Przykazanie miłości bliźniego musimy odnieść do wszystkich. Mniejsza z tym, czy wierzą czy nie wierzą, czy nas kochają czy nie. Wszyscy mają prawo do naszej miłości.

Stefan Kardynał Wyszyński

W roku Prymasa Wyszyńskiego w kościele św. Michała Archanioła w Rzeszowie zorganizowano spotkanie z ks. Stanisławem Skorodeckim, współwięźniem i kapelanem Prymasa Tysiąclecia w okresie internowania.

Ksiądz Skorodecki na początku wspomnień o Prymasie przedstawił swoją historię. Jako młody ksiądz pracował ze szkolną młodzieżą w Ropczycach. Praca osoby duchownej z młodymi ludźmi była największym przestępstwem w ówczesnym ustroju. Pod zarzutem stworzenia organizacji mającej obalić ustrój Polski Ludowej ks. Stanisław po 6 latach kapłaństwa został aresztowany, sądzony na rzeszowskim zamku i więziony w rawiczowskim więzieniu.

25 września 1953 r. w późnych godzinach nocnych w swojej siedzibie na ulicy Miodowej w Warszawie aresztowany został arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski, Prymas Polski Stefan Wyszyński. Władza ludowa zarzuciła Prymasowi szpiegostwo na rzecz Stanów Zjednoczonych i na rzecz Watykanu. Zachód, przede wszystkim Ameryka przysyłała pomoc materialną Polsce pod adresem kościoła, a nie pod adresem partii stąd to posądzenie o szpiegostwo.

Prymas, stawał w obronie nie tylko Kościoła, ale także ludzi pracy. Dążył do porozumienia z ówczesnymi władzami i szukał różnych dróg rozwiązywania problemów społecznych. Był człowiekiem wielkiej mądrości, chociaż często mówił "ja nie jestem politykiem, jestem pasterzem waszych dusz".

Czynna postawa głowy Kościoła wobec poczynań rządu wywoływała niepokój ze strony władz ludowych. Prymas Polski stał się dla władzy państwa osobą zagrażającą ustrojowi, dlatego należało jak najszybciej usunąć tę postać z forum publicznego. Aresztowanie Prymasa Wyszyńskiego godziło w godność i poszanowanie praw człowieka. Ksiądz Prymas spokojnie wypowiedział swój protest przeciwko takiemu postępowaniu i wobec takiego bezprawia.

Pierwszym miejscem pobytu Kardynała był klasztor ojców Kapucynów w Rywałdzie. 12 października 1953 r. został przewieziony do Stoczka Warmińskiego tam Prymas więziony był wraz z ks. Skorodeckim. W Zapiskach więziennych tak autor pisze o współuczestniku wydarzeń: "Ksiądz Stanisław Skorodecki (...) przywieziony z Rawicza, gdzie dotąd odsiadywał karę więzienną. Wysoki, przystojny, wynędzniały, blady, pochylony, choć młody człowiek." Ks. Skorodecki stał się naocznym świadkiem zdarzeń z uwięzienia Prymasa Polski. Niezwykle przejmująco brzmiały słowa współwięźnia Kardynała. Ks. Stanisław z wielkim szacunkiem i oddaniem mówił o Prymasie Tysiąclecia jako o człowieku bardzo spokojnym, opanowanym, dostojnym, uporządkowanym, wymagającym przede wszystkim od siebie. Kardynał Wyszyński był ogromnej pokory i wielkiego serca, całą swoją wielkość czerpał z dziecięcej miłości i bezgranicznej ufności do Matki Bożej. Niezwykle wrażliwy, uczuciowy człowiek mający poczucie humoru, doskonały obserwator przyrody.

Świadectwo ks. Skorodeckiego, wszystkich zgromadzonych na spotkaniu w kościele św. Michała Archanioła, utwierdziło w przekonaniu, że Prymas Wyszyński był niezwykłą postacią, a trwający proces beatyfikacyjny jest tego potwierdzeniem.

Na spotkaniu obecni byli przyjaciele ks. Skorodeckiego, którzy 50 lat się nie widzieli. Wzruszające słowa powitania padały z ust Józefa Kolbusza, nauczyciela ze szkoły w Ropczycach. Natomiast Julian Kania napisał limeryk poświęcony księdzu Stanisławowi:

W polskim Lwowie urodzony,

a w Ropczycach rozmodlony...

młodzieży rozwijał skrzydła...

aż w "bezpieki" wpadł tam w sidła.

Bogu dzięki, wyzwolony!