Trwa miesiąc maj, najpiękniejszy z miesięcy, bo to miesiąc pierwszych kwiatów i świeżej zieleni. Wszystko w nim umajone, pachnące, świeże. Ten właśnie miesiąc oddaliśmy Matce Bożej - Najświętszej Maryi Pannie, Oblubienicy św. Józefa. Jest Ona obecna u zarania naszego Odkupienia. Przez Nią przyszedł do nas Chrystus, by za Jej pośrednictwem zlać na nas potrzebne łaski. Najświętsza Maryja Panna wyzwala nas od niezliczonych niebezpieczeństw, których sami nie potrafilibyśmy uniknąć. Ona ofiarowuje nam wszystko, co "zachowała w swoim sercu" . W Niej ludzkość znalazła pierwszą oznakę nadziei, tu odzyskuje ją każdy mężczyzna i kobieta, każde dziecko, każdy młodzieniec i dziewczyna. Zwracamy się do Niej, kiedy czujemy się zagubieni, kiedy chcemy wyprostować kierunek życia. Ona jest "pewną nadzieją zbawienia", która przyświeca pośród trudności życiowych. Zwracamy się do Niej wówczas, gdy gaśnie wiara w naszych sercach.

Maryja jest dla nas wzorem miłości, która dojrzewa i najpełniej przejawia się pod Krzyżem Chrystusa. Drogowskazy prowadzące do doskonałej miłości przypomniał nam Ojciec Święty podczas ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny: "Owoc Jej życia dojrzał pod Krzyżem, gdzie w sposób po ludzku najbardziej tragiczny objawiła się prawda, że Bóg jest Miłością. W duchu tej Bożej miłości, posłuszna wezwaniu Syna, przyjęła w apostole Janie nas wszystkich za swoje dzieci" ( Pelplin 6 czerwca 1999 r.).

Maryja jest Matką naszego Narodu, który od wielu wieków czci Ją jako swoją Królową. Dlatego zasługuje na to, by najpiękniejszy miesiąc w roku Kościół poświęcił właśnie Jej. Od początku maja biją dzwony wzywając nas do gromadzenia się w świątyniach, przy kapliczkach przydrożnych, by w strofach Litanii Loretańskiej wyśpiewać chwałę Maryi.

Jakie były dzieje powstania Litanii Loretańskiej? Podobnie jak dzisiejsza wersja Litanii do Wszystkich Świętych i Litanii do Najświętszego Imienia Jezus jest ona rezultatem wielowiekowego procesu. Jako utwór o tej właśnie nazwie mogła się ona pojawić w końcu XV w., kiedy litanie maryjne miały już za sobą trzystuletnią tradycję. Wiadomość o tym, że w kościele pielgrzymkowym w Loreto odmawiano publicznie specjalną litanię maryjną, pochodzi jednak dopiero z pierwszej połowy XVI w. Z Loreto znajomość litanii do Matki Bożej promieniowała na inne kraje. Pątnicy, pielgrzymujący do Świętego Domu, poznawali tę modlitwę i zabierali ze sobą, wracając do kraju. Na jej upowszechnienie wpłynął też język łaciński oficjalny język Kościoła katolickiego, znany praktycznie w całej ówczesnej Europie. Jakkolwiek pierwotne jej brzmienie nie zachowało się, można przypuszczać, że miała ona już wtedy trzy wątki, które rozwijały tematykę maryjną. Litania Loretańska została po raz pierwszy opublikowana w Dillingen w roku 1558 - prawdopodobnie za sprawą św. Piotra Kanizjusza (1521-1597), gorliwego założyciela kongregacji mariańskich i propagatora kultu maryjnego. Pierwszą znaną dotychczas melodię tej litanii skomponował Constanzo Porta, dyrygent chóru w Loreto. Wydał ją w 1576 r. Pierwszym papieżem, który wymienia Litanię Loretańską, jest Sykstus V. Czyni to w bulli Redituri z roku 1587, w której przywiązuje do tej litanii odpust i wyraża życzenie, aby była odmawiana również w Kurii Rzymskiej. Urzędowego jej zatwierdzenia dokonał jednak - wraz z Litanią do Wszystkich Świętych - dopiero papież Benedykt XIV (1740-1758). Z rozlicznych litanii maryjnych zezwolił on stosować w kulcie publicznym jedynie Litanię Loretańską. Tym samym pozycja jej umocniła się na trwałe. Stała się jedyną litanią maryjną, która uzyskała aprobatę Urzędu Nauczycielskiego Kościoła.