Karmel częstochowski Miłosierdzia Bożego powstał w 1957 r. jako fundacja Karmelu z Poznania. Wspólnota liczy 21 sióstr. W związku z jubileuszem 750-lecia Szkaplerza wspólnota Karmelu częstochowskiego zorganizowała wielką dziewięciotygodniową nowennę. Nowennę rozpoczął metropolita częstochowski abp Stanisław Nowak 16 maja 2001 r. Na nowennę, która odbywała się w kaplicy Sióstr Karmelitanek w Częstochowie, przychodziło wielu ludzi, wielu też przyjmowało szkaplerz święty. Warto więc przypomnieć historię szkaplerza.

Według tradycji, założycielem zakonu Karmelitów był prorok Eliasz. On to wraz ze swoimi uczniami zamieszkał w rozsianych po stokach góry Karmel grotach. Pustelnicy żyli w odosobnieniu, prowadząc głębokie życie modlitewne. Ostatecznie organizatorem Zakonu był rycerz krzyżowy Bertold z Kalabrii. On to w 1156 r. wraz z innymi zwolennikami proroka

Eliasza osiadł w tzw. "jaskini Eliasza", budując na stokach góry pustelnię, w której cała gromadka prowadziła surowe i pokutnicze życie.

Gdy sytuacja polityczna okazała się nieprzychylna dla wspólnoty, jej członkowie, uciekając przed naporem islamu i prześladowaniami Turków, musieli szukać schronienia poza Ziemią Świętą. Część z nich udała się na Cypr, niektórzy do Włoch, inni do Anglii i Niemiec. Papież Innocenty III w 1245 r. nakazał im realizować ideały ewangeliczne we wspólnocie życia. Dwa lata później złagodził nieco ich regułę. W 1247 r. papież zatwierdził tę wspólnotę jako zakon Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel.

Od samego początku zakon karmelitański oddawał szczególną cześć Najświętszej Maryi Pannie. Najstarsze zapiski podają, że generał zakonu św. Szymon Stock prosił Maryję o rozwiązanie trudnej sytuacji w swoim zakonie. W nocy z 15 na 16 lipca 1251 r. na modlitwie ujrzał Najświętszą Maryję Pannę w otoczeniu aniołów. Najświętsza Maryja Panna trzymając w ręku szkaplerz, powiedziała do niego: "Przyjmij, najmilszy synu, szkaplerz swojego zakonu, jako znak szczególnej łaskawości mojej dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w tym szkaplerzu umrze pobożnie, nie będzie cierpiał ognia wiecznego". Objawienia tego nigdy nie poddawano w wątpliwość. W XIV w. do szkaplerza dodany został przywilej sobotni. Przywilej ten polega na obietnicy Matki Bożej wybawienia z czyśćca w pierwszą sobotę po śmierci tych, którzy szkaplerz pobożnie nosili i szlachetnie żyli.

Czym jest szkaplerz karmelitański? Słowo "szkaplerz" pochodzi od łacińskiego "scapulae", czyli ramiona, barki, plecy. Szkaplerz jest szatą złożoną z dwóch płatów brązowego sukna z wycięciem na głowę. Po nałożeniu go na siebie, jeden płat spada na piersi, a drugi na plecy. Jest to część stroju zakonnego noszonego na habicie w różnych zakonach. Szkaplerz noszą cystersi, dominikanie, paulini, benedyktyni, felicjanki, franciszkanki, józefitki. Część spadająca na plecy ma przypominać, że trudy, doświadczenia i krzyże znosić winniśmy pod opieką Maryi z poddaniem się woli Bożej, tak jak Ona to czyniła. Część przednia szkaplerza, spadająca na piersi, ma przypominać, że serce tam ukryte ma "bić dla Boga i bliźnich z miłością, odrywając się od przywiązań doczesnych i wiązać się za pośrednictwem Maryi z dobrami wiecznymi. Szkaplerz bywa nazywany także "mini-habitem" lub "szatą Maryi".

Szkaplerz karmelitański, o ile nie jest częścią habitu zakonnego, składa się z dwóch prostokątnych kawałków brązowego sukna z naszytymi na nich wyobrażeniami Najświętszego Serca Pana Jezusa (na jednej części) i Matki Bożej Szkaplerznej (na drugiej części), połączonych ze sobą tasiemkami. Nosi się go pod ubraniem. Papież Pius X w 1910 r. zezwolił na zastąpienie szkaplerza medalikiem szkaplerznym. Medalik ten trzeba nosić na szyi.

Święto Matki Bożej z Góry Karmel zostało ustanowione w Anglii w XIV w. jako podziękowanie za wszelkie łaski otrzymane za pośrednictwem Maryi. W 1587 r. papież Sykstus V podniósł je do rangi święta tytularnego zakonu karmelitańskiego. Papież Benedykt XIII w 1726 r. rozszerzył je na cały Kościół Zachodni. Wielki rozgłos szkaplerzowi karmelitańskiemu przyniosło przyrzeczenie Maryi, że jego czciciele, uważani za szczególne sługi Maryi, otrzymają łaskę skrócenia kar czyśćcowych.

Święto Matki Bożej Szkaplerznej od samego początku istnienia było obchodzone 16 lipca. W nowym kalendarzu liturgicznym z 1969 r. zostało zatwierdzone jako wspomnienie obowiązkowe. Kościół uznał szkaplerz za sakramentale, czyli znak usposabiający ludzi do przyjęcia łaski Bożej i zachowania jej w sobie. Przywileje z nim związane oparł na modlitwach i ofiarach całego Kościoła. To zatwierdzenie i uznanie sprawiło, że od XIII w. począwszy rozwinęło się nabożeństwo szkaplerza świętego.

Samo noszenie szkaplerza nie zapewnia człowiekowi ani uświęcenia, ani zbawienia. Nie można traktować go jako amuletu czy talizmanu. Szkaplerz czy zastępujący go dziś często medalik, to znak szczególnej miłości i opieki Maryi, znak mobilizujący i zachęcający nas do życia prawdziwie chrześcijańskiego tak, byśmy osiągnąć mogli szczęśliwe życie wieczne.