W Wielką Środę, 7 kwietnia br., w Klinice im. Jana Pawła II w Krakowie zmarł ks. Stanisław Motak, proboszcz w Mirocinie. Chorował bardzo ciężko. W październiku ubiegłego roku przeszedł trudną, skomplikowaną operację przewodu pokarmowego. Po kilkutygodniowym leczeniu wrócił do parafii i podjął obowiązki duszpasterskie. Był obecny na odbywających się wówczas uroczystościach peregrynacji Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Choroba jednak postępowała. W piątym tygodniu Wielkiego Postu ks. Stanisław znalazł się znów w klinice. Dzięki wielkiej życzliwości, trosce, staranności i fachowości lekarzy, zdecydowano się na drugą operację, która dawała cień szansy na dalsze życie. Operację przeprowadzono we wtorek 30 marca. Postęp choroby nowotworowej był jednak tak duży, że organizm pacjenta nie podjął samodzielnych funkcji.

Rodzina

Stanisław urodził się 12 stycznia 1954 r. w Babicy. Gdy miał zaledwie 10 lat utracił ojca. Ks. Stanisław w swoim Testamencie duchowym napisał o nim: (...) na całe życie pozostał mi w pamięci obraz Ojca jako człowieka o wielkiej kulturze osobistej, życzliwego dla wszystkich i pobożnego. Dziękuję mu, i za przykład, i za miłość, i za słowa, które wypowiedział po przyjęciu Wiatyku: «Chcę, aby mój syn został kapłanem, ale dobrym kapłanem». Uzupełnieniem tych słów jest wyznanie śp. ks. Stanisława, który napisał o swoim powołaniu w Testamencie tak: (...) Swoje dziękczynienie składam Bogu za to, że dał mi dobrych rodziców. Ciągle wspominam rodzinne pielgrzymki do Matki Boskiej Saletyńskiej do Dębowca, gdzie rodziło się moje powołanie”.
Trzeba do tych wyznań dodać, że rodzina Motaków pochodziła z kresów wschodnich. Dziadek Franciszek Motak urodził się 2 kwietnia 1884 r. w Busku k. Lwowa. 20 czerwca 1911 r. ożenił się z Franciszką Dubiniak z Buska. 20 maja 1912 r. urodził się im syn Mieczysław. 28 grudnia 1914 r., urodził się im drugi syn, późniejszy ojciec ks. Stanisława - Władysław. 2 grudnia 1920 r. w rodzinie Motaków przyszła na świat córka Jadwiga. Po II wojnie światowej, 22 maja 1944 r., cała rodzina wyjechała z Buska do Czudca.
W Czudcu syn Władysław został kierownikiem Resztówki, a 11 kwietnia 1953 r. ożenił się z Marianną Gierlak. Z tego małżeństwa urodził się syn Stanisław. O swojej Mamie napisał on w Testamencie: „Na mojej życiowej drodze Bóg postawił przede wszystkim Mamusię. Mama była dla mnie wszystkim. Uczyła mnie modlić się i cierpieć, bo sama w życiu wiele wycierpiała... Uczyła mnie wierzyć w Opatrzność Bożą i ufać Bogu do końca. Nigdy nie przesłaniała Boga, ale zawsze mnie do Niego prowadziła (...) Dziękuję mojej Mamie także za to, że odchodząc z tego świata przekazała mnie pod opiekę Maryi”.
Marianna Motak zmarła 14 stycznia 2001 r. w Rzeszowie. W pozostawionym wspomnieniu po śmierci swojej Mamy, ks. Stanisław napisał: „Urodzona w Święto Podwyższenia Krzyża Świętego… Ten Krzyż stale jej towarzyszył: w czwartym rok życia zmarła Jej matka; kiedy miała 34 lata w ciężkich cierpieniach umiera jej mąż - mój ojciec. W swojej podręcznej torebce nosiła pokaźnej wielkości krzyżyk drewniany z Ziemi Świętej, w którym znajdował się kamień z Grobu Pańskiego w Jerozolimie. Nigdy w całym swoim życiu nie rozstawała się z różańcem, który otrzymała od ks. Kazimierza Halinowskiego, po śmierci jego brata, ks. Jana Halinowskiego... Świadoma zbliżającej się śmierci, w Wigilię Bożego Narodzenia - najpiękniejszy dzień roku - ofiarowała go mnie, jako swój największy skarb.
Przez ostatnie 14 lat była ze mną w parafii Bóbrka. Nie tylko pomagała mnie, ale również parafii, przygotowując między innymi posiłki dla robotników w czasie remontu kościoła, prała bieliznę kościelną, prowadziła plebanię, itd. Dzięki Jej obecności, wsparciu i pomocy w sprawach kuchennych, mogłem wyremontować kościół”.

