W czasie, kiedy w Watykanie trwały obrady Soboru, doszło do niezwykle ważnych wydarzeń w Moskwie. 16 października 1964 r. odsunięto od władzy Nikitę Chruszczowa. Świat z niepokojem oczekiwał na konsekwencje tego, co działo się w Związku Radzieckim. Szybko okazało się jednak, że w polityce światowej większych zawirowań wewnętrzne problemy Moskwy nie wywołały. W Polsce bardzo szybko doszło do spotkania Władysława Gomułki z Jerzym Zawieyskim. I Sekretarz PZPR zapewnił, że nie zmieniło się stanowisko władz komunistycznych w sprawie porozumienia Polski z Watykanem, to znaczy, może być ono zawarte tylko przy udziale kard. Wyszyńskiego. Gomułka zapewniał także o wznowieniu prac Komisji Wspólnej. Zawieyski zadbał, by te gwarancje dotarły do Księdza Prymasa. 19 października zjawił się w Rzymie i od razu odwiedził Prymasa Tysiąclecia. Kard. Wyszyński przyjął te informacje z dużą dozą ostrożności. Z dwóch powodów. Doświadczenie podpowiadało, iż w każdej niepewnej sytuacji komunistyczne władze bardzo dużo obiecywały. Gdy sytuacja się stabilizowała, z obietnic stopniowo się wycofywały. Po drugie, wiedział o przesłuchaniach pracowników jego sekretariatu przez służby bezpieczeństwa. Postanowił zatem czekać. Z tego powodu odmówił udzielenia telefonicznego wywiadu Tygodnikowi Powszechnemu na temat rozmów polsko-watykańskich. 19 października zjawił się w Rzymie Jerzy Zawieyski, który od razu odwiedził Prymasa Tysiąclecia i poinformował o przebiegu rozmowy.

Już na wstępie powiedział, że przybywa prywatnie i nie ma żadnej misji do spełnienia. Natomiast z zapisu tej rozmowy w dziennikach prowadzonych przez Zawieyskiego wynika zupełnie coś innego. Gomułka z wielką przebiegłością wykorzystał jego predyspozycje i ambicje. Zawieyski chciał zawsze, o czym wielokrotnie już wspominałem, by być szczególnym mediatorem pomiędzy władzami komunistycznymi a Księdzem Prymasem. I Sekretarz PZPR doskonale wiedział, iż w obecnej sytuacji nie ma żadnej możliwości nawiązania stosunków z Watykanem poza osobą Prymasa Tysiąclecia. Jednocześnie chciał możliwie maksymalnie ograniczyć jego udział w takim dialogu. Szansą był właśnie Zawieyski. Cieszył się bowiem zaufaniem kard. Wyszyńskiego. Co prawda, Prymas Polski zdawał sobie sprawę, iż Zawieyski jest naiwny i dlatego łatwo daje się wykorzystywać władzy w walce z Kościołem, ale też widział w nim człowieka, który chce być uczciwy. W związku z tym istniała szansa, że Zawieyski, przy poparciu Księdza Prymasa, zostanie przyjęty przez papieża Pawła VI i wtedy, już jako wysłannik Gomułki, odegra rolę pośrednika pomiędzy polskimi władzami a Watykanem. W ten sposób udałoby się odsunąć nieco Księdza Kardynała od rozmów ze Stolicą Apostolską. Zdaje się, że w całej swej łatwowierności Zawieyski nie zdawał sobie sprawy, jaką rolę miał rzeczywiście odegrać. W dobrej wierze poprosił zatem o ułatwienie spotkania z Papieżem. Księdzu Prymasowi przedstawił takie argumenty:

1) aby papież wiedział o tych grupach katolików świeckich, których ja reprezentuję, a które są w łączności z hierarchią,

2) aby przekazać uznanie dla działalności papieża,

3) aby podziękować za projekt wybudowania w Rzymie kościoła na tysiąclecie chrztu,

4) wreszcie, aby przekazać oświadczenie Gomułki, że rząd jest gotów podjąć rozmowy przez Księdza Kardynała dla nawiązania stosunków z Watykanem.

Kard. Wyszyński bardziej niż jego rozmówca zdawał sobie sprawę z rzeczywistej roli Zawieyskiego. Radził odczekać z audiencją zarówno ze względów na niejasną pięć dni po moskiewskim przewrocie sytuację, jak i dlatego, że w Rzymie dużo plotkowało się o misji Zawieyskiego.