeby mieć własny udział w budowie ołtarza papieskiego. Ku mojej ogromnej radości komisja diecezjalna wybrała inż. Leszka Dziubę i mnie do opracowania projektu konstrukcji ołtarza, a przedsiębiorstwo, w którym pracuję, do wykonania wszystkich prac budowlanych. Było to bardzo odpowiedzialne zadanie, a czas jego wykonania niezwykle krótki.

Wszystkie te zdarzenia miały wpływ na to, że miałem zaszczyt brać udział w Liturgii Słowa podczas spotkania z Ojcem Świętym i być tak bardzo blisko Niego.

Najbardziej utkwił mi w pamięci moment, gdy Ojciec Święty po modlitwie, wewnątrz kościoła szedł w stronę ołtarza w asyście ks. bp. Jana Śrutwy i Księdza Proboszcza, a ja prowadziłem go wzrokiem, tak jakbym chciał pomóc Mu w pokonaniu pochylni łączącej kościół z ołtarzem papieskim.

Im był bliżej, tym bardziej potęgowało się we mnie uczucie ogromnego wzruszenia i radości ze spotkania człowieka tak wielkiego autorytetu, odwagi, mądrości i serca. Później były słowa, gesty i niezapomniane pieśni. Wieczorem poszedłem z rodziną na spacer w te opustoszałe już miejsca i pomyślałem sobie - A jednak On tu był.