Figura Cudownego Pana Jezusa Ukrzyżowanego, jeden z najwspanialszych zabytków rzeźby gotyckiej w Polsce, od 1552 r. znajduje się w kaplicy Baryczków w warszawskiej archikatedrze św. Jana. Modlili się przed nią królowie, hetmani, wodzowie powstań narodowych i lud Warszawy, a także Ojciec Święty Jan Paweł II, który kilkakrotnie podczas swoich pielgrzymek do Ojczyzny nawiedzał katedrę warszawską. Dziś o każdej porze dnia trwa tu nieustanna modlitwa.

W archiwalnych aktach Kapituły Warszawskiej można przeczytać historyczny zapis: "Miasto Norymberga, znane z handlu, miało w kościele katedralnym zabytek religijny. W czasie reformacji ów zabytek skazany był wraz z innymi na spalenie. Znajdujący się tam podówczas w interesie handlowym Jerzy Baryczka, rajca Warszawy, ocalił Krzyż z Wyobrażeniem, kazał rozebrać na części, aby łatwiej do Warszawy sprowadzić i w przyzwoitym położyć je miejscu. Wróciwszy z podróży umieścił krzyż w kościele św. Jana w ołtarzu bocznym po lewej stronie, gdzie przedmiotem czci religijnej krucyfiks ten przez długi czas pozostawał".

Ród Baryczków był niezmiernie zasłużony dla Warszawy. Wspomniany Jerzy Baryczka przez 21 lat (1506-1527) sprawował liczne urzędy miejskie w stolicy. Inny Baryczka, Jacek (zm. w 1650 r.), był w Warszawie wieloletnim przeorem klasztoru Dominikanów. Najsłynniejszym jednak przedstawicielem tego rodu był męczennik za wiarę ks. Marcin Baryczka, kaznodzieja krakowski. W 1349 r. biskup Bodzanta wysłał go do króla Kazimierza Wielkiego, aby upomniał władcę, który prowadził gorszący tryb życia oraz przestrzegł go przed karami kościelnymi. Na słowa duchownego, monarcha zamiast nawrócić się i okazać skruchę zareagował gwałtownie, rozkazując utopić go w Wiśle.

Od chwili gdy figura Pana Jezusa została umieszczona w ołtarzu katedry, gromadzili się przy niej liczni wierni, oddając cześć Odkupicielowi świata. Kronikarze zwracają uwagę, że kult był tak wielki, że już w połowie XVIII w. zabrakło miejsca na wota! Przed figurą modlili się wszyscy rezydujący w Warszawie królowie. Ostatni z monarchów, Stanisław August Poniatowski często przychodził tu modlić się w samotności. Również wielcy wodzowie - Stefan Czarniecki, Tadeusz Kościuszko i Romuald Traugutt przed figurą Pana Jezusa w warszawskiej katedrze prosili Boga o pomoc w swoich działaniach dla dobra Ojczyzny. Kiedy w 1602 r. zawaliła się wieża katedry uszkodzając część dachu, król Zygmunt III nakazał umieścić cudowny krucyfiks w specjalnie wybudowanym na ten cel ołtarzu. Pół wieku później, z funduszy Stanisława Małopolskiego została zbudowana barokowa kaplica, przyozdobiona w 1762 r. staraniem kasztelana krakowskiego Klemensa Branickiego. Podczas Insurekcji Kościuszkowskiej dla zasilenia skarbu narodowego znajdujące się tu wota zostały przetopione. Z inicjatywą taką wystąpiło duchowieństwo diecezjalne.

Przez wieki otoczona czcią wiernych, figura Pana Jezusa znajdowała bezpieczne miejsce w kaplicy katedry warszawskiej. W 17. dniu powstania warszawskiego kilka pocisków trafiło jednocześnie w dach nad prezbiterium i nad kaplicą Archikonfraterni Literackiej. Świątynia katedralna zaczęła płonąć. Kiedy wiadomość o tym dotarła do ks. Wacława Karłowicza, który przebywał wówczas w szpitalu powstańczym przy ul. Długiej, kapłan nie zastanawiał się długo. Przybiegł do katedry, której prezbiterium już zostało opanowane przez płomienie. Decyzję podjął szybko: trzeba ratować figurę Cudownego Pana Jezusa! Przy pomocy zakrystianina udało mu się niemal w ostatniej chwili uratować bezcenny krucyfiks. Pod obstrzałem przeniósł go do bramy klasztoru Ojców Jezuitów. Tu księża rozebrali figurę na części. W niezwykłej procesji, cały czas pod obstrzałem, mieszkańcy Starówki przenieśli Cudownego Pana Jezusa do kaplicy Sióstr Szarytek przy ul. Starej. Po zburzeniu kaplicy cudowny krucyfiks został przeniesiony do podziemi dominikańskiego kościoła św. Jacka, gdzie pozostawał do zakończenia wojny. W 1945 r. został on umieszczony przy jednym z ołtarzy w kościele pokarmelickim (dzisiejszym seminaryjnym), który pełnił wówczas funkcję prokatedry. Do archikatedry powrócił przeniesiony w uroczystej procesji w 1948 r.

Jak poinformował Niedzielę ks. inf. Jerzy Zalewski, proboszcz warszawskiej archikatedry, stało się już tradycją, że przy figurze Cudownego Pana Jezusa w piątki Wielkiego Postu o godz. 18.00 odprawiane jest nabożeństwo ku czci Męki Pańskiej. Prowadzona jest też księga wotów. W specjalnej puszce wierni zostawiają swoje intencje modlitewne.

Piewca starej Warszawy Stefan Godlewski pisał, że u stóp Cudownego Pana Jezusa bije serce stolicy. To serce nigdy nie przestało tu bić.