Każdy człowiek ma prawo do wyrażania swojego zdania, opinii czy refleksji dotyczących różnych dziedzin życia. Odbywa się to w sferze spotkań i rozmów z drugim człowiekiem. Jest jeszcze jedna dość szczególna i obecnie popularna płaszczyzna wyrażania swojej opinii na różne tematy - to media. Są one dzisiaj głośną wokandą prezentacji poglądów czy prowadzenia dialogu. Dlatego większe ośrodki skupiające ludzi w imię jednej idei, jednego celu, mają swój głos w postaci środka przekazu, po to, by zaprezentować swoje zdanie szerszemu gremium ludzi.
Od przeszło 25 lat klerycy z przemyskiego Seminarium mają taki swój głos w postaci czasopisma Communitas. Od niespełna półtora roku periodyk wychylił swoją głowę poza mury seminaryjne, by stać się głosem dzielenia myślą klerycką z wieloma ludźmi. Tak jest i tym razem w przypadku najnowszego numeru poświęconego tematowi „parafia”. U przyszłych duszpasterzy trudno ominąć tak znaczące zagadnienie. Przecież już niedługo stanie się ono rzeczywistością każdego alumna, gdy opuści dom seminaryjny. Aby być gotowym na przyjęcie funkcji parafialnego wikarego, trzeba się tego nauczyć i nie tylko na wykładach, ale pytając „starszych kolegów” o doświadczenia. Dlatego Communitas staje się swoistego rodzaju studium nad różnego typu zagadnieniami Kościoła. Staje się miejscem dialogu kleryków z profesorami i starszymi księżmi mającymi już jakiś staż kapłański.
Do podzielenia się swoimi refleksjami nad wizją parafii na łamy Comunnitasu został zaproszony ks. Andrzej Chmura - teolog pastoralista. Naświetla on współczesny kształt parafii w świetle zamysłu Soboru Watykańskiego II, a także w świetle potrzeb dzisiejszych wiernych. Autor artykułu Współpraca duchowieństwa i świeckich - bariery i szanse pisze, że obecnie dla „skuteczniejszego głoszenia Dobrej Nowiny konieczna jest współpraca duchowieństwa z laikatem”. I bynajmniej nie może to być współpraca bierna, ograniczająca się jedynie do stworzenia jakiś rad parafialnych, ale wręcz odwrotnie. Wierni, by czuć autentyczną odpowiedzialność za Kościół, powinni przede wszystkim czuć odpowiedzialność za swoją parafię angażując się czynnie w jej życie duszpasterskie. Dlatego - co podkreśla wielokrotnie ks. Chmura - świeccy i duchowni w twórczym życiu parafii powinni „patrzeć w tym samym kierunku”. Uzupełnianie się w wiedzy i doświadczeniu przez parafian i duchownych może dać niemałe owoce w postaci konkretnych postaw wiary.
W przeprowadzonym wywiadzie z ks. Piotrem Walaszem, który proboszczuje tworzącej się parafii św. Jana z Dukli w Przemyślu, jest piękne świadectwo duchowej troski pasterza nad rozwijającą się wspólnotą. Z tej rozmowy można wyciągnąć budujący wniosek, że zaangażowanie ewangelizacyjne duszpasterza daje świadectwo wiernym, ci zaś, zbudowani postawą przewodnika duchowego chcą czynnie należeć do takiej wspólnoty.
Nie brakuje artykułów pióra samych kleryków. Paweł Kaszuba zamieszcza w swoim opracowaniu dane statystyczne dotyczące ilości poszczególnych parafii w Polsce. Wspomina on także o specyficznej roli tej jednostki kościelnej, jako miejscu „wspólnoty wspólnot”. Ponieważ w parafii każdy powinien znaleźć coś dla siebie, powinna być jakaś „oferta” wspólnot mniejszych, prezentujących specyficzne dla siebie duchowości. Taka wizja parafii zbiega się z zapatrywaniem Ojców ostatniego Soboru i na pewno czyni „wiosnę Kościoła”.
Nie brakuje w Comunnitas wspomnień z różnych imprez, w których, czy to na wakacjach, czy w czasie roku akademickiego, klerycy brali czynny udział. Poza tym słowo o samym duszpasterstwie trzeźwości, które chyba bardziej niż kiedykolwiek głośno woła o zaangażowanie. Można także znaleźć wątki historyczne dotyczące losów diecezji w czasie II wojny światowej. Klerycy w swych publikacjach nie ominęli także wymiaru kulturalnego, bo znalazło się słowo o muzyce, jako integralnej części liturgii parafialnej. Poza tym kilka zdań o sztuce współczesnej, pokazuje klerycką wrażliwość na wyraz piękna w tym świecie. Nie pominięto w zbiorze publikacji pewnego odsłonięcia kurtyny przemyskiego WSD - jeden z braci pisze, Co na Zamkowej piszczy, czyli o poczciwym kleryków życiu… Jest także - o czym warto wspomnieć - akcent sportowy, a dokładnie żużlowy.
O jednym jeszcze warto nadmienić. Do współpracy zaproszono także księży biskupów - bp. Adama Szala, który dzieli się swoimi refleksjami po kończącym się okresie peregrynacji ikony Matki Bożej Częstochowskiej po parafiach naszej diecezji. Sam przecież przemierzał często diecezję, aby witać Matkę Pana razem z różnymi wspólnotami parafialnymi. Oprócz bp. Adama, swoim kapłaństwem dzieli się bp. Edward Dajczak z diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Ten znany Biskup, choćby z akcji „Przystanek Jezus”, daje piękne świadectwo kapłańskiego życia przy Jezusie i owoców z tego wynikających. Ksiądz Biskup tak pisze: „Mój kontakt z Chrystusem, to jest proces przyswajania sobie Jego sposobu myślenia, patrzenia na ludzi, odniesienia do Boga”. Trudno oprzeć się temu świadectwu i nie czerpać od takiego świadka.
Poza tym najnowszy Communitas oferuje jeszcze sporo wiele ciekawych artykułów do przeczytania. Na pewno czas i uwaga poświęcona temu czasopismu nie pójdzie na marne. Klerycy przyjeżdżający do parafii na tzw. „Niedzielę seminaryjną” zabiorą kilka egzemplarzy. Chwalebnie jest poznawać jak młodzi, przysposabiający się do kapłaństwa, pracują na polu dziennikarstwa. Chwalebne jest także poznać ich styl i sposób prezentowania myśli, a to wszystko na łamach pisma z piękną 25-letnią tradycją pokoleń kleryków.