Pierwszą dekadę maja zdominowały dwa wydarzenia, które - na pierwszy rzut oka - różnią się od siebie jak ogień i woda, jak cisza i hałas, jak spokój i lęk. Z zasady wszystko je różni. Pierwsze dotyczy krajów basenu Morza Śródziemnego: Grecji, Syrii, Malty; drugie naszej ojczyzny - Polski. Pierwsze związane jest z modlitwą, podróżami, spotkaniami i rozmowami; drugie dokonuje się w ciszy i skupieniu, by "język giętki powiedział wszystko, co pomyśli głowa". W pierwszym chodzi o pojednanie i świadectwo wiary; w drugim o wykształcenie i świadectwo szkolne. Oczywiście mowa jest o kolejnej podróży apostolskiej Ojca Świętego Jana Pawła II oraz o tegorocznym, jak zwykło się go określać - ostatnim starym egzaminie dojrzałości.

Zdaje się, że na próżno poszukiwać by elementów łączących te wydarzenia. Papież wciąż otwiera nowe drzwi, wciąż stawia przed sobą i przed Kościołem nowe wyzwania. Jak się okazało, poprzednie tysiąclecie i nie tak dawno przecież zakończone obchody Roku Jubileuszowego nie stały się powodem do odpoczynku i spoczęcia na laurach, ale wezwaniem do mobilizacji sił, by jubileusz zaowocował w nowym tysiącleciu. Niewątpliwie 93. pielgrzymka zagraniczna Ojca Świętego Jana Pawła II te zadania realizuje. Mają one swoje bezpośrednie przełożenie w otwarciu granic prawosławnej Grecji, w otwarciu bram meczetu Omajjadów w Damaszku, we wspólnej modlitwie o pokój w cerkwi na Wzgórzach Golan, w zaproszeniach wystosowanych do głowy Kościoła katolickiego przez prezydentów odwiedzanych przez niego krajów. Kolejne podróże apostolskie Papieża, spotkania z młodzieżą, modlitwy o pokój, nabożeństwa ekumeniczne, beatyfikacje to powiew ożywczego wiatru, to nieustanna zachęta do odnowy życia wiary. Cóż to ma wspólnego z maturą? Zwłaszcza że w tym roku zamiast ożywczego powiewu przeważa raczej dekadentyzm i lęk, gdyż po raz ostatni (prawdopodobnie!) absolwenci szkół średnich zdają maturę na starych zasadach. Co będzie za rok, tego nikt nie wie i choć organizowane były próbne matury na nowych zasadach, to generalnie wszyscy (zwłaszcza uczniowie) boją się ich, tłumacząc, że system edukacyjny, przez jaki przeszli, ponoć nie przygotował ich do nowej formy egzaminu, gdzie trzeba bardziej wykazać się myśleniem i analizowaniem faktów niż encyklopedyczną wiedzą.

Pozornie wszystko dzieli papieskie pielgrzymowanie i egzamin dojrzałości. Inne jest miejsce - po jednej stronie kraje śródziemnomorskie, po drugiej - kraj byłego bloku wschodniego; różni bohaterowie wydarzeń - starzec w białej szacie kontra młody człowiek w białej koszuli z pluszową maskotą na szczęście; odmienny rytuał, przebieg, protokół. W gruncie rzeczy chodzi jednak o to samo. Chodzi bowiem o dojrzałość. Dojrzałość konkretnego człowieka. I drugorzędne ma znaczenie, czy ta dojrzałość sprawdzana jest w rozmowie z tysięczną rzeszą młodzieży w Damaszku, czy nad białą kartką papieru w licealnej sali gimnastycznej.