W istotę sprawy - czyli w organizację rekolekcji wprowadzają dwaj księża wikariusze z kieleckich parafii: ks. Jacek Bonio z parafii Chrystusa Króla i ks. Sławomir Stębelski z parafii św. Jana Chrzciciela, skąd przyjechało najwięcej młodzieży. Jest z nimi także ks. Mariusz Rak. W sumie rekolekcjami objęto 73 osoby. W ubiegłym roku uczestników było dwukrotnie mniej. Jest to inicjatywa o tyle nowa (poza sporadycznie podejmowanymi próbami tego typu rekolekcji przez księży we własnych parafiach), że chyba warto przyjrzeć się jej obszerniej. Nie wątpię o tym ani przez chwilę, będąc tu, w Skorzeszycach.
W oczekiwaniu na popołudniowe nabożeństwo pokutne trwa krótka narada organizatorów i animatorów.
Ks. Sławomir śledzi harmonogram. Jest on raczej napięty - ciekawy i nie rozluźniający nadmiernie swobody. W końcu to rekolekcje, a nie relaksująca wycieczka szkolna. Myśl przewodnia jest czytelna: Naśladować Chrystusa. Po oficjalnym rozpoczęciu, pielgrzymce do sanktuarium na Świętym Krzyżu, kolacji i próbie wspólnego śpiewu - kontemplacja oblicza Jezusa przy świecach. Stała się ona na tyle ważkim przeżyciem, że od razu ustawiła młodzież w odpowiednim klimacie - modlitwy, wyciszenia, pytania - dlaczego właściwie Ja jestem tutaj i teraz?
W sobotę o 9.00 są już po porannych modlitwach i śniadaniu. Trwa praca w grupach, potem prezentacja jej efektów. Spotkanie w kaplicy na nabożeństwie pokutnym i Eucharystii, wreszcie - z Jezusem w konfesjonale. Potem pogodny wieczór i adoracja krzyża w duchu Taizé. W niedzielę jest także dodatkowo specjalna konferencja i Eucharystia, podczas której można otrzymać odpust zupełny.
Ks. Sławomir Stębelski: Pomysł zrodził się podczas rozmów z ks. Andrzejem Kaszyckim. Wspólnie ustaliliśmy program. Mam za sobą doświadczenie bierzmowania w dużych parafiach. Aż się prosiło o jakiś pomysł, koncepcję spotkań rekolekcyjnych dla lepszego poznania się tej młodzieży pomiędzy sobą, zbliżenia i przygotowania do sakramentu. Rekolekcje w ub. roku - wyciszenie, ich podejście do sakramentu pokuty, przeżywanie adoracji krzyża, wypowiedzi i spostrzeżenia animatorów - utwierdziły mnie w zamiarze kontynuowania pomysłu. I przyjechaliśmy.
Ks. Jacek Bonio: Są skoncentrowani - szybko dojrzewają i zaczynają się zastanawiać nad sensem wyboru tego sakramentu. Chyba tak do końca nie uświadamiali sobie, że to przecież ich decyzja, ich wybór. Że to nie obowiązek, tylko zobowiązanie. A jeśli tak - to do czego...? Poświęcamy im dużo czasu, znacznie więcej niż w codziennych relacjach parafialnych. Są zdziwieni, że w każdej chwili mogą normalnie pogadać z księdzem. Tak, to ostatni moment, żeby złapać dobry kontakt z młodzieżą.
Emilia, animatorka z Ruchu Światło-Życie: Na początku byli nieufni, gdzieś tam pojawiały się uśmieszki. Ale już po wspólnym śpiewie i pogodnym wieczorze dystans zaczął znikać. To cudowne, jak oni się zmieniają i nie potrafię tego inaczej wyjaśnić, niż w duchu łaski. Jedna z animatorek miała raczej niechętne nastawienie do tych rekolekcji. Zmieniła zdanie.
Jacek Dziubel, animator z grupy Taizé, śpiewający w chórze muzyki cerkiewnej, zaangażowany na polu ekumenicznym: Poproszono mnie o pomoc w rozśpiewaniu i poprowadzeniu sobotniej adoracji krzyża. W tym kontekście postrzegam te rekolekcje jako sianie. Co wyrośnie - zobaczymy.
Nie milkną dyskusje o wieku kandydatów do sakramentu bierzmowania, który wszak ma być deklaracją dojrzałości chrześcijańskiej. Wielu stawia pytanie: czy nie za wcześnie? Dzieci, a może raczej młodzież, w Skorzeszycach są zaskoczeni takim postawieniem sprawy.
Jestem gotowa - mówi Marta z parafii św. Jana Chrzciciela. Wiem, czym jest ten sakrament, świadomie przygotowuje się do niego, a rekolekcje to jest taki ostatni etap, zapięcie guzika, kropka nad „i”. Bierzmowanie w mojej parafii jest za tydzień.
Agnieszka, Asia, Karolina z parafii Chrystusa Króla poważnieją, wyjmują z buzi lizaki, przysiadamy razem na schodach. - Jest tutaj zupełnie inaczej, modlitwa też jest inna niż tak zwyczajnie, w kościele - komentują. - Robi się fajny klimat, on wynika ze wspólnoty, łatwiej odkryć, czym jest sakrament bierzmowania. Rekolekcje dają jakąś siłę.
Michał i Bartek z parafii św. Jana Chrzciciela: Jest dobrze, organizacja i w ogóle wszystko przebiega sprawnie, konferencje są czytelne, mówione zrozumiałym językiem. Dowiedzieliśmy się dużo nowych rzeczy o sakramencie bierzmowania, wszystko jakoś sensownie się poukładało. Jeden z chłopaków zaczął się nawet zastanawiać, czy w przyszłości nie zostać księdzem...?
Ks. Andrzej Kaszycki przyznaje, że „bardzo leżą mu na sercu tego typu rekolekcje - równie bardzo, jak rekolekcje dla maturzystów”. On także zastanawia się nad wiekiem kandydatów. - Jest to zamykanie pewnego etapu wtajemniczenia chrześcijańskiego ze względu na depozyt ich wiary, jest to po prostu pytanie o wiarę. Podkreślam, że najbardziej przemawia świadectwo życia, język z życia, doświadczenie z życia - w katechezie, w czerpaniu z Ewangelii.
Te zasady czy przesłanki były realizowane podczas zajęć grupowych.
Żywe i zawsze aktualne Pismo Święte - taki był m.in. cel wspólnej pracy w grupach. Na bazie konkretnej perykopy przygotowywali psychodramę, w której nie tylko objawiły się talenty, ale było sporo śmiechu. Nad sobą i z siebie. Także.

* * *

Księża opiekunowie i animatorzy są dalecy od złudzeń, hamują nadmierny entuzjazm, któremu ulec może postronny obserwator rekolekcji. Przecież te dzieci (pardon, młodzież!) nie zmieniły się w aniołów! Jakby to było takie proste, to o ileż mielibyśmy więcej powołań, jakie gromady idealnej młodzieży! Ale oni już wstąpili na drogę, będącą odkrywaniem Chrystusa. Miał miejsce siew. Poczekamy na owoce.