"Kościół jest zgromadzeniem tych, co z wiarą spoglądają na Jezusa, sprawcę zbawienia i źródło pokoju oraz jedności" (Paweł VI). Jan Paweł II mówi natomiast, że Kościół daje nam bogactwo życia i łaski, której jest depozytariuszem, a poprzez sakramenty i Słowo Boże przygotowuje nas do chrześcijańskiego życia. Kościołem nazywa się także budowlę, gdzie zbiera się wspólnota parafialna wraz ze swym duszpasterzem, aby sprawować Eucharystię. Jako miejsce sprawowania świętych obrzędów jest on znakiem rzeczywistości nadprzyrodzonej, natomiast jako widzialna budowla jest symbolem Kościoła pielgrzymującego na ziemi i w niebie. Wiele lubelskich kościołów zbudowanych na przestrzeni ostatnich 20 lat, choć służy parafianom od dawna, nie przeżywało jeszcze uroczystości konsekracji. W roku Wielkiego Jubileuszu w Archidiecezji Lubelskiej możemy w ostatnim czasie uczestniczyć w liturgii poświęcenia parafialnych świątyń, które są formą uczczenia Wielkiego Jubileuszu.

30 czerwca br. abp Józef Życiński dokonał poświęcenia kościoła pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Lublinie. Jednocześnie odbyła się tam uroczystość odpustowa, na którą przybyli liczni kapłani, siostry zakonne, przedstawiciele: władz Miasta Lublina, rady dzielnicowej i Katolickiego Stowarzyszenia Kolejarzy. Przybyli także parafianie, którzy aktywnie współdziałali ze swoimi duszpasterzami w budowie okazałej budowli. Witając na początku wszystkich zgromadzonych proboszcz - ks. kan. Janusz Bogdański przypomniał, że przez 50 lat, aż do roku 1985 w miejscu kościoła stała drewniana kapliczka. Wtedy to ks. Ignacy Żyszkiewicz zaczął budowę nowej świątyni według projektu dwóch lubelskich architektów: Mirosława Załuskiego i Macieja Nowickiego. Trzeba było czekać aż 15 lat, aby tegoroczne patronalne święto Najświętszego Serca Pana Jezusa zostało ubogacone przez konsekrację kościoła pod Jego wezwaniem. Duchowo do uroczystości parafię przygotowało Zgromadzenie Księży Sercanów, którzy przez 5 dni głosili rekolekcje w ramach renowacji Misji Intronizacyjnych Bożego Serca.

Ceremoniarzem całej uroczystości był ks. prof. Edward Pudełko. Sakrament Eucharystii został ustanowiony przez Chrystusa podczas Ostatniej Wieczerzy, a w czasie konsekracji kościoła ołtarz zostaje obnażony, aby po namaszczeniu stać się znakiem samego Chrystusa. Zgaszone światło i świece, do momentu zapalenia ich przez diakona, oznaczają właśnie Chrystusa - niegasnącą jasność, która oświeca kościół. Według liturgicznej tradycji na początku wierni zostali pokropieni wodą święconą na znak aktu pokuty i oczyszczenia. Potem wysłuchali Słowa Bożego i homilii Metropolity Lubelskiego. Ksiądz Arcybiskup mówił o współczesnej obojętności na Bożą miłość. Aby zaspokoić potrzeby życia duchowego człowiek ucieka w namiastki tej miłości, jak New Age czy inne kulty ezoteryczne. Być może jest to wynikiem polskiej skłonności do opowiadania się za prawdami zagrożonymi i odrzuconymi. Kiedy w Polsce był więc czas utrudniania praktyk religijnych, łatwiej było przyznawać się do prawdy o miłości Chrystusowego Serca. W obecnych warunkach, gdy w Europie nie ma już nienawiści wobec wiary, można tak łatwo przyzwyczaić się do Chrystusowej miłości, że stanie się ona dla wielu niezauważalna i mało ważna. Dlatego Ksiądz Arcybiskup życzył parafianom Najświętszego Serca Jezusowego, aby po tym ważnym etapie ich wysiłku i poświęcenia dla Chrystusa, który zamykają poprzez obywającą się uroczystość, weszli w drugi etap - życie w głębi serca tą ofiarą, jaką włożyli w budowę świątyni tak, by Boża miłość ważniejsza byłą od jakichkolwiek wartości, by powstawał świat odmienny od przydrożnych reklam - świat uczciwości, szlachetności, odpowiedzialności, wierności Bogu i człowiekowi. Arcypasterz Kościoła Lubelskiego błogosławił, aby w świątyni wierni odnajdywali zawsze radość i pokój.

Po namaszczeniu ołtarza i ścian kościoła, okadzeniu ołtarza oraz wiernych, zapaleniu świateł i świec, do prezbiterium i kapłanów podeszła procesja z darami, w której znalazł się również wiceprezydent Miasta Lublina - Zbigniew Wojciechowski. Na zakończenie Mszy św. wokół kościoła obyła się procesja z Najświętszym Sakramentem, w której uczestniczyli wszyscy obecni na uroczystości kapłani i wierni, którym los i kształt kościoła pw. Najświętszego Serca Jezusowego nie jest obojętny.