Nie do nas należy odpowiedź na pytanie: jaki był ostateczny los Judasza. Mówiąc: „biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził” (Mt 26, 24) - Jezus nie przesądza sprawy.
Dla nas ważniejsze jest co innego: według Ewangelii Mateusza i Jana Judasz jest postacią, z którą każdy z nas może się utożsamić. Bo każdy może w pewnym momencie postąpić jak Judasz. Kiedy w opisie Męki Chrystusa, zrelacjonowanej przez autora Pierwszej Ewangelii, na pytanie Judasza: „Czy nie ja, Rabbi?” Jezus odpowiada: „Tak, to ty jesteś”, należy tę odpowiedź wziąć do siebie.
Poruszający komentarz do tej sceny napisał J. S. Bach. Gdy w skomponowanej przez niego „Pasji według św. Mateusza” Apostołowie jedenaście razy pytają Jezusa: „Bin ichs?” (Czy to ja?), zamiast odpowiedzi: „Tak, to ty jesteś”, pojawia się śpiew: „Tak, ja. Powinienem płakać”.
Nie można myśleć o sprawie Judasza jako o czymś, co nas bezpośrednio nie dotyczy.