Rankiem 17 grudnia 1911 r. w Kaplicy Sykstyńskiej odbywała się podniosła uroczystość. W złotej infule, ubrany we wspaniały ornat Mszę św. celebrował sam papież. Do zgromadzonych licznie Polaków Pius X skierował słowa: "Biskup wasz będzie bardzo, bardzo dobry" . Tak oto na stolicę krakowską - opuszczoną po śmierci księcia kardynała Jana Puzyny z Kozielska - powołany został książę Adam Stefan Sapieha.

Urodził się w 1867 roku. Wyniósł z rodzinnego Krasiczyna nie tylko przywiązanie do najwyższych wartości, ale również solidne przygotowanie w zakresie języków, historii Polski, literatury, matematyki i religii. Po ukończeniu we Lwowie gimnazjum rozpoczął studia teologiczne w Innsbrucku. W tym okresie ów ośrodek skupiał wielu wybitnych uczonych, a wśród nich uczniów sławnego teologa Johannesa Janssena.

Po zakończeniu studiów książę Sapieha powrócił do Lwowa. Jako młody wikary został skierowany do pracy w Jazłowcu. Wkrótce jednak ponownie wyjechał do Rzymu, aby studiować w znakomitych uczelniach: prawo na Lateranie oraz dyplomację w Szlacheckiej Akademii Kościelnej.

19 lutego 1906 r. kardynał Merry del Val zawiadomił arcybiskupa lwowskiego Józefa Bilczewskiego, że papież Pius X powołał ks. Adama Stefana Sapiehę na swego cameriere segreto partecipante. Objęcie tej funkcji otwierało przed Sapiehą nowe możliwości działania w Rzymie na rzecz Kościoła i Ojczyzny.

Agresja wojsk hitlerow-skich na Polskę otworzyła nowy rozdział działalności duszpasterskiej Metropolity krakowskiego. Już 4 września 1939 r. został powołany pod jego przewodnictwem Obywatelski Komitet Pomocy. Do jego zadań należało publikowanie najistotniejszych informacji, udzielanie zapomóg, prowadzenie darmowych kuchni, powołanie straży obywatelskiej.

Ksiądz Piwowarczyk o roli bp. Sapiehy w okupacyjnym Krakowie i kraju pisał: "Jego imię było wtedy na ustach wszystkich. Do niego zwracały się wszystkie umysły i z jego stanowiska wobec okupanta uczyliśmy się wszyscy. On był ucieczką i nadzieją dla wątpiących lub nieszczęśliwych. Rozdzielał pomoc materialną między potrzebujących, utwierdzał upadających na duchu... Wypraszał życie dla skazanych, a równocześnie wysoko dzierżył honor wolnego, choć ujarzmionego narodu" .

Kapelusz kardynalski biskup Adam Stefan Sapieha otrzymał od Piusa XII.

W liście do biskupa Józefa Gawliny, pochodzącym z lutego 1949 r. Metropolita krakowski pisał: "Brak czegoś, co by dawało nadzieję na przyszłość, przygniata". Słowa to pełne bólu i niepokoju. Sapieha wyniósł z okresu okupacji ogromny autorytet. W nowej sytuacji politycznej uchodził za symbol oporu. Jego pełna odwagi postawa wobec komunistycznych władz zyskała uznanie i duży szacunek zarówno ze strony duchowieństwa jak i wiernych.

Dlatego jego śmierć 23 lipca 1951 r. wywołała powszechny żal społeczeństwa całej Polski, demonstrowany przez dziesiątki tysięcy uczestników uroczystości pogrzebowych w Krakowie. W liście pasterskim, ogłoszonym po nominacji na arcybiskupa krakowskiego (12 lutego 1964 r.) kardynał Karol Wojtyła zwrócił uwagę na zasługi Sapiehy: "Zdaję sobie sprawę z tego, na jakiej wysokości postawił ją (diecezję) niezapomniany arcybiskup metropolita Adam Stefan Sapieha, tak bardzo umiłowany przez krakowian i czczony przez wielu Polaków..."

Dla nas mieszkańców ziemi przemyskiej 50. rocznica śmierci księcia z Krasiczyna kardynała Adama Stefana Sapiehy ma szczególny wymiar i szczególne znaczenie. Należy on bowiem do tych, którzy stanowią chlubę tej ziemi.