Wczoraj zauważyłem, że u nas w klasie prawie w ogóle nie rozmawia się o polityce. Ten temat jakby mało kogo już obchodził. Do tego typu rozmów próbował nas ostatnio zapalić profesor od historii. Spotkał nas na korytarzu szkolnym i zapytał, co sądzimy o sondażach przedwyborczych. Mamy maturę na głowie, panie profesorze, i takie głupoty nas kompletnie nie obchodzą”- odpowiedział mu bardzo dosadnie Wojtek.Ale chyba nie macie wątpliwości, że forma tej waszej matury, potem studia i przyszła praca, jeśli ją znajdziecie, zależą jakoś od tej głupiej polityki”- ciągnął wywód nasz nauczyciel. Dla mnie ta cała polityka to jedno wielkie oszustwo - włączyła się do dyskusji Monika. - Wszystkim chodzi tylko o stołki i o nic więcej. Przed wyborami każdy mówi bardzo pięknie, ale potem i tak robi po swojemu. Nigdy w życiu nie pozwolę, żeby mój przyszły chłopak zajmował się polityką. Niczym nie zrażony profesor pytał nas o sytuację społeczno-polityczną w Polsce, postawy wobec Unii Europejskiej i zaangażowanie w działalność polityczną. To nie te czasy, panie profesorze, różni aferzyści i dorobkiewicze skutecznie wyleczyli nas z jakiejkolwiek polityki. Mamy z tym wielki, święty spokój”- Magda sprowadziła na ziemię całą dyskusję. Historyk trochę posmutniał, przestał nas męczyć politycznymi” pytaniami i poszedł w swoją stronę. Mimo dystansu do dyskusji nt. polityki, zaczęliśmy zastanawiać się, czy ktoś w naszej klasie jest choć trochę związany z jakąś partią lub ugrupowaniem politycznym. Oczywiście, znaleźli się tacy, którzy podkreślali swoje zainteresowania lewą lub prawą stroną sceny politycznej, ale były to bardzo rozmyte i nieczytelne sympatie. Okazało się, że mimo pełnoletności nikt z nas nie jest zaangażowany w działalność społeczną, nie mówiąc już o politycznej. Wiecie co - zaczął z pewną dozą kpiny Wojtek - jak tak zamknę oczy i próbuję sobie wyobrazić nas wszystkich za parę lat, to jakoś nie umiem w nas dojrzeć żadnego polityka - ministra czy parlamentarzysty. Myślę sobie, że spotkamy się w błogim spokoju, w takiej politycznej nirwanie, i choć cały świat bił się będzie o jakieś stołki w partii czy w rządzie, my będziemy szczęśliwi i całkowicie wolni. Spotkamy się u kogoś w małym domku za miastem, zrobimy wielkie grillowanie i będziemy najszczęśliwsi na świecie, że nic nas nie obchodzi cały ten świat z jego brudami i polityką. Mamy nosa z tą polityczną nirwaną”. Wojtek z takim przekonaniem wygłosił swoje proroctwo, że niemal wszyscy w klasie zobaczyli w tej chwili siebie jako beztroskich, dojrzałych ludzi, którzy odnaleźli wspaniały sposób na życie. Pomysł na polityczną nirwanę stał się wygodną propozycją na życie. Oczywiście, naszą wizjonerską sielankę popsuł Konrad. To teraz ja trochę pobawię się w proroka - rozpoczął. - Mam 40 lat, jest rok 2021 i pragnę odwiedzić mojego kolegę Wojtka w jego domku za miastem. Ma tam przyjechać cała nasza klasa z liceum. Widzę to bardzo wyraźnie. Wojtek mieszka co prawda w domku za miastem, ale jest tam służącym u jakiegoś pana mówiącego obcym językiem. Jedziemy do niego na wielkie grillowanie, bo akurat jego pan wyjechał, żeby sprawdzić kolejne swoje posiadłości. Wojtek mówi już łamaną polszczyzną, bo musiał przecież nauczyć się języka swojego pana. Zjeżdża się wreszcie cała klasa. Są wszyscy. Monika opowiada z radością o tym, że wczoraj zaaplikowała swoim rodzicom leki usypiające na wieczność i teraz wreszcie będzie miała dużo czasu na prace w showbiznesie. Magda chwali się swoim synem jedynakiem, który w ubiegłym tygodniu wziął ślub z młodym chłopakiem o słodko brzmiącym imieniu Fredzio. W ramach swoich podróży poślubnych zakochana para dwóch panów młodych będzie zwiedzać domy dziecka w Europie Wschodniej, żeby wybrać dla siebie ładną blondyneczkę. Uszczęśliwią z pewnością swoją pociechę i jednego są pewni, że ich adoptowana córeczka nie będzie cierpiała na brak tatusia w domu... Jeśli chcecie, to mogę tak jeszcze opowiadać bardzo długo”. Tu Konrad przerwał na chwilę i nasze polityczne wyluzowanie stało się trochę niespokojne. Możemy sobie zafundować polityczną nirwanę - podsum