W naszej szkole w okresie Wielkiego Postu każdego roku przygotowujemy wspólnie z młodzieżą inscenizacje, mające na celu głębsze przeżycie zbliżających się świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Jako pedagodzy jesteśmy przekonani, że jest to dobra forma przybliżenia wychowankom ewangelicznej prawdy o Chrystusie. W poprzednich latach przedstawiliśmy Drogę Krzyżową na wzgórzach w pobliżu szkoły z udziałem mieszkańców osiedla - Misterium Męki Pańskiej i spektakl "Obrazy z życia Pana Jezusa". W tym roku przygotowaliśmy Drogę Krzyżową z wyraźnym odniesieniem do współczesności.

W rolach Chrystusa, Maryi, św. Weroniki, Piłata, Szymona Cyrenejczyka i strażników występowali ucharakteryzowani uczniowie. Każda stacja była "zatrzymana w kadrze", a na jej tle inni uczniowie na przemian z nauczycielami czytali krótkie opowiadania, obrazujące wydarzenia, które miały miejsce w naszej szkole, w pobliskiej wsi czy gdzieś w Polsce. Przedstawione historie odwoływały się do emocji słuchaczy i miały związek z określoną stacją Drogi Krzyżowej. Ich wybór nie był przypadkowy. Chcieliśmy zwrócić uwagę naszych wychowanków na poważne problemy i zagrożenia współczesnego życia oraz skłonić do refleksji nad własnym postępowaniem. Po ich przeczytaniu "głos sumienia" nagrany wcześniej na kasetę magnetofonową zadawał pytania skierowane do każdego z nas w odniesieniu do przedstawionej sytuacji.

Oto przykład: Stacja Pierwsza - Pan Jezus na śmierć skazany. Uczeń czyta tekst: Marek stoi na przystanku wieczorem. Uczył się z kolegą do matury. Chce wrócić ostatnim autobusem do domu. Banda pijanych wyrostków zaczepia go. "Dawaj forsę!" "Nie masz? "Nie udawaj!" " My ci zaraz pokażemy". Marek został skopany, uderzony kilkakrotnie kijem w głowę. Zmarł, zanim nadeszła pomoc. Głos sumienia: Ile niesprawiedliwych wyroków wydano przez nas ludzi na niewinnych tak jak Ty, Panie? Do kogo jestem podobny, gdy godzę się by wymuszano pieniądze i zastraszano słabszych? Dlaczego nie reaguję, gdy źli koledzy znęcają się nad innymi? Dlaczego boję się stanąć po stronie sprawiedliwego? Jak Piłat umywam ręce, wolę się nie narażać. Panie Jezu nie dopuść bym stał się jednym z Twoich niesprawiedliwych sędziów! Przypomniane w tej stacji zdarzenie wywołało wśród młodzieży w całej Polsce słuszny protest. Odbyły się "marsze milczenia" i liczne dyskusje wskazujące na potępienie takich zachowań. Nam chodziło o zwrócenie uwagi na własne życie i uczciwe spojrzenie na codzienne zachowania, czasem bardzo naganne, niemal powszechne w życiu szkolnym, które w gruncie rzeczy dotyczą tego samego problemu, jakim jest przemoc i bierna postawa wobec zła.

W kolejnych stacjach poruszyliśmy temat bezinteresownej pomocy bliźniemu (Święta Weronika ociera twarz Pana Jezusa i Szymon z Cyrenei pomaga nieść krzyż), stosunku do rodziców, a zwłaszcza do matki (Pan Jezus spotyka swoją Matkę), konieczności pracy nad sobą (upadki), a także tak bardzo znany naszej młodzieży problem picia alkoholu. Stacja Ósma - Jezus pociesza płaczące niewiasty. Uczeń: Na ulicy zatrzymany ruch. Karetka reanimacyjna pędzi przez miasto. Kilkunastoletni chłopiec leży pod kołami volkswagena. Zbiegowisko ludzi. Niektórzy komentują zdarzenie. "Jaki młody, chyba nie żyje. Podobno kierowca był kompletnie pijany. To straszne! Dlaczego po pijanemu siadają za kierownicę? Wszystko przez ten alkohol. Tak, tak, niepotrzebnie pił. Wszyscy narzekają, że alkohol jest przyczyną nieszczęść, ale w którym domu się go nie pije? - zapytał starszy przechodzień. Głos Sumienia: Znamy skutki picia alkoholu. W domu sąsiada lub własnym awantury, lęk dzieci i lęk matki, niedostatek, bo znowu nie ma pieniędzy. Mówimy: Wszystkiemu winna wódka. A jednak, kiedy jest dyskoteka, imieniny lub osiemnastka czy inna uroczystość, sami sięgamy po alkohol. Jesteśmy pobłażliwi dla nadużywających. Płaczmy nad sobą, nad tym, że nie potrafimy jednoznacznie opowiedzieć się przeciw piciu. Boże pomóż nam w naszych słabościach, byśmy umieli wejrzeć w głąb własnej duszy i żyć zgodnie z Twoimi przykazaniami.