Posługa kapłańska

Po święceniach kapłańskich, otrzymanych z rąk ordynariusza diecezji przemyskiej bp. Ignacego Tokarczuka, 4 czerwca 1978 r. w katedrze przemyskiej, ks. Stanisław Motak został skierowany na pierwszą wikarówkę do Wiązownicy. Pracował tam dwa lata. Następnie przez cztery lata pracował w parafii Medynia Głogowska, a potem przez dwa lata w Niechorzu. W 1986 r. został proboszczem w parafii Bóbrka. Posługiwał tam 14 lat. W tym czasie przeprowadził remont kościoła parafialnego i budował kościół dojazdowy w Niżnej Łące. W ostatnim czasie pobytu w Bóbrce, ks. Stanisław pełnił także obowiązki wicedziekana dekanatu dukielskiego.
Przez cały czas pobytu w Bóbrce pomagała mu na plebanii jego mama. Matka zachorowała jednak bardzo ciężko w 2000 r. Ks. Stanisław poprosił wówczas abp. Józefa Michalika o urlop. Po otrzymaniu zgody, przeniósł się wraz z Matką do Rzeszowa. Zamieszkali w parafii Matki Bożej Saletyńskiej.
Swój związek z Bóbrką wyraził ks. Stanisław w kazaniu tydzień po śmierci matki, 22 stycznia 2001 r., kiedy udał się do swej byłej parafii, aby tam odprawić Mszę św. za duszę swojej matki i złożyć votum wdzięczności Pani Fatimskiej. Tym votum była przekazana ozdobna lampa Łukaszewicza, którą ks. Stanisław zostawił przy figurze Matki Bożej Fatimskiej w Bóbrce.
Abp Józef Michalik powierzył mu następnie parafię Mirocin - Rozbórz. Przez dwa i pół roku ks. Motak starał się o wykończenie plebanii, upiększenie kościoła parafialnego i budowę filialnego w Rozborzu. Przygotował i przeprowadził, z pomocą wikariusza ks. Mieczysława Sobiło, uroczystości peregrynacyjne Kopii Obrazu Jasnogórskiego. Ważniejszym jednak było szczegółowe, perfekcyjne, niemal pedantyczne zaplanowanie prac duchowych i materialnych w parafii. Świadczą o tym spisane przez niego Moje postanowienia na rok 2004. Tekst zawierający 14 stron, składa się z dwóch części. Zawierają one Postanowienia rekolekcyjne i Postanowienia dotyczące parafii. Ta druga część dzieli się na dwa punkty: prace duchowe i prace materialne.
W pracach duchowych omówiona jest najpierw szczegółowa instrukcja dotycząca tzw. „Małej Peregrynacji”. Dalej zaplanowana jest m.in. dziękczynna oktawa miesięczna za Nawiedzenie Matki Bożej w parafii - od sierpnia do stycznia; rekolekcje wielkopostne rozpoczynające się w IV Niedzielę Wielkiego Postu; rekolekcje ewangelizacyjne, maryjne od 22-24 października; pielgrzymki każdego miesiąca do sanktuariów i inne działania duszpasterskie.
W pracach materialnych, mirociński Proboszcz planował w 2004 r.: zakup organów dla kościoła parafialnego, malowanie na zewnątrz kościoła Matki Bożej, umocnienie skarpy na cmentarzu, dokończenie niwelacji terenu wokół plebanii. Trzeba dodać, że ks. Stanisław pełnił również funkcje ojca duchowego dekanatu Przeworsk II.

