Żyjemy w społeczeństwie, które odrzuca śmierć. We współczesny czasach ceni się przede wszystkim młodość, witalność oraz sukces. Śmierć jest traktowana jako coś wstydliwego. O śmierci z reguły nie mówi się. Ludzie boją się jej, boją się nawet o niej rozmawiać. Niektórzy widzą w śmierci jedynie absurd, ból, niepotrzebne cierpienie i strach. A przecież tak naprawdę śmierć jest nieodłączną częścią życia i jego konsekwencją. To ona stanowi największą tajemnicę życia człowieka. Tylko człowiek jest jedyną istotą żyjącą, która wie, że musi umrzeć. Ale choć wiemy, że kiedyś to nastąpi, staramy się nie dopuszczać do siebie tej myśli. O niczym nie myślimy mniej niż o śmierci i umieraniu.
Największym osiągnięciem ruchu hospicyjnego jest to, że pomaga zrozumieć, że z umieraniem można sobie poradzić. Opieka paliatywna i hospicyjna pomaga chorym żyć i godnie umierać. Podstawowym prawem człowieka umierającego jest prawo do „godnego umierania”. W praktyce hospicyjnej prawo to jest konkretyzowane jako prawo chorego do przebycia terminalnego okresu choroby w sposób pozwalający zachować mu godność osobistą. Hospicjum jest miejscem, w którym patrzy się na człowieka całościowo, dlatego tutaj zatrudnieni są różni specjaliści. Opieka hospicyjna jest czymś więcej niż częścią opieki medycznej. W pracy z ludźmi umierającymi niezwykle ważna jest zdolność do empatii oraz umiejętność zrozumienia potrzeb człowieka chorego. W dzisiejszych czasach ludzie często umierają samotnie na korytarzach szpitalnych wśród zabieganych i spieszących się obcych osób. Namiastkę intymności zapewnia im jedynie parawan, który oddziela łóżko konającego od innych pacjentów.
Opieka hospicyjna i paliatywna przeciwstawia się takiemu sposobowi umierania: samotnemu, okupionemu bólem i milczeniem. To ważne, aby człowiek mógł z tego świata odejść w sposób godny. W hospicjum pozostawia się więc za drzwiami pośpiech oraz zgiełk współczesnego życia. Lekarze, tracąc często nadzieję na wyleczenie pacjenta, pozostawiają go samemu sobie. A przecież temu człowiekowi można wiele zaoferować. Przejście chorego z systemu uzdrawiania-leczenia do systemu opieki, jaką oferuje hospicjum, nie oznacza skazania go na śmierć, lecz staranne leczenie objawowe. Celem pracy zespołu hospicyjnego jest uczynienie ostatniego okresu życia pacjenta najbardziej wartościowym i godnym.
Mylne jest postrzeganie przez wielu ludzi hospicjów jako „posępnych umieralni”. Są to miejsca na wskroś wyjątkowe, miejsca, w których chory otrzymuje troskę i serdeczność. W hospicjach łączy się radość dawania i otrzymywania. Trzeba tylko umieć to dostrzec i otworzyć się.