W uliczkach
Wiejskiej, Zielonej, w zaułkach
bruk twardy i smutek domów
spokojnie
jeszcze z nadzieją
zwartych na przetrwanie

Jordanowskie wierzby
strojne, płaczące
nad wodą drzemią

Ratusz
z wyższością nad zabieganiem

Ludzie dzisiejsi
z tęsknotą w oczach
i dawni
z imieniem w kamieniu

Miasteczko
zdrobniale dziecięco nazwane
gdzie czas się snuje
lecz nie ucieka