Mariusz odnalazł sens życia. Mówi i myśli o jednym. Swoją prawdę głosi każdemu, kogo spotka, bardzo pragnie się nią dzielić. Najtrudniej jest jednak z rodzicami, nie dlatego jednak, by byli nietolerancyjni wobec jego nowej religii. Przeciwnie, bardzo chwalą nową postawę ich syna - rzeczywiście bardzo chrześcijańską. Doceniają także oddanie Jezusowi, jego osobistemu Panu i Zbawicielowi. Ale mimo wszystko nie chcą przestać chodzić do kościoła...

Mariusza ten ich uparty katolicyzm doprowadza do szału. Mówi, że wystarczy Jezus i nie potrzeba żadnych pośredników, że Kościół nie jest konieczny. A nawet więcej, trzeba wręcz porzucić apokaliptyczną Bestię, która tylko żeruje na ludzkiej słabości, wykorzystuje biblijną ignorancję katolików. Watykan zresztą szczególnie dba o tę ignorancję, by nie stracić dochodów. Mariusz ma zawsze pod ręką opowieść, jak to pewien ksiądz odradzał czytanie Biblii, która kogoś nieprzygotowanego może sprowadzić na manowce.

Kościół katolicki usilnie zachęca do karmienia się Słowem Bożym! Mariusz nie chce jednak przyjąć tego do wiadomości. Nie przestaje przekonywać, że do życia wiarą wystarczy sama Biblia, gdyż tam jest wszystko napisane. Gdzie więc - pyta - mówi się w Biblii o czci obrazów albo o kulcie Matki Bożej lub obchodzeniu Bożego Narodzenia? I z triumfalnym błyskiem w oku czeka na odpowiedź, którą zresztą zna. Dyskutant musi bowiem przyznać, że istotnie Ewangelia o tych sprawach nie wspomina.

Ale gdzie jest napisane, że chrześcijanie mają wyłącznie kierować się Biblią?! Bo o kontynuowaniu tradycji, owszem, jest mowa ( por. 2 Tes 2, 15).

Mariusz znowu jakby nie słyszał. Protestancka "sola Scriptura" ( łac. "tylko Pismo") jest dla niego tak niepodważalnym dogmatem, że... nawet Pismo nie może mu zaprzeczyć. Jakżeż bowiem mógłby uznać piękno i prawdę Tradycji? Wówczas musiałby zwrócić się do Kościoła, który jest tej Tradycji strażnikiem, a jednocześnie ją rozwija. To właśnie Pismo podkreśla (por. J 16, 25), że ono samo nie może wystarczyć, że konieczny jest Duch Święty, oświecający ludzki umysł. Jeden umysł oświeci tak, a inny inaczej, następne pokolenie wniesie do bogatej już spuścizny jeszcze inne prawdy. I w ten sposób powstaje Tradycja, która nie przekreśla tego, co było, ale przeciwnie, buduje na solidnym fundamencie.

Ale niestety, to jest właśnie znienawidzony przez Mariusza Kościół. Ten sam, który stworzył krwawe krucjaty i nie mniej krwawą inkwizycję. Na taki Kościół Mariusz się zgodzić nie może, zapominając, że również protestanckie denominacje nie są wolne od grzechów. Że to właśnie w krajach protestanckich najwięcej "czarownic" spalono, że w wojnach religijnych bynajmniej nie były stroną wyłącznie pokrzywdzoną.

Tylko że to właśnie Piotr - ten pierwszy i ten ostatni - umiał dostrzec swoje błędy, swoje zaparcie się Mistrza. Chrystus zaś aż po trzykroć pyta się, niczego nie wypominając: "Czy kochasz Mnie?". A jednak Piotr wyczuwa w głosie Pana żal, skargę, ból. I chyba nigdy z taką wyrazistą oczywistością nie dostrzegł swojej słabości i chwiejności jak wtedy, gdy odpowiedział: "Panie, Ty wszystko wiesz" ( por. J 21, 15).

Przepraszając Żydów, prosząc o wybaczenie protestantów, a ostatnio w Grecji także prawosławnych współczesny Piotr bierze na swoje barki odpowiedzialność za dwa tysiąclecia. I być może jest to ciężar porównywalny do tego, który spoczął na pierwszym Apostole.

A jednak lekkie to brzemię, skoro dzięki temu trwa miłość do Chrystusa. I jest to miłość, którą Piotr jakby rozdaje Jezusowym owcom i barankom. Tylko on usłyszał: "Paś owce moje. Paś baranki moje" (por. J 21, 16).

Czy więc wystarczy sam Jezus i Biblia, która o Nim mówi?

O tak, bo właśnie Biblia pokazuje, że do Jezusa prowadzi pasterz. Na pytanie: "Czy i wy chcecie odejść?" to właśnie Piotr odpowiada: "Panie do kogóż pójdziemy?" (por. J 6, 67-68).