"Umiłowany Ojcze Święty zebrani na uroczystości patronalnej KUL oraz poświęcenia Kolegium Jana Pawła II przesyłamy Waszej Świątobliwości wyrazy czci i pamięci w modlitwie. Z głęboką wdzięcznością za wszelką życzliwość i z pokorną prośbą o apostolskie błogosławieństwo: Rektor, Senat Akademicki, społeczność akademicka KUL, przyjaciele i dobrodzieje KUL z kraju i zagranicy" - to treść telegramu, jaki został wysłany do naszego Rodaka na Stolicy Piotrowej z okazji wielkiego święta, jakie przeżywała uczelnia.

28 maja br. Katolicki Uniwersytet Lubelski obchodził swoje święto patronalne. Tego dnia nastąpiła także uroczystość poświęcenia Kolegium Jana Pawła II. Impulsem i główną przyczyną jego budowy był wybór wieloletniego profesora KUL - kard. Karola Wojtyły na Papieża. Kolegium powstało dzięki hojności przyjaciół i dobrodziejów z kraju i zagranicy. Prawie 2/3 kosztów budowy gmachu dydaktycznego pokryły fundusze zebrane w Polsce. W zainicjowaniu i realizacji dzieła szczególne zasługi mają Przyjaciele KUL z Kanady, gdzie powstał Fundusz Budowy Kolegium Jana Pawła II, którego pełnomocnikiem był dr Henryk Słaby. Za 16-letnie zarządzanie funduszem i systematyczne zbieranie pieniędzy na to przedsięwzięcie Senat Akademicki nadał mu medal i tytuł "Protector Universitatis". Z okazji tego niezwykłego wydarzenia a ręce abp. Józefa Życińskiego Wielkiego Kanclerza KUL przyszedł list od Watykańskiego Sekretarza Stanu kard. Angelo Sodano, który zapewnił o modlitewnym zjednoczeniu Ojca Świętego ze społecznością drogiej Jego sercu uczelni. Zawiera też słowa: "Ojciec Święty życzy, aby nowy gmach dobrze służył uniwersyteckiej społeczności, jako miejsce spotkania ludzi szczerze poszukujących Prawdy, dla dobra Kościoła w Polsce i na świecie". Z tej okazji Poczta Polska wydała okolicznościową kartkę pocztową, opatrzoną stemplem okolicznościowego datownika.

Dziękczynna Eucharystia i poświęcenie

Pierwszym punktem programu obchodów święta patronalnego była Msza św. koncelebrowana pod przewodnictwem abp. seniora Bolesława Pylaka w intencji uczelni, Ojca Świętego oraz wszystkich, którzy przyczynili się do budowy papieskiego Kolegium. Ksiądz Arcybiskup przypomniał, że patronem Uniwersytetu ustanowionym przez pierwszego Rektora ks. Idziego Radziszewskiego jest Najświętsze Serce Jezusa; serce jest zaś symbolem miłości Bożej i ludzkiej. Wspominał wizytę Ojca Świętego 1987 roku, który podkreślał, że jest to uniwersytet katolicki, ponieważ korzysta ze wszystkich dróg poznania: rozumu i wiary. Homilię wygłosił Rektor KUL ks. prof. Andrzej Szostek, który serdecznie dziękował ofiarodawcom na rzecz utrzymania KUL oraz realizacji tak wielkiego przedsięwzięcia jakim była budowa Kolegium: "Drodzy Przyjaciele i Dobrodzieje KUL, gmach Kolegium Jana Pawła II, górujący nad miastem i pięknie wpisujący się w panoramę Lublina jest wielkim pomnikiem waszej przyjaźni, waszej ofiarnej miłości. Jest pomnikiem tego, co można wspólnie zdziałać, gdy łączy ludzi umiłowanie Boga i Ojczyzny, gdy spotykają się działacze zdolni myśleć kategoriami dobra wspólnego". Budynek ten jest nie tylko wyrazem dumy z faktu, że profesor KUL został Papieżem, ale także że go kocha i pragnie śledzić jego myśl, odpowiadać na jego wezwania i realizować wyznaczone przez niego zadania. Po Eucharystii wszyscy zebrani w kościele Akademickim udali się procesyjnie do holu głównego Kolegium, gdzie nastąpił akt poświęcenia kolegium zaprojektowanego przez architekta Stanisława Fijałkowskiego. Ksiądz Arcybiskup, który był Wielkim Kanclerzem KUL w momencie powstania pomysłu budowy tego gmachu, odmówił modlitwę przy tablicy upamiętniającej wizytę Senatu Akademickiego i reprezentantów TP KUL z Kanady u Ojca Świętego 24 maja 1999 roku.

