Znów przyszedł Adwent. Fioletem ciszy otula świat i przyrodę zasypiającą snem zimowym. Domy napełniają się ciepłem rodzinnych spotkań, czasem trudnych, jak obecna rzeczywistość. Błyskają światła niespokojnych ludzkich oczu, zatrwożonych życiem. Lśnią samochody skracając przestrzeń dzielącą często ludzi... Biedni idą pieszo poplątanymi ścieżkami. Tylko gwiazdy takie same, choć odległe od ziemi, mówią o bliskości Pana Boga. Oczy dzieci płoną ciepłem Miłości wiernej, ufnej, czekającej na Mikołajowe dary. Może znajdą się dobre ręce nie zamknięte skąpstwem czy zimowym egoizmem.
W adwentowy czas przychodzi św. Barbara, aby światłem pochodni rozjaśniać ciemne tunele życia i oświetlić drogę Niepokalanej.
Maryja, Jasna Gwiazda Adwentu życia, w koronie z gwiazd dwunastu, stąpająca po księżycu znikomości świata, każe nam podnieść głowy z ufną nadzieją. Depcząc głowę węża kusiciela uczy jak uciekać od grzechu i bronić się, aby nas nie oszukał świat. Ona jedna z ludzi bez grzechu pierworodnego poczęta i będąc Matką pozostała Dziewicą. Zachował Ją Bóg jako Wzór na pocieszenie światu, abyśmy odważnie idąc przez trudy życia nie utonęli w nich. Jak mówi św. Epitafiusz:

„Cała jest okiem, by czuwać nad nami.
Cała jest ręką, by nas prowadzić
Całą jest sercem, by się litować nad nami...”
Przy takiej Matce łatwiej żyć.
Za takim Wzorem ufniej iść
Przy takim Sercu można goręcej kochać.

Z mroków Adwentu wyłania się także św. Łucja. Jej imię pochodzące od światła rozjaśnia ciemność krótkich adwentowych dni, po których jak po stopniach zbliżamy się do Betlejemskiej Groty. Tam na granicy czasu w wydłużającym się dniu, rodzi się światłość Świata Jezus Chrystus Zbawiciel... nasza nadzieja i ocalenie świata. Gdy się dopełnią dni Adwentu, Panie, przez Maryję wprowadź nas do wiecznego pokoju, gdzie nie będziemy mierzyć czasu, który nas pospiesza. Gdzie nie będzie zachodu i zmierzchu, tylko wieczny blask wschodzącego słońca, Którym jest Jezus w otoczeniu Aniołów i Świętych z Maryją i św. Józefem w chwale wiekuistego szczęścia.