Adoracja (łac. adoratio - oddawanie czci, uwielbienie) - słowa, gesty lub inne znaki uważane za wyraz czci i szacunku, wypływające z uznania czyjejś wyższości i całkowitej od niego zależności. Adoracja zalicza się do istotnych elementów kultu religijnego. Podczas liturgii wielkopiątkowej wierni adorują krzyż. W ciągu całego roku adorują Najświętszy Sakrament. Wieczysta Adoracja wywodzi się z 40-godzinnego nabożeństwa błagalnego przed Najświętszym Sakramentem, odprawianego najpierw w katedrze mediolańskiej w latach 20. XVI w., a następnie w poszczególnych kościołach Mediolanu. Do Rzymu zwyczaj ten przeniósł się w roku 1548, kiedy to wprowadzono wieczystą adorację we wszystkich świątyniach Wiecznego Miasta. W Polsce natomiast wieczystą adorację rozpoczęła najpierw diecezja płocka w 1779 r. oraz gnieźnieńska - od roku 1792. W niektórych kościołach zaczęto urządzać kaplice Wieczystej Adoracji. Pojedyncze osoby, wspólnoty religijne nieprzerwanie oddają cześć Jezusowi wystawionemu w Najświętszym Sakramencie. W diecezji sosnowieckiej również są świątynie, w których trwa wieczysta adoracja. Do niedawna kaplica Wieczystej Adoracji była w sanktuarium Matki Bożej Anielskiej w Dąbrowie Górniczej, jednak z powodu napadu, podczas którego z kościoła skradzione zostały zabytkowe figury, świątynię zamyka się w ciągu dnia, kaplicę trzeba było zlikwidować. Kaplica Wieczystej Adoracji urządzona została w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Jaworznie-Osiedlu Stałym oraz w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sosnowcu. Wspólnoty oraz pojedyncze osoby wstępują choć na chwilę, by w ciszy i skupieniu pomodlić się, przyklęknąć, porozmawiać z Jezusem ukrytym w białej hostii.
„Tak wielu łask potrzeba nam wszystkim - wyznaje Pani Elżbieta. - To wielki skarb, że taką kaplicę mamy właśnie u nas. Możemy tutaj przyjść w każdej chwili i w ciszy pomodlić się nawet w swoich najtrudniejszych sprawach”.