Historia Kolegium

W auli kard. Stefana Wyszyńskiego odbyło się spotkanie poświęcone historii powstania Kolegium Jana Pawła II. Wzięło w nim udział wielu dostojnych gości: abp Bolesław Pylak, bp Ryszard Karpiński, ambasador Kanady w Polsce, przedstawiciele Parlamentu RP, Wojewoda Lubelski Waldemar Dudziak, przedstawiciele władz wojewódzkich, miejskich, kuratorium oświaty i wychowania, rektorzy wyższych uczelni i seminariów duchownych Lublina, przedstawiciele wymiaru sprawiedliwości, policji, wojska i straży pożarnej. Jako pierwszy wystąpił o. prof. Mieczysław A. Krąpiec, rektor KUL w latach 1970 - 1983. Wspominał on jak musiał walczyć z władzami komunistycznymi o ocalenie uniwersytetu przed jego całkowitą likwidacją. Wspominał też październik 1978 r., kiedy jego uniwersytecki kolega kard. Karol Wojtyła został papieżem i kiedy wraz z Senatem Akademickim wybrał się na papieską koronację. Wówczas przyszła mu myśl, że ostatni papież nie będący Włochem - Hadrian V ufundował dla swojego uniwersytetu Kolegium Papieskie. Zdawał sobie sprawę, że Papież, ani Watykan takiego prezentu nie może zrobić; dlatego pomyślał, że to KUL może wybudować pomnik dla swego profesora, i nazwać go jego imieniem. Ojciec Krąpiec zdawał sobie sprawę, że nie da się tego pomysłu zrealizować bez pomocy Polonii w Kanadzie i USA. Dzięki jego staraniom powstał więc Fundusz Pomocy w Kanadzie, który miał zarabiać pieniądze na tę inwestycję. Kiedy zawiadomił Ojca Świętego o budowie Kolegium, Papież przyjął ze wzruszeniem wiadomość, że powstanie żywy pomnik w nauce jego imienia. Wszyscy jesteśmy wdzięczni Ojcu Profesorowi, ponieważ to on wraz z prof. Stefanem Świeżawskim sprowadził Karola Wojtylę na KUL, dzięki niemu powstał też wyraz pamięci o naszym Wielkim Rodaku. Jest to tym bardziej znaczące, że Ojciec Krąpiec sam stwierdził iż "Pamięć o profesorach uniwersytetu jest pamięcią o kulturze narodowej".

Kierownikiem działu zagranicznego za rządów Rektora Krąpca był ks. prof. Tadeusz Zasępa. Jemu też przypadła w udziale funkcja zbierania funduszy na budowę Kolegium. Nic więc dziwnego, że jako drugi, początki historii tego gmachu wspominał właśnie on. Profesor Zasępa starał się zyskać poparcie ze strony Kongresu Polonii Amerykańskiej, kościoła amerykańskiego oraz Polonii Kanadyjskiej. Według niego były to jego najpiękniejsze lata uniwersyteckie. Wspominał także niezwykłą życzliwość Rządu kanadyjskiego, który nadał KUL szczególny status uniwersytetu kanadyjskiego poza granicami Kanady. W Kanadzie znalazł też i namówił do współpracy dr Henryka Słabego, który koordynował przez 16 lat zbiórkę pieniędzy na Kolegium i umiejętnie je inwestował dla pomnożenia tego funduszu.

Trzecią refleksję na temat historii stanowił list prof. Pawła Wyczyńskiego. Wśród wielu ciepłych słów pod adresem ofiarodawców na ten cel padło jedno ważne stwierdzenie, że ofiary te nie mierzą się jedynie cyfrą dolarową, ale są przede wszystkim darem serca. Dlatego też jeden z zasłużonych dla tej sprawy Ojców Oblatów oraz przedstawiciele TP KUL w Kanadzie wręczyli Rektorowi Szostkowi znak miłości materialnej i duchowej klucz do ich serc.

Protektor Uniwersytetu

Kolegium Jana Pawła nie powstałoby bez dr. Henryka Słabego, prawnika i biznesmena kanadyjskiego, specjalisty w zakresie prawa finansowego. Od 1984 roku był dyrektorem wykonawczym Komitetu Budowy Kolegium Jana Pawła II. Za swe dokonania na rzecz KUL dostał już doktorat honoris causa w 1991 roku, zaś przez Ojca Świętego został wyróżniony Orderem (Rycerskim) św. Grzegorza Wielkiego. 28 maja Decyzją Senatu Akademickiego KUL nadano mu tytuł "Protector Universitatis" i wręczono jedyny medal wykonany specjalnie dla niego. Na jego awersie znajduje się gmach kolegium, zaś na rewersie - podobizna pana Henryka.

Dr Słaby podziękował za to wyróżnienie, które przyjął jako dowód uznania i docenienia jego trudu. Zbieranie funduszy wymaga wielu talentów i osobistych znajomości. W tym dziele przyświecała mu myśl Machiawellego "środki uświęcają cel", motywację stanowiła natomiast etyka chrześcijańska głosząca prawdę życia - "miłuj bliźniego swego jak siebie samego". Jest też powiedzenie "Jeśli mnie kochasz, wykaż jak" - miłość Pana Henryka dla KUL przedstawia się w 6 milionach dolarów jakie zebrał na budowę kolegium. W swoim przemówieniu podziękował on wszystkim, którzy pomagali mu w tej zbiórce. Życzył też, aby KUL stał się nie tylko centrum naukowym na równi z amerykańskim Harvardem, ale i bezdenną studnią wiedzy, a przy tym symbolem jedności narodowej wyrażonej w słowach uniwersyteckiego hasła "Deo et Patriae".