W Polsce co drugi niepełnosprawny ma wykształcenie zaledwie podstawowe. Tylko co dwudziesty piąty - wyższe. Są i tacy, którzy nie mają żadnego wykształcenia. Nie ma się więc co dziwić, że niełatwo im wejść na rynek pracy.
Mirosław Haraś jest absolwentem V Liceum Ogólnokształcącego im. Kanclerza Jana Zamoyskiego w Dąbrowie Górniczej. Obecnie studiuje na pierwszym roku historii na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Od kilku lat prowadzi Paraspartakiadę Osób Niepełnosprawnych Śląska i Zagłębia. Zachęcił go do tego ks. Paweł Kempiński, diecezjalny asystent KSM, prefekt w Liceum im. Zamoyskiego. „Nikt lepiej nie zrobi tego niż Mirek. I choć już jest absolwentem szkoły, proszę go o rozpoczęcie paraspartakiady już po raz kolejny. Jego entuzjazm, radość życia i chęć pokonywania nowych wyzwań jest godna naśladowania” - mówi ks. Paweł Kempiński.
Jego droga do sukcesu rozpoczęła się już w 1991 r., kiedy to zaczął uczęszczać do Ośrodka Szkolno-Rehabilitacyjnego w Sosnowcu. Tam dzięki pomocy wielu wspaniałych ludzi stał się zupełnie innym człowiekiem, bardziej otwartym na ludzi, gotowym podejmować różne wyzwania. Bogatszy o nowy bagaż doświadczeń, po skończeniu szkoły podstawowej, wyruszył w dalszą drogę zdobywania wiedzy. „Zrządzeniem losu, swój bagaż doświadczeń zacząłem poszerzać w murach Liceum im. Zamoyskiego, gdzie w 1999 r. rozpocząłem naukę. Mógłbym zaryzykować stwierdzenie, że szkoły takiej jak Zamoyski, a szczególnie takiego grona pedagogicznego jak w tej szkole, można by ze świecą szukać, a i tak się go nie znajdzie. Grono pedagogiczne tworzą ludzie niepowtarzalni, gotowi spełnić najskrytsze marzenia podopiecznych” - opowiada Mirek. I dalej: „gdy opadły już maturalne emocje i gdy patrzę z dystansem na cztery lata spędzone w liceum, dochodzę do wniosku, że życzyłbym każdemu, aby jego dorastanie opływało w tak wiele wrażeń i fantastycznych przeżyć jak moje”.
Rok 2003 zapisze się w historii pod nazwą Roku Osób Niepełnosprawnych. „Wydawać by się mogło, że właśnie w tym roku osobom niepełnosprawnym powinno być lepiej, ale niestety, ten rok będzie różnił się od innych tylko swoją szlachetną nazwą i reklamówką w telewizji z napisem 2003 - Rok Osób Niepełnosprawnych. Dlatego też, spotykając się z różnymi ludźmi, pragnę im uświadomić, jak ważna jest dla osób niepełnosprawnych akceptacja i pomoc świadczona przez drugiego człowieka. Uważam, że szczęście, które mnie spotkało, może spotkać każdą niepełnosprawna osobę, trzeba tylko chcieć zmienić naszą mentalność i spróbować wyciągnąć rękę do drugiego człowieka. Dlatego też gorąco apeluję, pomóżmy niepełnosprawnym, wyciągnijmy do nich rękę, dajmy im szansę na normalne, uczciwe życie w godnych warunkach, otwórzmy nasze serca, tak jak zrobiła to młodzież i nauczyciele z Zamoyskiego” - podkreśla Mirosław Haraś.
Aby skutecznie i na dłuższą metę pomagać niepełnosprawnym, należy otworzyć przed nimi możliwości godnego życia, czyli po prostu żyć razem z nimi. Wymaga to od nas zmiany myślenia i uczenia się wielu spraw na nowo. W praktyce oznacza to pozostawienie im do dyspozycji lepszych miejsc - i to we wszystkich obszarach życia. Obniżone krawężniki, windy i poszerzone drzwi są dla niepełnosprawnych z pewnością ważne. Decydujące są jednak szeroko otwarte serca.