Ekscelencjo, Najdostojniejszy Księże Biskupie Stanisławie, Pasterzu Diecezji Płockiej, Ekscelencjo, Najdostojniejszy Księże Biskupie Romanie!

Wielki Czwartek jest rokrocznie dniem ustanowienia Eucharystii, a równocześnie dniem narodzin naszego kapłaństwa, które jest zarazem służebne i hierarchiczne. Posługując duchowo ludowi Bożemu, równocześnie przewodniczymy poszczególnym wspólnotom parafialnym, w jedności z biskupami, dziedziczącymi po Apostołach władzę i charyzmat pasterski w Kościele.
Dzisiejszy dzień ukazuje ten wspaniały związek między sakramentem Eucharystii a sakramentem Kapłaństwa. Kapłaństwo jest służebne wobec Eucharystii, jednocześnie z niej czerpiąc siły do duszpasterskiej pracy.

Czcigodny Księże Biskupie!

Przed Tobą Chrystus, Kościół i dzisiejszy świat stawiają ogromne zadania: otaczanie troską kapłanów, troskę o powołania kapłańskie i zakonne oraz ich właściwą realizację, o stan rodziny, o przepojenie chrześcijańskimi wartościami dzieci i młodzieży, o zachowanie dziedzictwa kultury narodowej, tradycji i polskiej religijności, o zgodną współpracę Kościoła, instytucji państwowych i samorządowych, o właściwy, oparty na niezmiennych wartościach moralnych i religijnych model kształcenia i wychowania w szkole.
Wielokrotnie słyszymy, że dzisiejszemu światu potrzeba więcej świadków niż nauczycieli. Z własnego doświadczenia wiemy, iż potrzeba jednych i drugich. Lecz najbardziej potrzeba nauczycieli, którzy byliby jednocześnie świadkami wiary. Cieszymy się, że nasi płoccy Biskupi są takimi nauczycielami wiary i jednocześnie jej świadkami. Takimi byli Wasi wielcy poprzednicy: bł. abp Antoni Julian Nowowiejski i bł. bp Leon Wetmański, zamordowani za wierność Bogu, Kościołowi i Ojczyźnie przez niemieckich katów.
Dziękujemy za listy pasterskie, publikacje książkowe i prasowe, wygłoszone rekolekcje, homilie i kazania, które przybliżają nam obraz Boga jako miłosiernego Ojca, ostrzegają przed grożącymi współczesnemu człowiekowi niebezpieczeństwami: relatywizmem moralnym, konsumpcjonizmem, hedonizmem, eliminowaniem Boga i religii z życia publicznego, bezideowością, niszczeniem życia ludzkiego na różnych etapach jego trwania, zacieraniem różnicy pomiędzy obiektywnym dobrem i złem moralnym.
Jesteśmy wdzięczni za wytrwałe głoszenie cywilizacji życia i miłości, ukazywanie człowieka jako dziecka Bożego, któremu z tego powodu należą się prawa i niezbywalna godność. Za nauczanie, iż warto być dobrym, szlachetnym, życzliwym, szanującym drugiego człowieka, a autentyczne szczęście osiągnie człowiek żyjący Bogiem i zgodnie ze swym prawidłowo ukształtowanym sumieniem. Zrealizować siebie możemy tylko w łączności z Chrystusem, gdy Jego Ewangelia stanowić będzie fundament naszego życia i pracy. Warto budować na skale i żyć w przekonaniu, że dobra jest więcej, w Bogu pokładając całą nadzieję.
Napawa nas dumą ogromny szacunek i znaczenie, jakim Księża Biskupi cieszą się w diecezji i Kościele polskim. Świadczą o tym rozliczne zaproszenia do wygłoszenia rekolekcji, prelekcji, referatów, udziału w sympozjach naukowych, przewodniczenie Radzie Naukowej Episkopatu Polski i Legionowi Maryi.

Drogi Pasterzu płockiego Kościoła!

W wygłoszonej do kapłanów w Wielki Czwartek 2002 r. homilii określiłeś się naszym „bratem i przyjacielem”. O tym, że to nie zwyczajowy cytat z dokumentów soborowych, lub zgrabna figura retoryczna, wie wielu z nas, którzy w trudnych chwilach swego kapłańskiego życia przekonali się, że w Biskupie mają rzeczywiście swego brata i przyjaciela. Za to oparcie jesteśmy ogromnie wdzięczni. Znacznie więcej było chwil radosnych, w których dostrzegałeś, Ekscelencjo, naszą wytężoną pracę i dziękowałeś za jej widoczne owoce. Te słowa są zawsze traktowane jako nagroda i zachęta do dalszej pracy dla dobra Chrystusowego Kościoła. Cieszymy się, gdy Biskup chętnie z nami rozmawia i ceni naszą opinię odnośnie do pracy duszpasterskiej i dobra diecezji.

Czcigodni Księża Biskupi!

W tym radosnym dla nas dniu prosimy o przyjęcie najserdeczniejszych życzeń. Niech Waszą radością będzie Lud Mazowiecki, nad którym sprawujecie pasterską pieczę, wzrastający w łasce Bożej i wiodący przepojone Chrystusową Ewangelią życie.
Niech radością będą kapłani wsłuchujący się w głos swego Mistrza i Nauczyciela Jezusa Chrystusa, głoszący Jego Słowo i żyjący na co dzień tym czego nauczają.
Niech Bóg, któremu z całym oddaniem służycie, otacza Was swą łaską i błogosławieństwem oraz obdarza dobrym zdrowiem.
Zapewniamy o naszej dalszej modlitwie w intencji naszych Księży Biskupów i ich owocnego pasterskiego posługiwania.