"Diakon - sługa. Dzisiaj uwidaczniają się dwie postacie diakonów. Jest to św. Szczepan - pierwszy męczennik, który nie tylko usługiwał wiernym gmin chrześcijańskich, ale także przepowiadał Słowo Boże, dając świadectwo o Chrystusie aż do śmierci męczeńskiej. Druga postać diakona to św. Wawrzyniec, którego Kościół czci 10 sierpnia. Jest to postać szczególna, wierny współpracownik papieża, zarządca dobrami Kościoła. Kiedy zaczęto prześladować Kościół, chrześcijan, to on rozdał wszystkie dobra biednym. Kiedy został postawiony przed sądem, aby wydał skarby Kościoła, oskarżycielom oznajmił: Oto skarby Kościoła, wskazując na biednych. I wy, drodzy kandydaci do diakonatu, wpatrujcie się w te dwie postacie: św. Szczepana - gorliwego głosiciela Słowa Bożego i w postać św. Wawrzyńca, abyście zawsze w biednych ludziach upatrywali skarby Kościoła i nigdy nie ulękli się żadnych trudności" . Takimi słowami 23 czerwca, w sobotnie przedpołudnie, biskup łowicki Alojzy Orszulik rozpoczął w bazylice katedralnej w Łowiczu uroczystą Mszę św. koncelebrowaną, w czasie której dziesięciu alumnom Wyższego Seminarium Duchownego (studentom VI roku) udzielił święceń diakonatu.

Bezpośrednio przed święceniami kandydaci przygotowując się do nich uczestniczyli w rekolekcjach w Żdżarach, które poprowadził ks. Paweł Kozakowski - ojciec duchowny Seminarium. W czasie ćwiczeń duchowych kandydaci do święceń wobec rektora Seminarium złożyli wyznanie wiary przed przyjęciem obowiązku w Kościele. Było to wypełnieniem prawa, ale jednocześnie doświadczeniem wiary.

Sobotniej celebracji w bazylice katedralnej przewodniczył biskup łowicki Alojzy Orszulik. W koncelebrze uczestniczyli moderatorzy oraz profesorowie Wyższego Seminarium Duchownego w Łowiczu na czele z rektorem ks. Jackiem Skrobiszem. Po Ewangelii nastąpiła prezentacja kandydatów do święceń. Podchodzili oni po odczytaniu imienia i nazwiska do Księdza Biskupa i odpowiadali: "Jestem". Byli to alumni: Bogumił Bartlewski, Dariusz Drzewiecki, Grzegorz Grzegorczyk, Wojciech Kluska, Marcin Koralewski, Grzegorz Kubera, Sylwester Łajszczak, Mariusz Makowski, Paweł Pietrzak, Zbigniew Pilichowski.

W czasie homilii bp Alojzy Orszulik podkreślał, że diakon staje się już duchownym: "Przyjmując diakonat stajecie się duchownymi w rozumieniu prawa kościelnego, zostajecie inkardynowani do diecezji łowickiej. Przyjęcie zatem święceń diakonatu rodzi prawem określone skutki - nabędziecie prawa, zaciągniecie obowiązki wobec Kościoła, wobec diecezji łowickiej, wobec jej biskupa. (...) Niebawem przyjmiecie święcenia diakonatu z zamiarem przyjęcia sakramentu kapłaństwa, przez który z ustanowienia Bożego zostaniecie naznaczeni niezatartym charakterem; znamieniem. Nikt z was go już nie zetrze. Staniecie się szafarzami tajemnic Bożych. (...) Każdy człowiek będzie miał prawo was osądzać z prawdy i uczynków waszych. Czy wasze dzisiejsze TAK jest szczere, a miłość do Chrystusa niepodzielna? Wierzę, że przystępujecie do święceń diakonatu z najlepszą wolą. Przyjmując diakonat złożycie ślub celibatu, bezżenności, zachowując czystość naśladować będziecie Chrystusa. Zostajecie włączeni do świętego prezbiterium łowickiego. Ceńcie sobie tę wspólnotę. Ona będzie stanowić dla was osłonę przed różnymi sidłami, które szatan na was będzie zapuszczać. Chrystus jest z wami".

Po nakreśleniu zadań, jakie stoją przed przyszłymi kapłanami i po uroczystym zapewnieniu rektora WSD w Łowiczu ks. Jacka Skrobisza, iż klerycy mogą przyjąć święcenia, Biskup Ordynariusz udzielił dziesięciu kandydatom święceń diakonatu. Wobec zebranych kapłanów, rodziców i wiernych alumni publicznie wyznali, iż pragną przyjąć święcenia i wywiązać się z wszystkich zobowiązań, jakie z tego tytułu na nich będą spoczywać.

Diakonat pochodzi od greckiego słowa diakonos - sługa. Pierwszych siedmiu diakonów spotykamy w Dziejach Apostolskich (Dz 6, 1 nn). W Kościele starożytnym wzrastało zarówno znaczenie, jak i zadania diakonatu w liturgii, katechezie i na polu charytatywnym. Powierzono mu całą organizację i administrowanie dziełami miłości Kościoła. Ale już w IV wieku funkcja diakonów weszła w fazę zmierzchu: dobroczynnością zajęły się klasztory i diakonat stał się na Wschodzie funkcją przeważnie liturgiczną, a na Zachodzie pozostał jako stopień kapłaństwa poprzedzający święcenia prezbiteratu (taki wymiar miały i te łowickie święcenia). Sobór Watykański II zalecił, aby przywrócić diakonat "jako właściwy i trwały stopień hierarchiczny" (KK 29). Do diakona należy między innymi: asystowanie biskupowi i prezbiterom w czasie sprawowanej liturgii, rozdzielanie Komunii św., czytanie Ewangelii i przepowiadanie Słowa Bożego, przewodniczenie pogrzebom, udzielanie chrztu św., błogosławienie małżeństw - w Polsce za zgodą biskupa miejsca, przewodniczenie nabożeństwom i modlitwom wiernych. Ostatnio Konferencja Episkopatu Polski w Łowiczu podjęła decyzję o przywróceniu w Kościele polskim instytucji diakonatu stałego, udzielanego również mężczyznom żonatym, co ma stanowić formę ubogacenia Kościoła.