Dyrektorium Ogólne o Katechizacji z 1997 r. zaleca, by nauczanie religii jawiło się tak, jak inne dyscypliny i potrafiło wejść w relacje z innymi dziedzinami wiedzy. Ten interdyscyplinarny dialog jest konieczny, bo daje podstawy, umacnia, rozwija i uzupełnia działania wychowawcze szkoły (por. 73).
Wychodząc naprzeciw tym potrzebom, wydawnictwo „Jedność” przygotowało szczególną pomoc dla katechetów, którzy poszukują metod i sposobów ubogacenia swych spotkań z uczniami.
Wyjaśnij mi, a zapomnę.
Pokaż mi, a przypomnę sobie.
Pozwól mi to zrobić, a wtedy zrozumiem.
Ta maksyma Konfucjusza może być uznana za inspirację publikacji zatytułowanej: 212 metod do zastosowania na lekcjach religii. Znajdziemy tu dokładnie taką ilość różnorakich metod i propozycji urozmaicenia katechezy.
Autorzy książki grupują je w siedmiu blokach tematycznych dotyczących obrazu, muzyki, języka, twórczości artystycznej, twórczości własnej, zabawy i ćwiczeń w ciszy. Układ każdej z metod jest bardzo czytelny. Podany jest cel, czas trwania, wiek uczniów (szeroki przedział od 6 do 18 lat, i każdy typ szkoły), opis wykonania, a także inne warianty danej metody.
Trzeba zaznaczyć, że nie są to gotowe konspekty katechez dla poszczególnych klas, ale pomoc do wykorzystania według uznania i potrzeby danej grupy i katechety. Przymusza to więc katechetę, bez względu na jego staż i doświadczenie, do twórczego poszukiwania tego, co uzna za stosowne i odpowiednie.
Tytuł wprawdzie mówi o religii, ale ten swoisty leksykon metod ma charakter interdyscyplinarny. Stanowi to dużą zaletę tej publikacji. Pozwala bowiem korzystać z niej nie tylko w katechizacji, ale we wszystkich innych formach pracy wychowawczej i dydaktycznej (szkoła, świetlica, ogniska wychowawcze, grupy ministranckie, itp.).

Franz Wendel Niehl - Arthur Thömmes, „212 metod do zastosowania na lekcjach religii”, Wydawnictwo „Jedność”, Kielce 2004