Polska codzienność przynosi nam mnóstwo przykładów korupcji, nadużyć, i to także na najwyższych szczeblach władzy. A - jak mówił Andrzej Frycz Modrzewski - zło osób wyżej postawionych jest bardziej widoczne i bardziej demoralizujące. Modrzewski domagał się zatem w sferze prawa bardziej surowych kar za to samo przewinienie dla stojących wyżej w hierarchii społecznej niż dla zwykłych obywateli.
Wydaje się więc, że ponieśliśmy jakąś klęskę w wychowaniu człowieka, bo istnieje swoiste rozdwojenie między powszechnie akceptowanymi przez nas normami życia a samym życiem. Interpretujemy Dekalog na swój własny użytek, przymykając oko na przykazania w danej sytuacji niewygodne. Czasem dzieje się tak w majestacie prawa - tak jest np. z piątym przykazaniem Bożym.
Nasze życie obfituje w odstępstwa od normy etycznej. Wspomnę tutaj choćby o uczciwości w pracy, przy zawieraniu transakcji handlowych, o tzw. kopercie przy okazji niedyspozycji zdrowotnych, o prezentach wręczanych nauczycielom. Zjawisko to jest tak powszechne, że ci, którzy „nie dają” - bo chcą wierzyć w uczciwość człowieka lub po prostu nie mają pieniędzy - są pozostawieni sami sobie ze swoim bólem, podszyci lękiem, rozczarowani do ludzi i wyznawanych wartości. I stawiają sobie dramatyczne pytanie: Jak żyć, jak postępować? Dlaczego wszystko nie jest czyste, jasne, klarowne, choć takie właśnie być powinno?
Nic nie usprawiedliwia nas z odstępstwa od tych podstawowych norm życia człowieka, nakreślonych przez samego Boga. Normy te wpisane są w sumienie każdego z nas, każdy z nas ma swego rodzaju instynkt moralny, łączący się z instynktem Boga, z instynktem wiary. I to od nas zależy, czy uwzględnimy ten głos sumienia, czy go zagłuszymy.
Podczas jednej z wizji św. s. Faustyny Pan Jezus wypowiada do niej takie słowa - niech będą nam one przestrogą: „(...) Brzydzę się najmniejszym grzechem. Nie mogę kochać duszy, którą plami grzech, ale kiedy żałuje, to nie ma granicy dla mojej hojności, jaką mam ku niej. Miłosierdzie moje ogarnia ją i usprawiedliwia (...). Powiedz grzesznikom, że żaden nie ujdzie ręki mojej. Jeżeli uciekają przed miłosiernym sercem moim, wpadną w sprawiedliwe ręce moje (...). Powiedz grzesznikom, że (...) przemawiam do nich przez wyrzuty sumienia, przez niepowodzenie i cierpienia, przez burze i pioruny, przez głos Kościoła, a jeżeli udaremnię wszystkie łaski moje, poczynam się gniewać na nich, zostawiając ich samym sobie i daję im, czego pragną”.
Te słowa nie wymagają komentarza.