W pierwszym rzędzie trzeba wymienić wystawy. „Powieściopisarz i poetka”, to ekspozycja przywołująca związki Marii Konopnickiej i Henryka Sienkiewicza. Poetka była uważnym i wnikliwym recenzentem jego dzieł. Studium o Krzyżakach autorstwa Konopnickiej stawia ją w szeregu krytyków najwybitniejszych. Sienkiewicz, który programowo nie reagował na głosy krytyki, po recenzji Pana Wołodyjowskiego złożył jej wizytę.
Konopnickiej przedstawiać nie trzeba. Choć można jej zarzucić nadmierny sentymentalizm, stworzyła w literaturze polskiej rzeczy trwałe, mądre i nie do przecenienia. A zadebiutowała mając 36 lat.
Wśród bibliofilskich cacek rozmieszczonych na biurkach i sekretarzykach, oświetlonych łagodnym światłem naftowych lamp z epoki, odnajdziemy nieodzowne dla ówczesnych ludzi pióra, ich przybory i bibeloty.
Szacunek, jakim Konopnicka darzyła Powieściopisarza przejawiał się m.in. w dwóch mało znanych utworach dedykowanych 12-letniej córce Sienkiewicza.
Muzeum Marii Konopnickiej w Żarnowcu użyczyło - z racji jubileuszu i wieloletniej współpracy z Oblęgorkiem - swojej kolekcji kałamarzy. Są wśród nich ozdobne eklektyczne, zdobione motywami secesyjnymi, głowami ptaków, łączone ze świecznikami, przegródkami na listy, są szklane, mosiężne, podróżne... Czy poetka, pisząc do Sienkiewicza czołobitne słowa, mogła korzystać z któregoś z nich? „Panie! Jestem zupełnie oczarowana tym wszystkim, co Pan o mnie tak przepięknie i z takim uznaniem powiedział, a już najbardziej tym prawdziwie rycerskim wzięciem mnie w obronę! Z całego wzruszonego serca dziękuję Panu za nie i gorąco ściskam dłoń Pana, łącząc wyrazy głębokiego hołdu. Maria Konopnicka”.
Wystawa potrwa do maja.

* * *

Jubileusz był okazją do swobodnej peregrynacji po wypełnionych pamiątkami po rodzinie Pisarza salach pałacyku, do rozmów w kuluarach - choćby z prywatnymi osobami, które wdzięczne za to ile On zrobił w ich życiu i jak je ukształtował - wspomagają finansowo placówkę.
Do Oblęgorka przyjechali Sienkiewiczowie, mieszkańcy Woli Okrzejskiej, krewna pierwszej kustosz Aleksandry Dobrowolskiej. Państwo Oziębłowscy, artyści z Częstochowy przywieźli na tę okazję przepiękny witraż z herbem Sienkiewiczów. - W Oblęgorku, jak i w Żarnowcu, gromadzimy rzeczy sentymentalne. Przywołać osobę, stworzyć właściwy dla jej życia klimat, a nie artystycznie nieskazitelne wnętrza - to było naszym celem - powiedziała Lidia Putowska.
Jubileusz uświetnił koncert na fortepian i flet pt. Najpiękniejsze miniatury świata w wykonaniu Teresy Kaban i Henryka Błażeja, prezentacja scen z dzieł Sienkiewicza w wykonaniu uczniów szkół z Oblęgorka i Kostomłotów oraz pokaz dawnej sztuki walki rycerskiej i stroju z udziałem Kompanii Wolontarskiej z Kielc.

Oblęgorek, jako dar narodowy od społeczeństwa, otrzymał Sienkiewicz w 1900 r., wprowadził się w 1902 r., przebywał do 1914 r. Tutaj powstała powieść Na polu chwały, fragmenty Legionów i W pustyni i w puszczy oraz nowelka Dwie łąki. Pisarz starał się angażować w miejscowe życie społeczne, popierać oświatę, zakładać ochronki, a nawet rozstrzygać spory.
Od 1958 r. w siedzibie najsławniejszego właściciela Oblęgorka mieści się muzeum biograficzne (filia Muzeum Narodowego w Kielcach), powstałe dzięki darowiźnie dzieci pisarza. Pałacyk zachował atmosferę lat 1902-14.
Wszelkie ślady twórczości literackiej i pozaliterackiej związanej z Oblęgorkiem zostały wyeksponowane w ramach stałej wystawy biograficzno-literackiej. Są tu jedne z najcenniejszych pamiątek po Sienkiewiczu - albumy, notesy, dokumenty, listy.
Na parterze zachowano wygląd i układ poszczególnych pokoi tak, by oddawały one atmosferę mieszkania autora Trylogii. Są tu: gabinet, salon, jadalnia, palarnia, sala bilardowa, sień. Zostały ona wyposażone w meble z epoki, fotografie, portrety rodzinne, wykonane przez znanych artystów malarzy. Muzeum stara się na bieżąco rejestrować wszystko związane z Sienkiewiczem, np. ekranizację jego dzieł oraz promować młode talenty.