Ród Bobolów, herbu Leliwa, szlachty średniozamożnej, należał do najstarszych w Polsce i zawsze wyróżniał się przywiązaniem do religii katolickiej. Andrzej urodził się prawdopodobnie 30 listopada 1591 r. w Strachocinie na ziemi sanockiej. Nauki humanistyczne pobierał w szkołach jezuickich prawdopodobnie w Wilnie. Poznana nauka retoryki i języka greckiego ułatwiła mu później dyskusje z teologami prawosławnymi. W 1611 r. zgłosił się do Towarzystwa Jezusowego, odbył nowicjat, złożył śluby proste i studiował filozofię na Akademii Wileńskiej. Tak przygotowany uczył młodzież w kolegium w Braniewie i Pułtusku. Potem powrócił na Akademię Wileńską. Święcenia kapłańskie przyjął w 1622 r. Był rektorem kościoła, kaznodzieją i misjonarzem w Nieświeżu, rektorem kościoła św. Kazimierza w Wilnie, przełożonym klasztoru w Bobrujsku, moderatorem Sodalicji Mariańskiej w Połocku, kaznodzieją w Warszawie. Od roku 1652 pracował jako misjonarz w Pińsku. Były to bardzo burzliwe czasy. Nieustanne wojny z Rosją, Szwedami i Kozakami niszczyły nasz kraj. Do tego dołączyły się walki religijne, albowiem prawosławni kozaccy przywódcy wykorzystywali religię do wzbudzania nienawiści przeciw katolikom. W maju 1657 r. Pińsk zajął oddział kozacki. O. Bobola schronił się do Janowa, a potem do wsi Peredił, ale Kozacy gonili go wytrwale i złapali pod wsią Mogilno. Torturami chcieli wymusić, by o. Bobola wyparł się wiary katolickiej. On jednak odpowiadał: „Moja wiara prowadzi do zbawienia. Nawróćcie się”. Poddany dalszym torturom został pozbawiony życia.
30 października 1853 r. papież Pius IX dokonał jego beatyfikacji, a 17 kwietnia 1938 r. Pius XI kanonizacji.
W partii centralnej witraża na tle płonącego krzyża przedstawiona jest w sutannie postać jezuity, ze skrzyżowanymi na piersi rękoma podtrzymującymi palmę symbolizującą męczennika. W lewym oknie krajobraz Ukrainy z architekturą sakralną; w prawym atrybuty związane ze śmiercią misjonarza.
Sposób komponowania trzech okien - jego gwałtowność, kolorystyka, zmienne rytmy, nakładanie się form kulistych na linie geometryczne - nawiązuje do heroicznej postawy Świętego i dramatu Jego męczeńskiej śmierci.
Witraż ufundował dekanat bródnowski.

Witraż Matki Bożej Fatimskiej

Witraż ten, będący darem Legionowa, przedstawia budowle związane z historią młodego miasta. Jej początki sięgają 1877 r. kiedy to przeprowadzono tu linię kolejową zw. Drogą Żelazną Nadwiślańską, a na skrzyżowaniu z traktem drogowym Warszawa - Pułtusk-Ostrołęka - Łomża - Kowel, założono stację kolejową nazwaną Jabłonna Nowa. W 1892 r. władze carskie założyły tu garnizon wojskowy zw. Obozem Hurki. Stacjonowały tu różne pułki, m. in. wojska kolejowe i balonowe. Urządzono też lotnisko wojskowe.
Jednocześnie właściciel terenów, hr. August Potocki parcelował tereny. Powstało osiedle letniskowe Gucin (konkurencja dla linii otwockiej), ale też i stałe osiedle dla kolejarzy, kupców i robotników huty szkła.
W listopadzie 1918 r. po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w dawnych koszarach założono obóz ćwiczebny dla 3 tys. żołnierzy. Tu tworzono, reorganizowano i uzupełniano pułki piechoty legionowej, a w latach 1919-20 kierowane były stąd wojska na front bolszewicki.
W 1919 r. z inicjatywy gen. B. Roi zmieniono nazwę na Legionowo.
Dalsza parcelacja terenu sprzyjała rozwojowi osiedla, wciąż mającego charakter wojskowy. Podczas okupacji (już od 1940 r.) działała w Legionowie prężna konspiracja wojskowa, ujęta w ramy organizacyjne - VII Obwodu OBROŻA - I Rejon „Marianowo - Brzozów” - Legionowo i Szare Szeregi - hufiec TOM.
W 1952 r. Legionowo uzyskało prawa miejskie, a ostatnio zostało siedzibą starostwa powiatowego.
W lewym polu witraża pokazane są budynki koszar carskich, a na ich tle herb Kościuszki, odznaka stacjonującej tu 1. Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej. Powyżej budynki Centrum Szkolenia Policji i odznaka policyjna, a powyżej Ośrodek Aerologii z wieżą radarową, nad którą wznosi się balon, z przedwojennej Wytwórni Balonów.
W środkowym lancecie napis: DAR MIASTA LEGIONOWA i nad tłumem wiernych postać Matki Bożej Fatimskiej z parafii pod Jej wezwaniem.
W prawym polu - symetrycznie do lancetu lewego, na tle koszar carskich odznaka 1. Dywizjonu Pociągów Pancernych, stacjonujących tu przed wrześniem 1939 r. Powyżej, skrzyżowana broń, symbol walk o niepodległość: lance ułańskie, szabla, karabin, ładownice, oraz hełm typu francuskiego. Wyżej pierwszy legionowski kościół „na górce”, ośrodek ruchu oporu w czasie okupacji hitlerowskiej, obok symbol Polski Walczącej. W kwaterze wyżej sztandar 1. Pułku Piechoty Legionów i dzwon Józef, ufundowany przez Związek Legionistów na cześć marszałka Piłsudskiego.
Kompozycję trzech okien łączy wirujące słońce opromieniające zjawiska ziemskie i zdarzenia historyczne.
Fundatorem witraża jest Miasto Legionowo.
Autorem obydwu witraży - a także prezentowanego już na naszych łamach witrażu przedstawiającego historię diecezji warszawsko-praskiej jest artysta malarz Lech Okołów z Warszawy. Zrealizowała je Pracownia Witrażownictwa Artystycznego w Józefowie-Michalinie k. Warszawy pod kierownictwem konserwatora zabytków i witraży mgr Andrzeja Skalskiego.