Przedstawiona Droga Krzyżowa nie miała charakteru wyłącznie spektaklu. Mimo obecności "aktorów", którzy bardzo mocno wczuli się w powierzone role i pięknie je odegrali (zwłaszcza Marcin odgrywający rolę Chrystusa), wszyscy obecni w świątyni wspólnie modlili się, przed każdą stacją klękali, a po każdej śpiewali pieśń wielkopostną. W ostatniej stacji zamiast komentarza prowadzący nauki rekolekcyjne kleryk wystawił Najświętszy Sakrament i wszyscy odśpiewali pieśń " Zmartwychwstał Pan, Alleluja!"

Na drugi dzień rekolekcji podzieliliśmy młodzież na kilkunastoosobowe grupy, w których prowadzone były zajęcia metodą "karuzeli" (równocześnie po kilkanaście minut w kilku klasach odbywają się kilkunastominutowe zajęcia, a po krótkiej przerwie każda grupa przechodzi do następnej klasy). Tematyka tych krótkich "lekcji" była zróżnicowana: Kardynał Tysiąclecia Stefan Wyszyński, Chleb Pański, Pomoc Bliźniemu - mój własny udział, Pieśni Wielkopostne - wspólne śpiewanie. Jedno z zajęć dotyczyło wspólnie przeżytej Drogi Krzyżowej. Młodzież wypowiadała się, jakie refleksje i uczucia zrodziły się w niej podczas i po jej przeżyciu. Uzyskane informacje zwrotne świadczą o tym, że pomogliśmy naszym wychowankom w zrozumieniu zależności pomiędzy historyczną Drogą Krzyżową, a naszym zwyczajnym życiem. Dla wielu uczniów, była to też pomoc w dokonaniu rachunku sumienia. Również nauczyciele, którzy byli z młodzieżą w kościele, byli wzruszeni i pełni uznania dla wszystkich, którzy przygotowali taką właśnie Drogę. Szczególnie głęboko przeżyliśmy ją my, nauczyciele i uczniowie organizujący całość. Podczas prób wielokrotnie zastanawialiśmy się nad poruszonymi problemami współczesnego życia rozważanymi w kontekście Męki Pańskiej.

Zorganizowanie takiego przedsięwzięcia było możliwe dzięki pomocy i otwartości ks. Jana Podstawki, proboszcza parafii pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny. W kościele Ojców Marianów na Bazylianówce każdego roku, również przed świętami Bożego Narodzenia, odbywają się nasze rekolekcje, prowadzone z pomocą kleryków z pobliskiego seminarium duchownego. W szkole, dzięki twórczym, pełnym pasji i zaangażowaniu nauczycieli i wychowawców, takich jak Barbara Adamczyk, Janusz Cioczek, Marzena Grzechnik, katechetów Marii Jachacz i Tomka Staweckiego, możemy pomóc naszym podopiecznym w kształtowaniu chrześcijańskich postaw i w wyborze wartości, które są fundamentem wychowania.

***

W Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym nr 1 w Lublinie, mieszczącym się przy Al. Spółdzielczości Pracy 65, uczy się i zdobywa zawód ponad 500 uczniów z całego makroregionu. Szkoła Zasadnicza Zawodowa, do której uczęszczają uczniowie, posiada jedenaście specjalności: krawiec, obuwnik, szwacz dzianin, kaletnik, murarz, stolarz, pracownik obsługi hotelowej, ogrodnik, pracownik robót wykończeniowych, kucharz, ciastkarz. Znaczna część młodzieży mieszka w nowocześnie wyposażonym internacie. Młodzież, oprócz nauki zawodu, może rozwijać swoje zainteresowania w różnorodnych zajęciach pozalekcyjnych (koła sportowe, teatralne, wokalno - muzyczne, ekologiczne, turystyczne, komputerowe, plastyczne i inne). Nauczyciele i wychowawcy prowadzą zajęcia z wykorzystaniem metod aktywizujących. Szkoła bierze udział w licznych turniejach i konkursach zdobywając nagrody i wyróżnienia.