Niezależnie od języka narodowego, jakim się człowiek posługuje, modlitwie pomagają gesty, które jej towarzyszą.
Typową postawą modlitewną w pierwszych wiekach chrześcijaństwa była postawa stojąca. Sztuka katakumbowa przedstawia w takiej pozycji orantów, czyli osoby modlące się na stojąco, z podniesionymi w górę rękami. Postawa stojąca w czasie modlitwy wyraża szacunek, czujność i gotowość do przyjęcia zadania. Może w sprawach wiary symbolizować też wolę wypełnienia służby, a zarazem gotowość dalszego pielgrzymowania. Postawa stojąca była też pozycją, którą przyjmowali kapłani przy składaniu ofiary.
Drugą postawą jest pozycja klęcząca. Taką postawę przyjmują najczęściej podczas modlitwy pobożni chrześcijanie. Wyrażają w tej postawie znak hołdu dla Boga Stwórcy i Odkupiciela. Klęczenie jest także gestem błagalnym. Może być połączone z poczuciem grzeszności przy spotkaniu ze świętością. Trędowaty i ojciec epileptyka z Ewangelii padli na klęczki przed Jezusem i prosili o zmiłowanie (Mk 1, 40; Mt 17, 15). Sam Zbawiciel u podnóża Góry Oliwnej „upadł na kolana i modlił się” (Łk 22, 41). Postawa na klęczkach uzewnętrznia pokorę człowieka.
Uklęknięcie lub przyklęknięcie jest oznaką oddawania czci, podobnie jak gest skłonu głowy i głębokiego ukłonu. Przyklękamy, wchodząc do świątyni, przed Najświętszym Sakramentem. Podczas adoracji wystawionego Pana Jezusa w monstrancji klękamy na kolana, przyjmując postawę wdzięczności i pokory.
Wyjątkowym symbolem uniżenia przed majestatem Boga jest leżenie krzyżem twarzą do ziemi. W liturgii Kościoła rzymskiego taką postawę przyjmuje kapłan rozpoczynający obrzęd Wielkiego Piątku. Postawa ta jest milczącym znakiem wstrząsu na wspomnienie dramatu śmierci Chrystusa i wyrazem poczucia nieskończonej małości wobec ofiarującego się Boga-Człowieka za grzechy świata. Kandydaci do kapłaństwa, leżąc krzyżem, modlą się podczas śpiewania Litanii do Wszystkich Świętych.
Św. Paweł Apostoł upomina wierzących w Chrystusa – więc także nas – w liście do Rzymian, abyśmy „dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną” (Rz 12, 1). Ciało jest narzędziem duszy i powinno być przeniknięte duchem.