Skromnej - zgodnie z życzeniem zmarłego - uroczystości przewodniczył ordynariusz tamtejszej diecezji Bergamo, bp Francesco Beschi. Pod koniec liturgii kard. Capovillę pożegnał abp Bruno Forte, jego następca na stolicy arcybiskupiej w Chieti.

Podkreślił, że sekretarz Jana XXIII odznaczał się poczuciem powszechności Kościoła i miłością do niego. „Całkowita, lojalna i wolna wierność następcom Piotra” była stałą cechą w całym życiu ks. Lorisa. Podobnie centralne miejsce zajmowało w nim słowo „reforma”. - Inspirując się proroctwem Soboru Watykańskiego II, który przyjął w pełni, nie szczędził wysiłków we wprowadzaniu go w życie Kościoła - zauważył abp Forte.

Odczytał także list przedstawicielki krewnych Jana XXIII - Elsy, córki znanego historyka Marco Roncallego. - Był naprawdę wielkim człowiekiem. Kochał historię i wyciągał z niej naukę. Był nie tylko uczony, ale także mądry - stwierdziła reprezentantka rodziny Roncallich. Dodała, że mógłby być pozbawiony wszystkiego, ale nie pomagania bliźnim.

- Był miłosiernym księdzem, biskupem, kardynałem, dobrym człowiekiem, wiernym przyjacielem. Zawsze mi mówił, że gdy ktoś umiera, tak naprawdę wraca do domu. Jestem pewna - zwróciła się do zmarłego - że jest Ci dobrze. Czy Capovilla zgasł? Nie, według mnie zapłonął.

Po Mszy św., prosta drewniana trumna z ciałem kardynała została pochowana w ziemi na cmentarzu w Fontanella di Sotto il Monte, w pobliżu grobu jego przyjaciela, zakonnika i poety, o. Davida Marii Turoldo.

O. Turoldo (1916 – 1996) to ważna postać włoskiego kościoła i włoskiej literatury XX wieku. Był kapłanem katolickim i członkiem zgromadzenia Sług Maryi, cenionym kaznodzieją i płodnym poetą, zakonnikiem zaangażowanym w problemy świata i pisarzem, którego teksty do dnia dzisiejszego cieszą się wielką poczytnością.

Loris Francesco Capovilla urodził się 14 października 1915 w miejscowości Pontelongo na terenie diecezji padewskiej w północno-wschodnich Włoszech. Po nauce w seminarium duchownym w Wenecji przyjął tamże 23 maja 1940 święcenia kapłańskie. Pracował następnie duszpastersko w patriarchacie weneckim, był m.in. ceremoniarzem w bazylice św. Marka, katechetą szkolnym, kapelanem więziennym i szpitalnym. W czasie II wojny światowej posługiwał w lotnictwie wojskowym. Po jej zakończeniu do 1953 głosił kazania w radiu diecezjalnym, a od 1949 był dyrektorem diecezjalnego tygodnika "La Voce di San Marco" i redaktorem weneckiego oddziału dziennika katolickiego "Avvenire d'Italia".

Gdy 15 marca 1953 abp Angelo Giuseppe Roncalli został patriarchą Wenecji, ks. Capovilla został jego sekretarzem osobistym i funkcję tę pełnił również wtedy, gdy jego przełożony został 28 października 1958 biskupem Rzymu, do końca jego życia. Jako sekretarz Jana XXIII został w 1958 prałatem, potem szambelanem Jego Świątobliwości i kanonikiem patriarszej bazyliki watykańskiej. Po śmierci papieża (3 czerwca 1963) jego następca mianował jego sekretarza prałatem antykamery i ekspertem Soboru Watykańskiego II.

Paweł VI mianował 25 czerwca 1967 ks. Capovillę arcybiskupem Chieti (obecnie Chieti-Vasto) i osobiście udzielił mu sakry 15 lipca tegoż roku w bazylice św. Piotra. Jako swe hasło niespełna 42-letni wówczas nominat przyjął słowa "Oboedientia et Pax" (Posłuszeństwo i Pokój), będące też hasłem biskupa i papieża Roncallego. 15 września 1971 Paweł VI przeniósł go na stolicę tytularną Mesembrii, którą również wcześniej zajmował abp Roncalli oraz powołał na ordynariusza prałatury Loreto i delegata papieskiego dla sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej. Ustąpił z tego urzędu 10 grudnia 1988, po czym osiadł w rodzinnej miejscowości Jana XXIII - Sotto il Monte koło Bergamo.

Na swym pierwszym konsystorzu 22 lutego 2014 papież Franciszek mianował blisko 99-letniego hierarchę kardynałem. Ponieważ sędziwy kapłan nie był w stanie przybyć na tę uroczystość do Rzymu, kapelusz kardynalski wręczył mu w Sotto il Monte dziekan Kolegium Kardynalskiego kard. Angelo Sodano.