Konsekwentne działania kard. Stefana Wyszyńskiego na rzecz obsadzania stolic biskupich zaczęły przynosić efekty. 8 marca 1964 r. odbył się ingres abp. Karola Wojtyły do katedry wawelskiej. Następnego dnia Stolica Apostolska poinformowała, że w związku ze śmiercią przebywającego w Niemczech ordynariusza gdańskiego, bp. Karla Spletta, na jego miejsce został mianowany bp Edmund Nowicki. W ten sposób kolejne diecezje miały swoich ordynariuszy.

1 kwietnia odbyły się pod przewodnictwem Prymasa Tysiąclecia obrady Rady Głównej Episkopatu Polski, a następnego dnia 81. Konferencja Plenarna Episkopatu Polski. Podczas pierwszego z tych spotkań omawiano program duszpasterski kolejnego roku Wielkiej Nowenny oraz teologiczne podstawy aktu oddania się w niewolę Matce Bożej. Konferencja podjęła zaś sprawę przygotowań do trzeciej sesji Soboru i sposoby przeciwstawiania się akcjom służb bepieczeństwa w parafiach. Biskupi, przy czynnym udziale w redagowaniu, przygotowali list pasterski Z okazji wejścia w życie soborowej konstytucji o świętej liturgii.

Warto zatrzymać się przez chwilę na tym dokumencie. Wielokrotnie i przez wiele lat "postępowi" katolicy, wspierani przez ateistyczną propagandę, zarzucali Episkopatowi, a przede wszystkim Księdzu Prymasowi, opieszałość i wręcz wstrzymywanie odnowy liturgii w Kościele polskim.

Warto zauważyć, że minęły zaledwie niecałe cztery miesiące od momentu uchwalenia tej Konstytucji, gdy polscy biskupi zajęli oficjalne stanowisko.

Biskupi podkreślili przede wszystkim, że:

Nie od razu będą widoczne rezultaty uchwał soborowych, nie od razu też będą urzeczywistnione wszystkie postanowienia Konstytucji, tym więcej że sama Konstytucja nie wprowadza jeszcze szczegółowych zmian, daje jedynie ogólne wytyczne.

Reforma potrzebowała etapów i to z kilku względów.

Ze względu na rozległość spraw dotyczących liturgii stopniowo można było wprowadzać rozporządzenia dotyczące poszczególnych jej aspektów. Wprowadzenie reformy wiązało się z przetłumaczeniem ksiąg liturgicznych z łaciny na języki narodowe, w tym przypadku na język polski. Wiele ksiąg liturgicznych wymagało w ogóle nowego opracowania.

Osobnym problemem było przygotowanie do sprawowania odnowionej liturgii księży i wiernych. Zaakcentowali to biskupi w swoim liście, apelując do kapłanów, by pogłębili swoją wiedzę wyniesioną z seminarium, by rozumieć znaczenie odnowionych obrzędów liturgicznych. Dopiero kiedy oni sami będą pojmowali ducha liturgii posoborowej, będą mogli przygotować wiernych do uczestniczenia w niej i jej przeżywania. Stąd też podstawowym zadaniem jest troska o świadome i pobożne uczestnictwo wiernych w obrzędach liturgicznych, o liczny i aktywny udział we Mszach świętych, o ich częste i powszechne przystępowanie do Komunii świętej.

To wszystko wymagało czasu. Kard. Stefan Wyszyński zawsze zastanawiał się nad konsekwencjami swoich działań i konsekwencjami decyzji dla Kościoła w Polsce. Rozumiał, jak mało kto, że wprowadzenie odnowionej liturgii bez należytego przygotowania wiernych może przynieść więcej zła niż pożytku, co stało się faktem w wielu krajach Zachodu. Pisali o tym biskupi w Liście Pasterskim z 17 czerwca 1966 r.:

Nagłe, pospieszne zmiany wywołały wiele szkód w niektórych krajach katolickich, tak że trzeba było się cofać. Strzeżmy się zatem wszelkiej jednostronności, postępujmy roztropnie.