Ewangeliczna przypowieść o Miłosiernym Samarytaninie wskazuje, jak ludzie każdych czasów powinni postępować, gdy spotkają na swej drodze ludzi potrzebujących, bezsilnych, chorych. Na początku nowego tysiąclecia wielu ludzi, kierujących się dobrami materialnymi i pogonią za tym, co ulotne, zapomina, że drugi człowiek jest największą wartością. Z drugiej strony wiele organizacji i fundacji charytatywnych pragnie pomagać ludziom zagubionym, samotnym, ubogim.

W Sieprawicach koło Lublina znajduje się Dom "Pomocy Samarytańskiej", założony i prowadzony przez s. Lidię Czurak. Pomysł niesienia pomocy chorym uzależnionym od alkoholu zrodził się, kiedy Siostra była katechetką w Warszawie. Później przez 5 lat pracowała jako pełnomocnik burmistrza do rozwiązywania problemów alkoholowych. Zorganizowała też schronisko dla bezdomnych mężczyzn. Naturalną koleją rzeczy s. Lidia postanowiła stworzyć dom, który umożliwiałby dawanie ludziom uzależnionym umocnienia i zdolność do walki z nałogiem. Długo Siostra szukała odpowiedniego miejsca do budowy takiego domu. Wtedy pojawiła się oferta wiceprezydenta Lublina Zbigniewa Wojciechowskiego, który zaproponował Fundacji " Pomoc Samarytańska" przejęcie budynku po szkole w Sieprawicach. Za przekazane przez miasto pieniądze oraz dzięki pomocy sponsorów odremontowano " użyczony" na 20 lat przez gminę budynek. Zanim dom został oddany do użytku w ścianach były dziury, nie było centralnego ogrzewania i instalacji elektrycznej. Siostry mieszkające w szkole modliły się do Anioła Stróża, aby nikt niepowołany do niego nie wszedł, albo ich nie okradł.

Otwarcie Domu nastąpiło 3 lipca 2000 r. w rocznicę "Cudownych Łez Najświętszej Matki Bożej w Katedrze Lubelskiej". Jak stwierdziła s. Lidia w jednym z wywiadów, jej pragnieniem było "otwarcie łez" wszystkim matkom, żonom i siostrom, które płaczą z powodu alkoholizmu swych najbliższych.

Do Domu mogą zgłaszać się osoby kierowane przez ośrodki pomocy społecznej i zakłady lecznictwa odwykowego. Jednym z warunków wyjścia z nałogu jest izolacja od środowiska, w którym dotychczas się piło. Dlatego osoby uzależnione powinny przebywać w Domu minimum 3 miesiące. Ośrodek ten nazywa się również "Terapeutycznym Ośrodkiem Miłości", ponieważ idąc za nauczaniem Jana Pawła II stosuje się w nim terapię wymagającą miłości. Domownicy leczą się za pomocą pracy, by mogli na nowo odnaleźć sens życia, uwierzyć w wartości, które wcześniej kształtowali. Alkoholicy, pijąc przez całe lata, marnotrawią czas, zatracają rozeznanie i szacunek dla każdej chwili, którą można jakoś wykorzystać, dlatego praca w ośrodku jest dla nich bardzo trudna, ale konieczna, by na nowo przywrócić ich życiu. Abp. Józef Życiński zgodził się, aby w Domu funkcjonowała kaplica, gdzie przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Dzięki temu s. Lidia może wykorzystywać w terapii siłę modlitwy i wartości chrześcijańskie. Wszystkie wymienione elementy terapii zmierzają do tego, aby wydobyć alkoholika z egzystencjalnej pustki, wywołanej brakiem wartości moralnych oraz niewiarą w samego siebie i innych ludzi. Uzależnieni otrzymują także pomoc w poradni psychologiczno-treapeutycznej. W ramach profilaktyki organizuje się także w poszczególnych parafiach spotkania informacyjno-edukacyjne o zagrożeniu współczesności, jakim jest alkoholizm.

Istnienie takich ośrodków jak prezentowany jest bardzo potrzebne. Jest bowiem, jak pokazało 10 miesięcy jego działalności, skuteczną formą walki z uzależnieniem alkoholowym.

Wszystkich, którzy potrzebują pomocy związanej z rozwiązaniem problemu uzależnienia od alkoholu mogą zgłosić się po informacje pod numerami telefonów: (081) 502-04-84, 502-03-37.