Już trzeci rok alumni Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie, pod kierownictwem ks. prefekta Zbigniewa Woźniaka, przedstawiali Misterium Męki Pańskiej. Można było je zobaczyć we wszystkie soboty i niedziele Wielkiego Postu w kościele seminaryjnym oraz w Wielki Wtorek w bazylice archikatedralnej. W tym przedsięwzięciu, którego reżyserem był alumn Dominik Dawid, brali udział wszyscy seminarzyści z pierwszych trzech roczników. W rolę niewiast płaczących wcieliły się uczennice Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego w Szczecinie oraz studentki. Wzbogacona scenografia, którą wykonali studenci architektury Politechniki Szczecińskiej i Uniwersytetu Szczecińskiego, już na początku zapraszała do wspólnego przeżywania Męki Pańskiej. Temu przeżyciu sprzyjały sceny, które rozgrywały się prawie w całym kościele seminaryjnym, angażując widza w te dramatyczne wydarzenia. Widzowie znajdowali się wśród Apostołów podczas Ostatniej Wieczerzy, kiedy Pan obmywał im nogi, pośród śpiących Apostołów, na wyczerpującej modlitwie w Ogrodzie Getsemani, słyszeli zaparcie się Piotra, byli świadkami zdrady Judasza, siedzieli obok naradzających się faryzeuszy i kapłanów, brali udział w niesprawiedliwym sądzie nad Jezusem, przez milczenie wydali na Niego wyrok, pośród nich Jezus przechodził z krzyżem, wreszcie pod krzyżem stali, a później radowali się z chwalebnego zmartwychwstania. Pewne sceny były tak realistycznie grane, że niektórym widzom podnosiła się ręka w obronie męczonego Jezusa, a wielu osobom zakręciła się łza w oczach. Dwa widowiska były przedstawiane dla dzieci, które z zainteresowaniem patrzyły w różne kierunki kościoła, nie wiedząc, gdzie rozpocznie się akcja. W tym roku pasja była nieco zmieniona, zrezygnowano ze sceny samobójstwa Judasza, dodano scenę przybijania i zdjęcia z krzyża, wzbogacono już dobrą muzykę o wiele żydowskich utworów, stworzono atmosferę Wieczernika przez zasłonę w prezbiterium, oświetloną niebieskim światłem, Ogrójec udekorowano płytą z pomalowanym drzewem, w miejsce, gdzie spotkała się Rada Arcykapłanów, postawiono płytę z namalowaną menorą, czyli żydowskim świecznikiem. Dramatyzmu podczas sądu w pretorium Piłata dodała scena, w której jedna z kobiet prosiła zgromadzony lud o ratowanie sądzonego Chrystusa. Zmieniła się również obsada aktorska. W główną rolę Jezusa, najlepiej jak mógł, wcielił się Sebastian Borowski z roku III.

Do przygotowania Misterium przyczyniło się wiele osób świeckich, począwszy od sprzedawców, którzy po niższej cenie sprzedali potrzebne materiały, poprzez zafundowanie bateryjek do mikrofonów bezprzewodowych i wypiekanie specjalnego chleba w jednej ze szczecińskich cukierni, a skończywszy na drobnym poczęstunku dla aktorów. Życzliwość okazał Teatr Polski, wypożyczając stroje, oraz Zamek Książąt Pomorskich, użyczając reflektorów z filtrami. Pasję obejrzało ponad cztery tysiące widzów z całej archidiecezji.

Jak wspominali grający klerycy, każde przedstawienie było dla nich inne. W każdym przeżywali inną scenę, a widzowie uczestniczący po raz kolejny powiedzieli, że za każdym razem coś innego ich dotyka, na coś innego zwracają uwagę. Pomagało im to w przeżywaniu nabożeństw wielkopostnych w parafiach, kiedy to przypominały im się dramatyczne sceny odgrywane przez kleryków. Jeden z grających alumnów powiedział mi, że ta Pasja jest doskonałą możliwością dla widza, aby spotkać się ze sztuką, w jej amatorskiej formie, i z Ewangelią.

Misterium Męki Pańskiej ma źródła już w średniowieczu. Wtedy to bardzo rozpowszechniony był dramat o tematyce zaczerpniętej ze Starego i Nowego Testamentu. Misteria wyrosły z kościelnych obrzędów liturgicznych, a od XII-XIII w. przekształciły się w osobne widowiska. Wystawiano je w czasie świąt religijnych: w Boże Narodzenie tzw. jasełka, w Wielkim Poście tzw. misteria pasyjne. Zanikły w czasie reformacji. Współcześnie odradza się organizowanie takich widowisk przez seminaria, zakony, bractwa czy aktorów świeckich. Pasja obok Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali jest nabożeństwem wielkopostnym, w którym rozważa się Mękę Pańską.