Duchowość

Już w Seminarium ks. Stanisław Motak znany był ze swej sumienności i dokładności. I taki pozostał przez całe życie. Był kapłanem głębokiej wiary i pobożności. Świadczy o tym zarówno jego duchowy testament, jak i solidnie zaplanowana, pogłębiona duchowo poprzez rekolekcje i pielgrzymki, praca wewnętrzna i duszpasterska. W Moich postanowieniach na rok 2004, ks. Stanisław zapisał swoje postanowienia rekolekcyjne, które ujął w trzech punktach. Pierwszy z nich dotyczy miłości Boga, drugi - miłości bliźniego, a każdy opatrzony jest odpowiednim cytatem. W trzecim zaś punkcie zebrał Wypowiedzi znanych autorów dotyczące miłości bliźniego. Wydaje się być rzeczą celową, aby zacytować dwa pierwsze punkty w całości, gdyż są one wzorem pracy nad sobą i mogą komuś być pomocne.
„A - Miłość Boga.
«Mów Panie bo sługa Twój słucha» (1 Sm 3, 10)
1. Przed śniadaniem odmówić laudesy i odprawić rozmyślanie.
2. Wieczorem odprawić starannie rachunek sumienia według wskazań Ignacego Loyoli.
3. Zachować abstynencję od napojów alkoholowych.
4. Znaleźć kierownika duchowego.
5. Każdego miesiąca (najlepiej w pierwszy piątek) odprawić dzień skupienia”.
Część B - Miłość bliźniego, rozpoczyna cytat bliblijny: „Zatroszcz się o dobre imię, albowiem ono ci zostanie, gdyż więcej znaczy niż tysiąc wielkich skarbów złota. Dostatnie życie jest liczbą dni ograniczone, a dobre imię trwa na wieki” (Syr 41, 12 13). I postanowienia:
„1. Zachować umiar w mowie odnoszącej się do bliźnich. W szczegółowym rachunku sumienia odpowiedzieć na następujące pytania:
a. o kim dzisiaj mówiłem i do kogo?
b. dlaczego mówiłem (motywacja)?
c. czy przez to nie naruszyłem dobrego imienia osoby, o której mówiłem?
2. Każdego miesiąca przekazywać na cele charytatywne lub kościelne 500 zł.
3. Kolędę przeznaczyć w całości na cele parafialne.
4. Remont kościołów i plebanii uzgodnić z Radą Parafialną i nie naciskać na ilość wyremontowanych rzeczy.
5. Zbiórkę pieniędzy na remont zorganizować według ustaleń z Radą Parafialną.
6. Wystrzegać się narzekania.
7. Starać się nie rozdrapywać już ran z przeszłości. Rozpocząć nowy rozdział życia, spoglądając ku przyszłości, ku życiu wiecznemu.
W swoim Testamencie duchowym ks. Stanisław przekazał wszystko, co posiadał instytucjom kościelnym. Życzeniem Zmarłego Kapłana było, aby jego ciało spoczęło w grobowcu rodzinnym w Czudcu.
W Poniedziałek Wielkanocny, podczas eksporty Mszy św. przewodniczył ks. prał. Stanisław Szałankiewicz z przeworskiej Bazyliki. Ks. Motaka pożegnali w imieniu kapłanów, zwłaszcza Saletynów, którzy opiekowali się po bratersku ks. Stanisławem i jego Mamą w Rzeszowie, a później w Krakowie - ks. Zbigniew Jan Czuchra, który wygłosił kazanie i ks. Andrzej Zagórski, który był świadkiem i wsparciem w ostatnich dniach życia Zmarłego. We Wtorek Wielkanocny uroczystościom pogrzebowym w Mirocinie przewodniczył bp Stefan Moskwa. Towarzyszyli mu: bp Adam Szal, ks. inf. Stanisław Zygarowicz i liczni kapłani. Kazanie wygłosił kolega kursowy Zmarłego, ks. Andrzej Garbarz. W Czudcu zaś Mszy św. i obrzędom pogrzebowym przewodniczył bp Adam Szal przy współudziale bp. Stefana Moskwy. Mowę żałobną wygłosił rodak czudecki, ks. Stanisław Mularz.
Zarówno na obrazku prymicyjnym, jak i w tytule swego Testamentu zmarły kapłan Stanisław Motak umieścił motto - modlitwę westchnienie: „Dozwól mi chwalić Cię Panno Przenajświętsza!”. Ufamy, że ten maryjny Kapłan, tak jak tu na ziemi, gorliwie, tak w wieczności, z radością, uwielbia Boga i chwali Maryję.