Urodził się w Patarze w Lycji (prowincja Azji Mniejszej). Wybrany został biskupem zaniedbanej podówczas diecezji Miry, którą zarządzał z wielką troską i wiarą. Tam zasłynął jako biskup nadzwyczaj otwarty na potrzebujących. Nie tylko okazywał pomoc materialną biednym, ale wspierał wszystkich pokrzywdzonych. Zmarł ok. 350 r. Kościół wspomina św. Mikołaja 6 grudnia. Niewielka ilość autentycznych informacji na jego temat chętnie uzupełniana była kolorowymi szczegółami legend. Historycy greccy utrzymują, że Mikołaj cierpiał uwięzienie i nie wyparł się wiary podczas prześladowań Dioklecjana. Obecny był na Soborze w Nicei, gdzie potępiał arianizm. Już w czasach Justyniana (VI wiek) w Konstantynopolu znajdowała się bazylika zbudowana ku czci św. Mikołaja. Od IX w. na wschodzie oraz od XI na zachodzie był on jednym z najpopularniejszych świętych, a także przedmiotem licznych legend. Mówią one o nim jako o młodym człowieku, który zdecydował się poświęcić swoje pieniądze na działalność charytatywną, a całe swe życie na nawracanie grzeszników. Legendy mówią też, że choć mógł on odnaleźć jedność z Bogiem w życiu monastycznym, uznał, że nie chce zamykać się w klasztorze. Chciał bowiem iść w ślady Jezusa wędrującego po Palestynie. Podczas jednej ze swych podróży uciszył fale morza - dlatego też uważany jest za patrona żeglarzy i podróżników. Jak relikwie św. Mikołaja znalazły się we Włoszech? Gdy Mira dostała się w ręce Saracenów, miasta włoskie wykorzystały okazję, by zdobyć relikwie Mikołaja. Zostały one wykradzione przez kupców włoskich i dotarły do Bari na południu Włoch w roku 1087. Wybudowano tam nowy kościół ku czci świętego, a przy jego konsekracji obecny był papież Urban II. W ten sposób kult świętego Mikołaja stał się jeszcze popularniejszy, a sanktuarium stało się jednym z centrów pielgrzymkowych średniowiecznej Europy. U grobu św. Mikołaja dokonywały się liczne cuda. Emblematem św. Mikołaja w sztuce są trzy kule. Czasem ukazywany jest jako: młody mężczyzna wrzucający trzy złote kule w okno trzech biednych dziewczyn, wskrzeszający troje dzieci, ratujący rozbitków z wraku statku, przywracający życie niesłusznie powieszonemu człowiekowi, jako noworodek chwalący Boga. Szczególną czcią otaczany jest w Bari, Monserrat i w Rosji. Warto wiedzieć, że św. Mikołaj przez wieki był uznawany za patrona od spraw trudnych i beznadziejnych, dlatego też i w Polsce i na świecie spotykamy świątynie i ołtarze jemu poświęcone. Dopiero w XIII w., po kanonizacji św. Antoniego z Padwy i ekspansji Zakonu Franciszkańskiego - postać św. Mikołaja zeszła na dalszy plan. Niemniej jednak za cudotwórcę i wspaniałego dobroczyńcę uważany jest do dziś.