Sługa Boży Kardynał Wyszyński nie uznawał podziału na tych, co mają powołanie do życia czynnego i tych, co są stworzeni do kontemplacji. Ponoć żartował czasem, że o swoim powołaniu kontemplacyjnym najczęściej mówią ci, u których lenistwo jest większe niż ambicje. I odwrotnie: swoje powołanie do życia czynnego i wszelakiego apostolstwa akcentują ci, u których ambicje są większe niż lenistwo.

Jakby nie było, zawsze u podstaw takiego podziału leży grzech, choć ambicje nie zawsze muszą być grzeszne. Źle się jednak dzieje, gdy wspomniani ludzie czynu tracą z oczu Tego, ku Któremu wszystko zmierza - Chrystusa. Bez trwania przy Nim na modlitwie i wsłuchiwania się w Jego słowa cały aktywizm okazuje się próżny. Mało tego, może nawet budzić rozgoryczenie, jak w przypadku ewangelicznej Marty, która krzątała się dla Chrystusa - chciała przecież by wszystko jak najlepiej wypadło - i nikt jej nie docenił. A jej siostra zapomniała o Bożym świecie, jakby w tym domu nie miała żadnych obowiązków. Czyż to nie denerwujące, gdy czujemy, że pracujemy za siebie i za kilku innych, co wybrali najlepszą cząstkę?

Owi kontemplatycy, jeśli nie jest to wyłącznie odgrywana świętoszkowatość, nie mogą się czuć oderwani od realiów życia. A co ważniejsze, nie mogą patrzeć z wyższością na tych, co uginają się pod brzemieniem codziennych trudów. Wszakże prawdziwa kontemplacja zawsze powoduje włączenie się w Chrystusowe dzieło zbawienia świata. Wzorem jest tu Maryja, która łączyła w swoim życiu kontemplację Chrystusa z wrażliwością na potrzeby człowieka. Tak było, gdy po Zwiastowaniu poszła do Elżbiety, gdy w Kanie Galilejskiej zabrakło wina, i w wielu innych sytuacjach. Podobnie czynili zresztą wielcy mistycy, którzy wywarli niezaprzeczalny wpływ na historię ludzkości - również tę doczesną.

Postawa człowieka, który zasłania się pozorami kontemplacji, aby uciec od praktycznej odpowiedzialności za sprawy doczesne bywa często powodem zgorszenia. Podobnie jak rozżalenie ewangelicznej Marty, wypowiedziane pod adresem Chrystusa, było jakoś sprowokowane przez jej młodszą siostrę. Z drugiej jednak strony, gdyby Marta bardziej patrzyła w oczy Chrystusowi i lepiej koncentrowała się na Jego słowach, pewnie aż tak nie skupiałaby uwagi na swojej siostrze. Najważniejszy byłby Chrystus. Widać zabrakło Marcie tej czystej motywacji do działania, jaka wypływa z kontemplacji.